• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Zhaoqing Wendeng



    Podstrony: [1] [2] 3 [4]
    Przeczytaj także...
    Chan (chin. 禪 pinyin: chán; sans. ध्यान dhyāna ; kor. sŏn (선), sŏn chong (선종); jap. zen (禅), zen shū (禅宗); wiet. thiền, thiền tông) – jedna z najważniejszych szkół chińskiego buddyzmu, założona w VI wieku przez Bodhidharmę. Szkoła ta należy do praktycznej i medytacyjnej tradycji buddyzmu, w odróżnieniu od teoretycznej i filozoficznej tradycji doktrynalnej.Tianhuang Daowu (天皇道悟 ur. 748, zm. 807) (kor. ( ); jap. Tennō Dogō ( ); wiet. (Thiên Hoàng Đạo Ngộ)) – chiński mistrz chan.
    Linia przekazu[ | edytuj kod]

    Pierwsza liczba oznacza liczbę pokoleń mistrzów od 1 Patriarchy indyjskiego Mahakaśjapy.

    Druga liczba oznacza liczbę pokoleń od 28/1 Bodhidharmy, 28 Patriarchy Indii i 1 Patriarchy Chin.

  • 33/6. Huineng (638–713)
  • 34/7. Qingyuan Xingsi (660–740)
  • 35/8. Shitou Xiqian (700–790)
  • 36/9. Tianhuang Daowu (748–807)
  • 37/10. Longtan Chongxin (782–865)
  • 38/11. Deshan Xuanjian (819–914)
  • 39/12. Xuefeng Yicun (822–908)
  • 40/13. Furong Lingxun (bd)
  • 40/13. Jingqing Daofu (863–937 (także Shunde)
  • 40/13. Cuiyan Yongming (bd)
  • 40/13. Yunmen Wenyan (862–949) szkoła yunmen
  • 40/13. Baofu Congzhan (zm. 928)
  • 41/14. Zhaoqing Wendeng (884–972)
  • 41/14. Lontan Ruxin (bd)
  • 41/14. Shangu Xingchong (bd)
  • 41/14. Baoci Wenqin (bd)
  • 41/14. Yanshou Huilun (bd)
  • Przypisy[ | edytuj kod]

    1. Albert Walter. Monks, Rulers, and Literati. s. 107
    2. Odpowiadają one dzisiaj takim prowincjom jak Jiangsu, Hubei, Zhejiang, Hunan i Henan
    3. Wędrówki uczniów z klasztoru do klasztoru w poszukiwaniu najlepiej odpowiadającego im mistrza, już w czasach pisania Zutang ji powodowały problemy z ustaleniem ich linii przekazu
    4. Tamże, str. 212
    5. Tamże, str. 66
    Gushan (chiń. upr. 鼓山区; chiń. trad. 鼓山區; pinyin: Gǔshān qū; Wade-Giles: Ku-shan ch’ü) – dzielnica (chiń. 區, qū) w rejonie miejskim miasta wydzielonego Kaohsiung na Tajwanie. Klasztor buddyjski (chiń. si 寺; kor. sa 사; jap. 寺 ji lub tera; wiet. tự lub chùa) – budynek lub kompleks budynków, w którym przebywają i praktykują mnisi buddyjscy lub mniszki buddyjskie. Jest to centrum religijnego, duchowego i nieraz naukowego życia w buddyzmie.


    Podstrony: [1] [2] 3 [4]



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    Min (chiń. upr.: 闽; chiń. trad.: 閩; pinyin: Mǐn) – krótkotrwałe państwo w nadbrzeżnych Chinach, jedno z Dziesięciu Królestw.
    Qingyuan Xingsi (青原行思; ur. 660, zm. 740) kor. Chǒngwǒn Haengsa, jap. Seigen Gyōshi, wiet. Thanh Nguyên Hành Tư) – chiński mistrz chan Południowej szkoły chanu. Znany także jako Jizhou Xingsi i Qingzhu Xingsi.
    Dynastia Song (chiń.: 宋朝; pinyin: Sòng Cháo; Wade-Giles: Sung Ch’ao) – dynastia panująca w Chinach od 960 do 1279 roku, po okresie Pięciu Dynastii i Dziesięciu Królestw, a przed panowaniem dynastii Yuan. Był to pierwszy rząd na świecie, który emitował pieniądz papierowy i pierwszy rząd chiński, który ustanowił stałą marynarkę wojenną. Za czasów tej dynastii po raz pierwszy użyto prochu strzelniczego, jak również odróżniono północ prawdziwą od magnetycznej.
    Bodhidharma (skt बोधिधर्म; chiń Putidamo 菩提达摩; kor. Pori Dalma; jap. Bodai Daruma; wiet. Bồ-đề-đạt-ma) – na wpół legendarna postać buddyzmu mahajany. Był 28. patriarchą buddyzmu indyjskiego i pierwszym patriarchą buddyzmu chan). Za pierwszego patriarchę uważa go także buddyzm zen, będący kontynuacją chan. Tradycja mówi, że przybył z Indii do Chin, by przynieść przekaz Dharmy Buddy. Mimo że istnieją dokumenty chińskie, które wspominają mnicha buddyjskiego o takim imieniu, są też głosy negujące prawdziwość legendy.
    Xuefeng Yicun (雪峰義存; ur. 822, zm. 908) (kor. Sǒlbong Ŭijon ( ); jap. Seppo Gison (Zokotsu) ( ); wiet. Tuyết Phong Nghĩa Tồn) – chiński mistrz chan.
    Język japoński (jap. 日本語 nihongo lub nippongo) – język używany przez ok. 130 mln mieszkańców Japonii oraz japońskich emigrantów na wszystkich kontynentach.
    Tipitaka – zbiór nauk buddyjskich, spisany w języku palijskim. Tipitaka nazywana jest kanonem palijskim, składa się z trzech części – koszy (w Polsce spotyka się określenie "Trójkosz"):

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.014 sek.