Zizhou Zhishen

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Zizhou Zhishen (ur. 609, zm. 702; chiń. 淄州智詵 Zīzhōu Zhìshēn; kor. 치주지선 Ch'iju Chisŏn; jap. Shishū Chishin) – mistrz chan ze szkoły jingzhong. Znany także jako Zhixian.

Chan (chin. 禪 pinyin: chán; sans. ध्यान dhyāna ; kor. sŏn (선), sŏn chong (선종); jap. zen (禅), zen shū (禅宗); wiet. thiền, thiền tông) – jedna z najważniejszych szkół chińskiego buddyzmu, założona w VI wieku przez Bodhidharmę. Szkoła ta należy do praktycznej i medytacyjnej tradycji buddyzmu, w odróżnieniu od teoretycznej i filozoficznej tradycji doktrynalnej.Lidai fabao ji (歷代法寶記; Zapiski z Klejnotu Dharmy przez pokolenia) – jedna ze źródłowych prac związana z rozwojem wczesnego chanu, powstała w kręgach związanych z chanem w prowincji Syczuan.

Życiorys[ | edytuj kod]

Pochodził z prefektury Runan w prowincji Henan. Gdy jego dziadek otrzymał stanowisko w Shu w Syczuanie, przeniósł się tam razem z nim. Już w wieku 10 lat był mocno związany z buddyzmem, nie jadł ostrego jedzenia, zachowywał się według najwyższych standardów i nie angażował się w dziecięce zabawy. W wieku 13 lat opuścił rodzinę i wszedł na drogę buddyjską. Jego pierwszym nauczycielem według biografii zapisanej w Lidai fabao ji był mistrz Dharmy Xuanzang (602-664).

Niutou Farong (牛頭法融; ur. 594, zm. 657) (kor. Udu Pǒpyung ( ); jap. Gozu Hōyū ( ); wiet. Ngưu Đầu Pháp Dung) – chiński mistrz chan, twórca pierwszego rozłamu w szkole chan.Bodhidharma (skt बोधिधर्म; chiń Putidamo 菩提达摩; kor. Pori Dalma; jap. Bodai Daruma; wiet. Bồ-đề-đạt-ma) – na wpół legendarna postać buddyzmu mahajany. Był 28. patriarchą buddyzmu indyjskiego i pierwszym patriarchą buddyzmu chan). Za pierwszego patriarchę uważa go także buddyzm zen, będący kontynuacją chan. Tradycja mówi, że przybył z Indii do Chin, by przynieść przekaz Dharmy Buddy. Mimo że istnieją dokumenty chińskie, które wspominają mnicha buddyjskiego o takim imieniu, są też głosy negujące prawdziwość legendy.

Kiedy usłyszał o mistrzu Hongrenie nauczającym na górze Shuangfeng, porzucił wszelkie święte pisma buddyjskie i traktaty i został uczniem Hongrena.

Po ukończeniu praktyki udał się do klasztoru Dechun w Zizhou i prowadził tam nauczanie chanu dla wielu ludzi.

7 miesiąca drugiego roku okresu wansui tongtian czyli w roku 697, cesarzowa Wu Zetian posłała Zhanga Changqi, kierownika Ministerstwa Pracowników do Dechun si z zaproszeniem dla mistrza. Zhishen przyjął zaproszenie i udał się do Zachodniej Stolicy, gdzie cesarzowa Wu Zetian wręczyła mu patriarchalną szatę, którą otrzymała od Szóstego Patriarchy Huinenga. Na dworze cesarskim Zhishen musiał się w dodatku zmierzyć z hinduskim mistrzem Trepitaką na magiczne moce, który to pojedynek wygrał Zhishen. Po pewnym czasie jednak poprosił o zezwolenie na powrót do klasztoru ze względu na zły stan zdrowia.

Vinītaruci (wiet. Tý ni đa lưu chi, chiń. 毘尼多流支); zm. 594) – indyjsko-wietnamski mistrz thiền ze szkoły vinītaruci.Język japoński (jap. 日本語 nihongo lub nippongo) – język używany przez ok. 130 mln mieszkańców Japonii oraz japońskich emigrantów na wszystkich kontynentach.

6 miesiąca drugiego roku okresu chang’an, czyli w roku 702, powiedział do swojego ucznia Chuji "Podtrzymaj mnie". Następnie wręczył mu szatę weryfikacyjną mówiąc: "Ta szata jest kaśają przekazywaną przez patriarchalnego mistrza Bodhidharmę. Zetian przekazała ją mnie, a teraz ja przekazuje ją tobie. Musisz chronić siebie dobrze".

Daman Hongren (大滿弘忍, Wade-Giles Ta-man Hung-jen), ur. 601; zm. 674 [lub 602– 675]) (kor. Hongin (홍인 ); jap. Daiman Kōnin ( ); wiet. Hoằng Nhẫn) - piąty patriarcha buddyzmu chan (jap. zen).Baotang Wuzhu (保唐无住; ur. 714, zm. 774) – chiński mistrz chan, założyciel krótkotrwałej szkoły baotang w Syczuanie

Wieczorem szóstego dnia siódmego miesiąca tego roku mistrz zmarł nagle w pozycji siedzącej. Miał 94 lata.

Podstrony: 1 [2] [3] [4]




Warto wiedzieć że... beta

(Dayi) Daoxin, (大醫道信; Wade-Giles (Ta-i) Tao-hsin (ur. 580, zm. 651) (kor. (Taeŭi) Tosin (도신 ) | jap. (Daii) Dōshin (ドウシン) | wiet. Đai I Đạo Tín) – chiński mistrz chan, Czwarty Patriarcha buddyzmu chan (jap. zen).
Yuquan Shenxiu (玉泉神秀; ur. 605, zm. 706; kor. Okchŏn Simsu, jap. Gyokuzen Jinshū, wiet. Ngọc Tuyền Thần Tú) – chiński mistrz chan, założyciel Północnej szkoły chanu (chiń. "nanzong chan"), zwanej też szkołą "stopniowego oświecenia"
Język chiński (chiń. upr. 汉语, chiń. trad. 漢語, pinyin Hànyǔ; lub chiń. upr./chiń. trad. 中文, pinyin Zhōngwén) – język lub grupa spokrewnionych języków (tzw. makrojęzyk), należących do rodziny chińsko-tybetańskiej.
Huike (慧可) znany także jako Dazu Huike (大祖慧可) oraz Huike Daishi, (487-593) (kor. Hyega Taesa (혜가); jap. Eka Daishi ( ); wiet. Huệ Khả Đại Sư – drugi patriarcha (chiń. erzu 二祖) buddyzmu chan (przed Sengcanem), jeden z czterech uczniów Bodhidharmy.
Pŏmnang (VII/VIII w.) – koreański mistrz sŏn. Pierwszy mistrz sŏn w Korei, założyciel linii przekazu Dharmy, która prowadziła do jednej z 9 górskich szkół sŏn hŭiyang.
Język koreański – izolowany język używany na Półwyspie koreańskim. Według niektórych teorii łączony z językami ałtajskimi lub ajnoskim. Używany jest głównie w Korei Południowej oraz Północnej, a także w sąsiadującej z Koreą Północną chińskiej prefekturze autonomicznej Yanbian. Na świecie językiem tym posługuje się ok. 78 milionów ludzi, włączając w to duże skupiska w republikach dawnego Związku Radzieckiego, USA, Kanadzie, Brazylii i Japonii.
Jianzhi Sengcan (ok. 529-613; chiń. 鑑智僧璨, Wade-Giles Chien-chih Seng-ts’an, kor. Sŭngch’an; jap. Konchi Sōsan; wiet. Tăng Xán) – był trzecim patriarchą (chiń. sanzu 三祖) buddyzmu chan jako następca Huike, przed Daoxinem.

Reklama