• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Zhaoqing Wendeng



    Podstrony: [1] 2 [3] [4]
    Przeczytaj także...
    Chan (chin. 禪 pinyin: chán; sans. ध्यान dhyāna ; kor. sŏn (선), sŏn chong (선종); jap. zen (禅), zen shū (禅宗); wiet. thiền, thiền tông) – jedna z najważniejszych szkół chińskiego buddyzmu, założona w VI wieku przez Bodhidharmę. Szkoła ta należy do praktycznej i medytacyjnej tradycji buddyzmu, w odróżnieniu od teoretycznej i filozoficznej tradycji doktrynalnej.Tianhuang Daowu (天皇道悟 ur. 748, zm. 807) (kor. ( ); jap. Tennō Dogō ( ); wiet. (Thiên Hoàng Đạo Ngộ)) – chiński mistrz chan.
    Znaczenie mistrza[ | edytuj kod]

    W ciągu swojego życia Wendeng otrzymał trzy honorowe tytuły: Jingxiu chan shi (Mistrz chan Kultywujący Czystość) od Wanga Yanhana, Mingjue chanshi (Mistrz chan Jaśniejącego Oświecenia) od Zhu Wenjina, Zhenjue chanshi (Prawdziwie Oświecony mistrz chan) od cesarza Taizu.

    To, że mistrz otrzymał aż trzy tytuły, nie musi świadczyć bezpośrednio, że był mistrzem wybitnym. Był to bardzo niespokojny okres w historii tego regionu i mistrz został uhonorowany przez trzy kolejne władze. Jednak to, że trzy różne władze uhonorowały go, świadczy pośrednio, że był mistrzem, o którego władze zabiegały. Jego reputacja musiała być więc wyjątkowa, jeśli w takich czasach potrafił zapewnić sobie wsparcie i patronat trzech władców.

    Gushan (chiń. upr. 鼓山区; chiń. trad. 鼓山區; pinyin: Gǔshān qū; Wade-Giles: Ku-shan ch’ü) – dzielnica (chiń. 區, qū) w rejonie miejskim miasta wydzielonego Kaohsiung na Tajwanie. Klasztor buddyjski (chiń. si 寺; kor. sa 사; jap. 寺 ji lub tera; wiet. tự lub chùa) – budynek lub kompleks budynków, w którym przebywają i praktykują mnisi buddyjscy lub mniszki buddyjskie. Jest to centrum religijnego, duchowego i nieraz naukowego życia w buddyzmie.

    Przez władze musiał być także postrzegany jako przedstawiciel pacyfikującej siły buddyzmu, co w tym okresie musiało być niezmiernie ważne.

    Oprócz tytułów Wendeng został uhonorowany purpurową szatą, co świadczy, że musiał być opatem wiodącego klasztoru w rejonie, którym był przed spaleniem Zhaoqing.

    Do dziś nie zachowało się epitafium mistrza, ale musiało ono istnieć, gdyż tekst poświęcony mistrzowi w Quanzhou Kaiyuan si zhi (Zapiski z klasztoru Kaiyuan) oparty jest właśnie na nim.

    Min (chiń. upr.: 闽; chiń. trad.: 閩; pinyin: Mǐn) – krótkotrwałe państwo w nadbrzeżnych Chinach, jedno z Dziesięciu Królestw.Qingyuan Xingsi (青原行思; ur. 660, zm. 740) kor. Chǒngwǒn Haengsa, jap. Seigen Gyōshi, wiet. Thanh Nguyên Hành Tư) – chiński mistrz chan Południowej szkoły chanu. Znany także jako Jizhou Xingsi i Qingzhu Xingsi.

    Mistrz całkowicie popierał "nowy styl" chanu wprowadzony przez Mazu Daoyi. Otwarcie także honorował jego spuściznę w postaci jego chanu, który uważał za wyznaczający standardy. W ogólności świadczy to także o tym, że afiliacje w chanie nie musiały przebiegać tylko w linii przekazu czy wśród "braci w Dharmie" (czyli uczniów tego samego mistrza).

    Dynastia Song (chiń.: 宋朝; pinyin: Sòng Cháo; Wade-Giles: Sung Ch’ao) – dynastia panująca w Chinach od 960 do 1279 roku, po okresie Pięciu Dynastii i Dziesięciu Królestw, a przed panowaniem dynastii Yuan. Był to pierwszy rząd na świecie, który emitował pieniądz papierowy i pierwszy rząd chiński, który ustanowił stałą marynarkę wojenną. Za czasów tej dynastii po raz pierwszy użyto prochu strzelniczego, jak również odróżniono północ prawdziwą od magnetycznej.Bodhidharma (skt बोधिधर्म; chiń Putidamo 菩提达摩; kor. Pori Dalma; jap. Bodai Daruma; wiet. Bồ-đề-đạt-ma) – na wpół legendarna postać buddyzmu mahajany. Był 28. patriarchą buddyzmu indyjskiego i pierwszym patriarchą buddyzmu chan). Za pierwszego patriarchę uważa go także buddyzm zen, będący kontynuacją chan. Tradycja mówi, że przybył z Indii do Chin, by przynieść przekaz Dharmy Buddy. Mimo że istnieją dokumenty chińskie, które wspominają mnicha buddyjskiego o takim imieniu, są też głosy negujące prawdziwość legendy.

    Dzieła literackie[ | edytuj kod]

    Mistrzowi przypisywane jest dzieło Quanzhou Qianfo xinzhu zhu zushi song (Świeżo skomponowane pochwały dla różnych patriarchalnych mistrzów zebrane w klasztorze Qianfo w Quanzhou). Upamiętnia ono patriarchów chanu w formie wierszy. Wiersze te poświęcone są 28 patriarchom indyjskim, 6 Patriarchom chińskim od Bodhidharmy do Huinenga oraz trzem pokoleniom mistrzów od Huinenga do Mazu.

    Xuefeng Yicun (雪峰義存; ur. 822, zm. 908) (kor. Sǒlbong Ŭijon ( ); jap. Seppo Gison (Zokotsu) ( ); wiet. Tuyết Phong Nghĩa Tồn) – chiński mistrz chan.Język japoński (jap. 日本語 nihongo lub nippongo) – język używany przez ok. 130 mln mieszkańców Japonii oraz japońskich emigrantów na wszystkich kontynentach.

    Pierwsze dwa wersy wiersza poświęconego Mazu brzmią następująco i w pełni potwierdzają jego admirację dla tego mistrza: Mazu Daoyi, jego praktyka jest twarda jak diament, Przebudzony do korzeni i w stanie transcendencji (...)

    Uczniowie mistrza napisali jedno z podstawowych dziś dzieł do badania historii chanu – Zutang ji.

    Tipitaka – zbiór nauk buddyjskich, spisany w języku palijskim. Tipitaka nazywana jest kanonem palijskim, składa się z trzech części – koszy (w Polsce spotyka się określenie "Trójkosz"):Song Taizu, chiń. upr. 宋太祖; chiń. trad. 宋太祖; pinyin Sòng Tàizǔ; Wade-Giles Sung T’ai-tsu (ur. 21 marca 927 w Luoyangu, zm. 14 listopada 976) – pierwszy cesarz dynastii Song, panujący od roku 960 aż do śmierci.


    Podstrony: [1] 2 [3] [4]



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    Longtan Chongxin (龍潭崇信, bd) (kor. Yongdam ( ); jap. Ryūtan Sōshin ( ); wiet. Long Đàm Sùng Tín) – chiński mistrz chan.
    Epitafium (z gr. ἐπιτάφιος epi-taphios, "nad grobem", "na kamieniu nagrobnym") – napis umieszczony na nagrobku lub pomniku upamiętniający lub sławiący zmarłego.
    Język chiński (chiń. upr. 汉语, chiń. trad. 漢語, pinyin Hànyǔ; lub chiń. upr./chiń. trad. 中文, pinyin Zhōngwén) – język lub grupa spokrewnionych języków (tzw. makrojęzyk), należących do rodziny chińsko-tybetańskiej.
    Hanyu pinyin – oficjalna transkrypcja standardowego języka mandaryńskiego (putonghua) – urzędowego języka Chin – na alfabet łaciński.
    Shitou Xiqian (石頭希遷; ur. 700, zm. 790; kor. Sǒkju Hŭijon, jap. Sekitō Kisen, wiet. Thạch Đầu Hi Thiên) – chiński mistrz chan szkoły północnej, jeden z kluczowych mistrzów w historii chanu.
    Quanzhou (chin.: 泉州; pinyin: Quánzhōu) – miasto o statusie prefektury miejskiej w południowych Chinach, w prowincji Fujian, nad Cieśniną Tajwańską, na północny wschód od miasta Xiamen. W 2010 roku liczba mieszkańców miasta wynosiła 182 868. Prefektura miejska w 1999 roku liczyła 6 580 494 mieszkańców. Ośrodek rzemiosła artystycznego oraz przemysł spożywczego, włókienniczego i chemicznego; port żeglugi kabotażowej.
    Południowe Tang (chiń.: 南唐; pinyin: Nán Táng) – krótkotrwałe państwo w centralnych Chinach, jedno z Dziesięciu Królestw.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.009 sek.