Zieloni (Francja)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Zieloni (fr. Les Verts) – francuska ekologiczna i lewicowa partia polityczna, należąca do Europejskiej Partii Zielonych, działająca od 1984 do 2010.

Brice Lalonde (ur. 10 lutego 1946 w Neuilly-sur-Seine) – francuski polityk i ekolog, założyciel Pokolenia Ekologii, kandydat w wyborach prezydenckich, w latach 1991–1992 minister środowiska. Europa Ekologia – Zieloni (fr. Europe Écologie-Les Verts, EELV) – francuskie ugrupowanie polityczne nurtu zielonej polityki i alterglobalizmu.

Historia[ | edytuj kod]

Korzenie partii sięgają lat 70., w tym kampanii prezydenckiej René Dumonta z 1974 (1,3% głosów) oraz Mouvement d'écologie politique w wyborach do Parlamentu Europejskiego pięć lat później (4,4% i 0 mandatów). W wyborach prezydenckich w 1981 kandydatem środowisk ekologicznych był Brice Lalonde (3,9% głosów). Zaplecze tego ruchu opierało się na rozwijających się wówczas we Francji nowych ruchach społecznych, zwłaszcza ruchu antynuklearnym. W 1984 doszło do połączenia formacji Zieloni-Konfederacja Ekologiczna (Les Verts-Confédération Écologiste) i powstałej po przekształceniu MEP organizacji Zieloni-Partia Ekologiczna (Les Verts-Parti Écologiste). Nowe ugrupowanie przyjęło nazwę Zieloni (Les Verts).

Senat (fr. Sénat) – izba wyższa francuskiego parlamentu. Obecnie tworzy go 348 senatorów, a przewodniczącym jest Jean-Pierre Bel.Ruch antynuklearny – ruch społeczny sprzeciwiający się wykorzystywaniu energii atomowej. Dąży on zarówno do rozbrojenia atomowego, jak i rezygnacji z produkcji energii atomowej na użytek cywilny. Domaga się zastąpienia jej przez technologie energooszczędne i odnawialne źródła energii. Zalicza się do nowych ruchów społecznych.

Pierwszy wyborczy sukces przyniosły Zielonym dopiero wybory do PE w 1989, w których uzyskali ponad 10% głosów. Po porażkach w kolejnych wyborach krajowych w 1993 i europejskich w 1994, w partii doszło do rozłamu, kiedy to grupa skupiona wokół byłego lidera Antoine Waechtera powołała Ruch Niezależnych Ekologów (Mouvement Écologiste Indépendant).

Noël Mamère (ur. 25 grudnia 1948 w Libourne) – francuski polityk, prawnik i dziennikarz, były eurodeputowany, parlamentarzysta.Wybory do Parlamentu Europejskiego VII kadencji we Francji zostały przeprowadzone 7 czerwca 2009 (dzień wcześniej odbyły się w niektórych terytoriach zamorskich). Zgodnie z postanowieniami traktatu nicejskiego w ich wyniku zostało wybranych 72 deputowanych (w miejsce dotychczasowych 78). Wybory zakończyły się zwycięstwem wspierającej prezydenta Nicolasa Sarkozy’ego centroprawicy i dobrym wynikiem skupionej wokół Zielonych koalicji ekologicznej.

Do Zgromadzenia Narodowego Les Verts swoich przedstawicieli wprowadzili po raz pierwszy w 1997, uzyskując 7 mandatów. W koalicyjnym rządzie Lionela Jospina ich liderka, Dominique Voynet, objęła tekę ministra środowiska.

Partia konsekwentnie wystawiała własnych kandydatów w wyborach prezydenckich. W 2002 Noël Mamère uzyskał ponad 5% głosów, kandydująca pięć lat później Dominique Voynet odnotowała ponad trzy razy gorszy wynik.

W Zgromadzeniu Narodowym XIII kadencji deputowani Zielonych przystąpili do klubu Gauche démocrate et républicaine (wspólnie z m.in. Francuską Partią Komunistyczną, Partią Lewicy i Ruchem na rzecz Niepodległości Martyniki). Natomiast senatorowie tej partii tradycyjnie tworzyli wspólny klub z Partią Socjalistyczną.

Francuscy deputowani do Zgromadzenia Narodowego XIII kadencji zostali wybrani w wyborach parlamentarnych przeprowadzonych w dwóch turach 10 i 17 czerwca 2007 w 577 okręgach jednomandatowych. Kadencja upłynęła 25 czerwca 2012.Wybory parlamentarne we Francji w 2007 roku – pierwsza tura wyborów do Zgromadzenia Narodowego odbyła się 10 czerwca, druga miała miejsce 17 czerwca. Wybranych zostało 577 parlamentarzystów w ramach 13 kadencji Zgromadzenia Piątej Republiki (od 1958).

13 listopada 2010 w Lyonie ogłoszono zjednoczenie Zielonych z koalicją Europa-Ekologia i powołanie nowej partii Europa Ekologia-Zieloni (Europe Écologie-Les Verts), na czele której stanęła Cécile Duflot.

Podstrony: 1 [2] [3]




Warto wiedzieć że... beta

Wybory prezydenckie odbyły się na terytorium Francji i jej zamorskich terytoriów francuskich w dwóch turach.Do drugiej tury przeszli urzędujący prezydent Valéry Giscard d’Estaing z Union pour la démocratie française oraz François Mitterrand z Parti Socialiste.Ostatecznie, w drugiej turze wygrał François Mitterrand, uzyskując 51,76% wszystkich głosów.
Nowe ruchy społeczne – określenie rozmaitych ruchów powstałych na fali kontestacji młodzieżowej lat 60. XX wieku, przede wszystkim ekologicznych, feministycznych, pacyfistycznych, antynuklearnych oraz ruchów mniejszości seksualnych i ruchów działających na rzecz praw człowieka. Określa się je jako "nowe" dla odróżnienia od "starych" ruchów socjalistycznych i komunistycznych. Od lat 80. często znajdują polityczną reprezentację w partiach Zielonych, obecnie często włączają się w działania ruchu alterglobalistycznego. Problematyka nowych ruchów społecznych zajmuje ważne miejsce m.in. w teoriach socjologicznych Alaina Touraine’a, Clausa Offego, Ernesto Laclau i Chantal Mouffe oraz Immanuela Wallersteina.
Język francuski (fr. langue française lub français) – język pochodzenia indoeuropejskiego z grupy języków romańskich. Jako językiem ojczystym posługuje się nim ok. 80 mln ludzi: ok. 65 mln Francuzów, ok. 4,5 mln Belgów (czyli 42%), ok. 1,5 mln Szwajcarów (czyli 20%), a także ok. 8 mln mieszkańców kanadyjskich prowincji Québec, Ontario i Nowy Brunszwik. Ok. 201 milionów osób na całym świecie używa francuskiego jako języka głównego (oszacowanie z 2009 r. według Organisation mondiale de la Francophonie), a 72 miliony jako drugiego języka codziennego (w tym krajach Maghrebu). Wiele z tych osób mieszka w krajach, w których francuski jest jednym z języków urzędowych, bądź powszechnie używanych (54 kraje). Paradoksalnie, w Algierii, Maroku, i Tunezji, gdzie nie ma statusu języka urzędowego, jest bardziej rozpowszechniony niż w wielu krajach Czarnej Afryki, w których jest jedynym językiem urzędowym.
Wybory prezydenckie odbyły się na terytorium Francji, Gujany Francuskiej i innych zamorskich terytoriów francuskich w dwóch turach. Do drugiej tury przeszli urzędujący prezydent François Mitterrand z Parti Socialiste oraz Jacques Chirac z Rassemblement pour la République. Ostatecznie, w drugiej turze wygrał François Mitterrand, uzyskując 54,02% wszystkich głosów.
Wybory prezydenckie we Francji roku 1974, podobnie jak poprzednią elekcję z roku 1969, uznać można za wybory przedterminowe, gdyż urzędujący prezydent Georges Pompidou zmarł po pięciu latach sprawowania rządów w Pałacu Elizejskim. Podobnie jak poprzednim razem tymczasowym prezydentem (franc. President Par Interim) z urzędu został konkurent Pompidou w drugiej turze Alain Poher, który tym razem nie kandydował.
Zgromadzenie Narodowe we Francji (fr. Assemblée nationale) – we Francji, stanowi obecnie izbę niższą Parlamentu Francji, i wybierane jest na 5 lat w dwóch turach wyborów powszechnych, bezpośrednich i większościowych. Drugą izbą jest Senat, wybierany przez kolegium elektorów.
WorldCat – katalog rozproszony łączący zbiory 71 000 bibliotek ze 112 krajów, które są uczestnikami serwisu Online Computer Library Center. Katalog jest tworzony i prowadzony przez biblioteki, których zbiory są w nim ujęte.

Reklama