Znak wolnej burty

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Oznaczenia wolnej burty (od linii pokładowej):TS – Tropikalna linia ład. dla wody słodkiej; S – Linia ładunkowa dla wody słodkiej; T – Tropikalna linia ładunkowa; L – Letnia linia ładunkowa; Z – Zimowa linia ładunkowa; ZAP – Zimowa linia ład. dla Półn. Atlantyku
Anglojęzyczna wersja znaku wolnej burty

Znak wolnej burty (także Znak Plimsolla) – oznaczenie składające się z: kręgu wolnej burty oraz linii ładunkowych wskazujących największe dopuszczalne zanurzenie statku w różnych okolicznościach i różnych porach roku, według zasad określonych w konwencji o liniach ładunkowych, przyjętej w Londynie dnia 5 kwietnia 1966 r.

Marynarz – w szerszym ujęciu każdy członek załogi jednostki pływającej bez względu na pełnioną funkcję oraz stopień. Pojęcie to dotyczy wtedy jednakowo: marynarki handlowej, marynarki wojennej oraz żeglugi śródlądowej.Lloyd’s Register of Shipping (LR) (pol. Rejestr Lloyda) - brytyjskie towarzystwo klasyfikacyjne z siedzibą w Londynie; najstarsze i jedno z trzech największych w świecie.

Charakterystyka[ | edytuj kod]

W kręgu wolnej burty znajdują się litery oznaczające towarzystwo klasyfikacyjne, z którego klasą pływa statek. Dla przykładu PR – Polski Rejestr Statków, LR – Lloyd’s Register, NV – Det Norske Veritas, BV – Bureau Veritas.

Statek może maksymalnie zanurzyć się do górnej krawędzi linii odpowiedniej dla strefy, w której się znajduje. Podział świata na strefy i czas obowiązywania zimy i lata w niektórych z tych stref został określony w załączniku do konwencji. Mniejsze zanurzenie (większa wolna burta) zapewnia statkowi zapas pływalności i większą wysokość pokładu oraz nadbudówek nad wodą, co zmniejsza szanse na jego uszkodzenie i zatopienie w warunkach złej pogody, jaka jest bardziej prawdopodobna w sezonach zimowych.

Londyn (ang. London) – miasto w południowo-wschodniej części Wielkiej Brytanii, stolica tego państwa, a także stolica Anglii.Polski Rejestr Statków (PRS) – polskie towarzystwo klasyfikacyjne założone w 1936 roku jako Polski Rejestr Żeglugi Śródlądowej, z siedzibą w Warszawie. W 1946 roku nazwa została zmieniona na obecną, a siedziba przeniesiona do Gdańska. W 2001 roku PRS został przekształcony z przedsiębiorstwa państwowego w spółkę akcyjną. PRS ma charakter instytucji użyteczności publicznej; wypracowany zysk jest w całości przeznaczany na rozwój standardów bezpieczeństwa.

Linie pokazujące maksymalne zanurzenie w wodzie słodkiej pozwalają na takie załadowanie statku, stojącego w porcie o wodzie słodkiej, że po przejściu do wody morskiej zanurzenie zmniejszy się (ze względu na większy ciężar właściwy wody morskiej) do letniej (lub tropikalnej) linii zanurzenia.

Towarzystwo klasyfikacyjne – państwowa lub prywatna organizacja rzeczoznawcza zajmująca się głównie klasyfikacją jednostek pływających. Zwykle ma placówki i przedstawicielstwa w najważniejszych portach na całym świecie i zatrudnia inspektorów i rzeczoznawców.Bureau Veritas (BV) – francuskie towarzystwo klasyfikacyjne z siedzibą centrali w Paryżu, powstałe w 1828 roku w Antwerpii pod nazwą Bureau de Renseignement pour les Assurances Maritimes.

Naszywany na krawacie, znak wolnej burty dyskretnie podkreśla przynależność marynarzy do tej właśnie grupy zawodowej podczas spotkań towarzyskich z ludźmi niezwiązanymi z morzem.

Historia[ | edytuj kod]

Wbrew zasadom bezpieczeństwa, w celu zwiększenia zarobku armatora często ładowano nadmierne ilości ładunku. Nierzadko też statki w złym stanie technicznym armatorzy ubezpieczali powyżej ich wartości i przeładowane wysyłali w morze, aby w razie zatonięcia podjąć pieniądze z ubezpieczenia. W tych katastrofach straciło życie wielu marynarzy, co poruszyło członka brytyjskiego parlamentu Samuela Plimsolla. Doprowadził on do uchwalenia przez parlament ustawy w 1875 roku, regulującej kwestie bezpieczeństwa żeglugi, przekształconej w 1876 roku w Merchant Shipping Act. Wprowadzone wtedy oznaczenia minimalnej wolnej burty nazwano znakiem Plimsolla.

Armator – osoba (osoba prawna lub fizyczna), eksploatująca własny, lub wynajęty statek. Zatrudnia kapitana i załogę oraz odpowiada cywilnie za zobowiązania wynikające z eksploatacji statku.Pływalność obiektu (statku) jest zdolnością do utrzymywania się na powierzchni wody w położeniu równowagi (lub pod powierzchnią w przypadku okrętów podwodnych i statków półzanurzalnych).

Przypisy[ | edytuj kod]

  1. Aniela Topulos, Jolanta Iwańska, Elżbieta Tabaczkiewicz (red.), Mały ilustrowany leksykon techniczny, Warszawa: Wydawnictwa Naukowo-Techniczne, 1982, s. 640, ISBN 83-204-0425-8.




Reklama