• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Zbigniew Zapasiewicz



    Podstrony: [1] 2 [3] [4]
    Przeczytaj także...
    Encyklopedia PWN – encyklopedia internetowa, oferowana – bezpłatnie i bez konieczności uprzedniej rejestracji – przez Wydawnictwo Naukowe PWN. Encyklopedia zawiera około 122 tysiące haseł i 5 tysięcy ilustracji.Nagroda im. Tadeusza Boya-Żeleńskiego (znana również jako Nagroda Boya) - przyznawana od 1957 roku przez Klub Krytyki Teatralnej, a następnie przez sekcję polską Międzynarodowego Stowarzyszenia Krytyków Teatralnych (AICT/IATC) z inicjatywy Romana Szydłowskiego.
    Życie prywatne[ | edytuj kod]

    Syn Zbigniewa Zapasiewicza, lewicującego działacza społecznego i Marii z domu Kreczmar, nauczycielki matematyki. Jego rodzina była związana z teatrem: wujek Jan Kreczmar był aktorem, a wujek Jerzy Kreczmar – reżyserem teatralnym.

    Zapasiewicz był żonaty trzy razy z aktorkami: Krystyną Maciejewską, Iwoną Słoczyńską (później przyjęła nazwisko Sydor) i Olgą Sawicką.

    Zmarł na raka wątroby. Zgodnie z jego ostatnią wolą urna z jego prochami została pogrzebana 22 lipca 2009 w Alei Zasłużonych na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie (kwatera BII30-tuje-1).

    Wiano – polski film z 1963 roku na podstawie noweli Marii Szuleckiej. Współczesna tragedia miłosna. Wiejską dziewczynę - brzydką i kaleką Bronkę, uwodzi bezrobotny Staszek. Chłopak nakłania Bronkę, by namówiła ojca do wystąpienia ze spółdzielni i odebrania ziemi, na której mogliby oboje gospodarować. Po namowach ojciec (aktywista spółdzielczy i partyjny) występuje ze spółdzielni. Tymczasem Ulka, dawna dziewczyna, wraca do Staszka. Narzeczony łamie dane Bronce słowo. Zrozpaczona Bronka zabija niewiernego kochanka. Winę bierze na siebie ojciec dziewczyny.Teatr Współczesny w Warszawie - warszawski teatr, zlokalizowany w dzielnicy Śródmieście przy ul. Mokotowskiej 13 w rejonie placu Zbawiciela.

    Filmografia[ | edytuj kod]

  • 1963 Wiano jako ksiądz
  • 1964 Spotkanie ze szpiegiem jako Kres
  • 1965 Sposób bycia jako ojciec
  • 1966 Ktokolwiek wie... jako blondyn
  • 1966 Bariera jako niewidomy
  • 1967–1968 Stawka większa niż życie jako Karpinski w odc. 18
  • 1970 Szansa
  • 1971 Za ścianą jako docent
  • 1971 Kłopotliwy gość jako przewodniczący komisji z elektrowni
  • 1972 Ocalenie
  • 1972 Wyspy szczęśliwe
  • 1973 Nocleg
  • 1973 Drzwi w murze jako dramaturg
  • 1974 Ziemia obiecana jako Kessler
  • 1974 Urodziny Matyldy jako aktor Konrad
  • 1975 Skazany jako adwokat
  • 1975 Mazepa jako Jan II Kazimierz
  • 1975 Dzieje grzechu jako ksiądz Jutkiewicz
  • 1976 Ostatnie takie trio jako Cygan
  • 1976 Tylko Beatrycze jako brat Andrzej
  • 1976 Con amore jako neurolog
  • 1976 Barwy ochronne jako docent Jakub Szelestowski
  • 1977 Lalka (serial telewizyjny) jako aktor Rossi
  • 1977 Pasja jako Jan Józef Tyssowski
  • 1977 Akcja pod Arsenałem jako ojciec Rudego
  • 1977 Polskie drogi jako nauczyciel i antykwariusz Paweł Krajewski
  • 1978 Szpital przemienienia jako doktor Rygier
  • 1978 Koty to dranie
  • 1978 Bez znieczulenia jako Jerzy Michałowski
  • 1979 Doktor Murek jako Paweł Junoszyc
  • 1979 Drogi pośród nocy jako Amadei
  • 1979 Panny z Wilka jako mąż Julci
  • 1979 Kung-fu jako docent Kwaśniak
  • 1980 W biały dzień jako „Siwy”
  • 1980 Kontrakt
  • 1980 Gorączka jako ojciec Leona
  • 1981 Przypadek jako Adam
  • 1981 Dziecinne pytania jako więzień
  • 1981 Z dalekiego kraju jako Mieczysław Kotlarczyk
  • 1982 Matka Królów jako doktor Wiktor Lewen
  • 1982 Imperatyw jako psychiatra
  • 1982 Choinka strachu jako pisarz
  • 1984 Rok spokojnego słońca jako Szary
  • 1984 Idol jako urzędnik
  • 1984 Baryton jako Antonio Taviatini
  • 1985 C.K. Dezerterzy jako kapitan Wagner
  • 1985 ... jestem przeciw jako ojciec Jacka
  • 1986 Maskarada jako Michał Barczewski
  • 1987 Krótki film o zabijaniu jako przewodniczący komisji
  • 1988 Dekalog V
  • 1988 Mistrz i Małgorzata jako Poncjusz Piłat
  • 1989 Po upadku. Sceny z życia nomenklatury jako Ratajczak
  • 1990 Le Retour jako doktor
  • 1992 Psy jako Wencel
  • 1992 Skąpiec jako Harpagon
  • 1992 Listopad (Novembre)
  • 1992 Enak jako John Gilette
  • 1993 Obcy musi fruwać jako krytyk Przywilej
  • 1997 Piękna twarz jako narrator
  • 1997 Ambasador jako ambasador
  • 1997 Układanie życia jako lektor
  • 1998 Urok wszeteczny (Opowieści weekendowe) jako hrabia
  • 1998 O wielkim wstydzie jako narrator
  • 1998 Garby jako narrator
  • 1998 Wojna z rzeczami jako narrator
  • 1998 O sławnym człowieku jako narrator
  • 1998 Czerwona łata jako narrator
  • 1998 Ogniem i mieczem jako lektor prologu i epilogu
  • 1998 Demony wojny według Goi jako minister
  • 1999 O największej kłótni jako narrator
  • 1999 Jak Gyom został starszym panem jako narrator
  • 1999 Jak bóg Maior utracił tron jako narrator
  • 1999 O zabawkach dla dzieci jako narrator
  • 1999 Egzekutor jako mecenas
  • 2000 Oburzające dropsy jako narrator
  • 2000 Człowiek, jakich wielu (L’homme des foules) jako Wladimir
  • 2000 Życie jako śmiertelna choroba przenoszona drogą płciową jako Tomasz
  • 2001 Suplement jako doktor Tomasz
  • 2001 Marszałek Piłsudski jako Józef Piłsudski
  • 2002 Sesja kastingowa
  • 2003 Defekt jako Piwnicki
  • 2005 Persona non grata jako Wiktor
  • 2007 Nadzieja jako Krystian Ratay, ojciec Franciszka
  • 2009 Rewizyta jako profesor Jakub Szelestowski
  • Biblioteka Narodowa (BN) – polska biblioteka narodowa w Warszawie, na Ochocie, na Polu Mokotowskim, narodowa instytucja kultury założona w 1928.Bertolt Brecht, właśc. Eugen Berthold Friedrich Brecht (ur. 10 lutego 1898 w Augsburgu, zm. 14 sierpnia 1956 w Berlinie Wschodnim) – niemiecki pisarz, dramaturg, teoretyk teatru, inscenizator, poeta.


    Podstrony: [1] 2 [3] [4]



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    Teatr Powszechny im. Zygmunta Hübnera w Warszawie – teatr założony w 1944 roku z siedzibą przy ulicy Jana Zamoyskiego 20 w Warszawie.
    Przypadek (ang. Blind Chance, niem. Der Zufall möglicherweise) – dramat psychologiczno-polityczny produkcji polskiej z 1981 roku, w reżyserii Krzysztofa Kieślowskiego.
    Mistrz i Małgorzata – wyreżyserowany przez Macieja Wojtyszkę i liczący cztery odcinki serial produkcji polskiej, będący ekranizacją powieści rosyjskiego pisarza Michaiła Bułhakowa pod tym samym tytułem. Powstał w 1988, natomiast jego premiera miała miejsce w 1990. Produkcja ta łączy w sobie elementy filmu dramatycznego, fantastyki, dramatu politycznego, filmu psychologicznego oraz romansu. Podobnie jak w literackim pierwowzorze obecny jest w niej także wątek religijny. Ze względu na niski budżet, którym dysponowali twórcy, bardziej niż na efekty specjalne postawili oni na grę aktorską.
    Maria Wiercińska z domu Serkowska (ur. 27 lutego 1902 w Łodzi, zm. 12 listopada 1976 w Warszawie) – polska aktorka, reżyser teatralny, telewizyjny i radiowy.
    e-teatr.pl – polski portal teatralny stworzony w 2004 roku przez Dział Dokumentacji Instytutu Teatralnego im. Zbigniewa Raszewskiego w Warszawie .
    Krakowski Teatr Scena STU – krakowski teatr, działający od lipca 1997 roku, będący kontynuatorem tradycji „Teatru STU”, założonego 20 lutego 1966 roku przez Krzysztofa Jasińskiego, który kieruje nim nieprzerwanie do dziś.
    Diamentowy Mikrofon – nagroda Zarządu Polskiego Radia przyznawana od 1995 roku dla wybitnych twórców radiowych (pracowników i współpracowników Polskiego Radia). Po raz pierwszy nagrodę przyznano z okazji 70-lecia Polskiego Radia.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.994 sek.