Zhaoqing Wendeng

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Zhaoqing Wendeng (ur. 884, zm. 972; chiń. pinyin 招慶文登 Zhāoqìng Wéndēng; kor. 초경문등 Ch'ogyŏng Mundŭng; jap. Shōkei Monto; wiet. Chiêu Khánh Văn Dăng) – chiński mistrz chan, uczeń mistrza chan Baofu Congzhana, znany także jako Zhaoqing Shengdeng.

Gushan (chiń. upr. 鼓山区; chiń. trad. 鼓山區; pinyin: Gǔshān qū; Wade-Giles: Ku-shan ch’ü) – dzielnica (chiń. 區, qū) w rejonie miejskim miasta wydzielonego Kaohsiung na Tajwanie. Klasztor buddyjski (chiń. si 寺; kor. sa 사; jap. 寺 ji lub tera; wiet. tự lub chùa) – budynek lub kompleks budynków, w którym przebywają i praktykują mnisi buddyjscy lub mniszki buddyjskie. Jest to centrum religijnego, duchowego i nieraz naukowego życia w buddyzmie.

Życiorys[ | edytuj kod]

Wendeng pochodził z dystryktu Xianyou w Quanzhou (Fujian) z rodziny Yuan.

Został mnichem w klasztorze Bodhi należącym do dużego klasztoru Longhua w Quanzhou. Pierwotnie poświęcił się winai. Jednak szybko zorientował się, że nauka reguł to nie wszystko i po usłyszeniu, że nauki chanu są najwyższe, udał się na poszukiwanie mistrza. Odwiedził trzy miejsca w FuzhouGushan, Zhangqing i Anguo – ale nie zdołał w nich osiągnąć oświecenia. Trzy klasztory w tych miejscowościach prowadzone były przez spadkobierców Dharmy Xuefenga Yicuna i jest możliwe, że spotkał któregoś z nich osobiście lub nawet wszystkich. Mniej więcej w tym okresie klasztory te były prowadzone przez Gushana Sheyana (Gushan), Zhangqinga Huilenga (Zhangqing) i Zhongta Huiqiu (Anguo; mistrz ten także jest znany jako Anguo Huiqiu).

Min (chiń. upr.: 闽; chiń. trad.: 閩; pinyin: Mǐn) – krótkotrwałe państwo w nadbrzeżnych Chinach, jedno z Dziesięciu Królestw.Qingyuan Xingsi (青原行思; ur. 660, zm. 740) kor. Chǒngwǒn Haengsa, jap. Seigen Gyōshi, wiet. Thanh Nguyên Hành Tư) – chiński mistrz chan Południowej szkoły chanu. Znany także jako Jizhou Xingsi i Qingzhu Xingsi.

Ostatecznie Wendeng natrafił na mistrza Baofu Congzhana, który rozpoczął prowadzić klasztor Baofu w 917 r. Najpewniej właśnie wtedy Wendeng pojawił się w klasztorze. Zutang ji nie przekazuje żadnych informacji o okolicznościach oświecenia Wendenga, jednak zapis jego rozmowy w mistrzem Baofu wskazuje, że uczeń poprzez swoje zachowanie pokazuje swoją oświeconą naturę. Według tego dzieła był to moment przekazania Dharmy dla Baofu.

Dynastia Song (chiń.: 宋朝; pinyin: Sòng Cháo; Wade-Giles: Sung Ch’ao) – dynastia panująca w Chinach od 960 do 1279 roku, po okresie Pięciu Dynastii i Dziesięciu Królestw, a przed panowaniem dynastii Yuan. Był to pierwszy rząd na świecie, który emitował pieniądz papierowy i pierwszy rząd chiński, który ustanowił stałą marynarkę wojenną. Za czasów tej dynastii po raz pierwszy użyto prochu strzelniczego, jak również odróżniono północ prawdziwą od magnetycznej.Bodhidharma (skt बोधिधर्म; chiń Putidamo 菩提达摩; kor. Pori Dalma; jap. Bodai Daruma; wiet. Bồ-đề-đạt-ma) – na wpół legendarna postać buddyzmu mahajany. Był 28. patriarchą buddyzmu indyjskiego i pierwszym patriarchą buddyzmu chan). Za pierwszego patriarchę uważa go także buddyzm zen, będący kontynuacją chan. Tradycja mówi, że przybył z Indii do Chin, by przynieść przekaz Dharmy Buddy. Mimo że istnieją dokumenty chińskie, które wspominają mnicha buddyjskiego o takim imieniu, są też głosy negujące prawdziwość legendy.

Wendeng rozpoczął wtedy okres wędrówek i podróżował przez regiony Wu i Chu. Zutang ji podkreśla, że mimo tego Wendeng trzymał się nauk Baofu.

Po pewnym czasie Wendeng stał się znany i zwrócił na niego uwagę komisarz prefekturalny (chiń. junshi) Wang Yanhan, członek panującej w Min rodziny. Został poproszony o "obrócenie koła Dharmy" czyli nauczanie w tym regionie. Yanhan wybudował klasztor Qianfo (Tysiąca Buddów) w okresie pomiędzy 926 a 930 r. i Wendeng prowadził go przez ponad 10 lat.

Xuefeng Yicun (雪峰義存; ur. 822, zm. 908) (kor. Sǒlbong Ŭijon ( ); jap. Seppo Gison (Zokotsu) ( ); wiet. Tuyết Phong Nghĩa Tồn) – chiński mistrz chan.Język japoński (jap. 日本語 nihongo lub nippongo) – język używany przez ok. 130 mln mieszkańców Japonii oraz japońskich emigrantów na wszystkich kontynentach.

Następnie mistrz przeniósł się w okresie pom. 944 a 946 r. do klasztoru Zhaoqing w Chuanzhou, który był wiodącym klasztorem rejonu Min (obecnie w prowincji Fujian). Jednak w jakiś czas potem podczas zamieszek, klasztor ten został całkowicie spalony przez żołnierzy. Prefekt z Quanzhou, były urzędnik z Min i obecny Południowego Tang – Liu Congxiao – wybudował nowy klasztor obok spalonego. Otrzymał on nazwę Nanchan (Południowy Chan). Opatem został Wendeng, który kontynuował działalność rozpoczętą w Zhaoqing si. Przyciągnął dużą liczbę uczniów, a nowy klasztor zyskał bardzo dobrą reputację. W jakiś czas potem rejon dostał się pod panowanie dynastii Song. Jej przedstawicielem w dawnym rejonie Min został Xu Xuan (917–992), który przesyłał na cesarski dwór bardzo pochlebne informacje.

Tipitaka – zbiór nauk buddyjskich, spisany w języku palijskim. Tipitaka nazywana jest kanonem palijskim, składa się z trzech części – koszy (w Polsce spotyka się określenie "Trójkosz"):Song Taizu, chiń. upr. 宋太祖; chiń. trad. 宋太祖; pinyin Sòng Tàizǔ; Wade-Giles Sung T’ai-tsu (ur. 21 marca 927 w Luoyangu, zm. 14 listopada 976) – pierwszy cesarz dynastii Song, panujący od roku 960 aż do śmierci.

Mistrz zmarł w 972 r.

Podstrony: 1 [2] [3] [4]




Warto wiedzieć że... beta

Longtan Chongxin (龍潭崇信, bd) (kor. Yongdam ( ); jap. Ryūtan Sōshin ( ); wiet. Long Đàm Sùng Tín) – chiński mistrz chan.
Epitafium (z gr. ἐπιτάφιος epi-taphios, "nad grobem", "na kamieniu nagrobnym") – napis umieszczony na nagrobku lub pomniku upamiętniający lub sławiący zmarłego.
Język chiński (chiń. upr. 汉语, chiń. trad. 漢語, pinyin Hànyǔ; lub chiń. upr./chiń. trad. 中文, pinyin Zhōngwén) – język lub grupa spokrewnionych języków (tzw. makrojęzyk), należących do rodziny chińsko-tybetańskiej.
Hanyu pinyin – oficjalna transkrypcja standardowego języka mandaryńskiego (putonghua) – urzędowego języka Chin – na alfabet łaciński.
Shitou Xiqian (石頭希遷; ur. 700, zm. 790; kor. Sǒkju Hŭijon, jap. Sekitō Kisen, wiet. Thạch Đầu Hi Thiên) – chiński mistrz chan szkoły północnej, jeden z kluczowych mistrzów w historii chanu.
Quanzhou (chin.: 泉州; pinyin: Quánzhōu) – miasto o statusie prefektury miejskiej w południowych Chinach, w prowincji Fujian, nad Cieśniną Tajwańską, na północny wschód od miasta Xiamen. W 2010 roku liczba mieszkańców miasta wynosiła 182 868. Prefektura miejska w 1999 roku liczyła 6 580 494 mieszkańców. Ośrodek rzemiosła artystycznego oraz przemysł spożywczego, włókienniczego i chemicznego; port żeglugi kabotażowej.
Południowe Tang (chiń.: 南唐; pinyin: Nán Táng) – krótkotrwałe państwo w centralnych Chinach, jedno z Dziesięciu Królestw.

Reklama