Zatoka Latmijska

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Mapa wschodnich wybrzeży Morza Egejskiego w okolicach Miletu, z zaznaczoną linią brzegową w czasach przedhistorycznych, w okresie grecko-rzymskim i współcześnie.
W okresie archaicznym zatoka sięgała kilkadziesiąt kilometrów w głąb lądu, jednak do czasów nowożytnych niemal całkowicie zarosła mułem.

Zatoka Latmijska (gr.  Λατμικός κόλπος, łac. Latmicus Sinus) – istniejąca w starożytności zatoka na wschodnim wybrzeżu Morza Egejskiego, w zachodniej Karii, u ujścia rzeki Meander. Nazwa zatoki pochodzi od znajdującej się u jej wschodnich wybrzeży góry Latmos (tur. Beşparmak), która rozdzielała ją na dwie odnogi, północną i południową. Od północy zatokę ograniczała wrzynająca się w morze góra Mykale zakończona Przylądkiem Trogilium na zachodnim krańcu, oddzielona wąską cieśniną od wyspy Samos. W starożytności zatoka miała duże znaczenie handlowe i kulturalne, jako że u jej brzegów znajdowały się trzy ważne miasta jońskie: Myus, Priene i Milet.

Starożytność – okres w historii Bliskiego Wschodu, Europy i Afryki Północnej nazywany też antykiem i obejmujący dzieje tych regionów od powstania pierwszych cywilizacji do około V wieku n.e.Menderes (Meander) (Büyük Menderes Nehri, w starożytności gr. Maíandros) – rzeka w zachodniej Turcji azjatyckiej, o długości 529 km. Swój bieg zaczyna na Wyżynie Anatolijskiej, a kończy w Morzu Egejskim, w pobliżu ruin Miletu. Głównymi dopływami są Çine oraz Ak. Większe miasta, przez które przepływa to Aydin i Nazilli. Rzeka tworzy liczne meandry – pojęcie meander pochodzi od nazwy tej rzeki.

W wyniku akumulacji rzecznej północna odnoga już w okresie grecko-rzymskim była niemal w całości zarośnięta mułem naniesionym przez rzekę Meander. W późnym antyku linia brzegowa przesunęła się niemal do samego ujścia zatoki, na wysokość Miletu; od tego czasu osady rzeczne przesunęły linię brzegową o kolejnych kilka kilometrów i połączyły ze stałym lądem wyspę Lade. Jedyną pozostałością po dawnej zatoce jest istniejące do dziś jezioro Bafa, obejmujące większą część dawnej południowej odnogi zatoki.

Priene (Priena) – miasto jońskie leżące u ujścia rzeki Meander (ruiny niedaleko współczesnej wsi Güllübahçe), w czasach przedjońskich zwane Kadme, obecnie stanowisko archeologiczne w Turcji.Myus - jedno z miast jońskich zaliczane do dodekapolis, położone w Karii nad rzeką Meander, u ujścia Zatoki Latmijskiej.

Zobacz też[ | edytuj kod]

  • Bitwa morska pod Lade (201 p.n.e.)
  • Akumulacja rzeczna – proces gromadzenia osadów na dnie rzeki przez jej nurt. Materiały akumulowane w ten sposób określane są mianem aluwiów.Karia (gr. Καρία, Karía; łac. Caria) – kraina historyczna w południowo-zachodniej części Azji Mniejszej na wybrzeżu Morza Egejskiego na północ od Rodos, granicząca z Jonią, Lidią, Pizydią i Likią. Przez Karię przepływała rzeka Meander (dziś Menderes) i jej dopływy: Harpasos, Marsyas i Indus.




    Warto wiedzieć że... beta

    Aluwium (l. mn. aluwia, od łac. alluere – obmywać, oblewać), to osady powstające w procesie akumulacji na skutek działalności wód płynących.
    Mycale (także Mycǎlé, Mukalê, Mykale, Mycali, tur. Samsun Daği) – góra na zachodnim wybrzeżu centralnej Anatolii w Turcji położona na północ od rzeki Menderes i naprzeciw wyspy Samos.
    Milet (gr. Mílētos) – miasto jońskie na wybrzeżu Karii przy ujściu rzeki Meander (obecnie Menderes), współcześnie stanowisko archeologiczne w pobliżu miejscowości Balat w Turcji.
    Jonowie – indoeuropejskie plemię protogreckie, które wraz z Achajami i Eolami około 2 tysiąclecia p.n.e. zasiedliło środkową i południową Grecję, tworząc wraz z autochtonicznymi Pelazgami i przy dominującej roli Achajów kulturę mykeńską. Dialekt joński był najstarszym dialektem greckim. W wyniku najazdu Dorów, Tessalów i Beotów Jonowie zostali zepchnięci na terytorium Attyki, Eubei i Chalkidyki. W X w. p.n.e. zaczęli zasiedlać wybrzeża Azji Mniejszej i wyspy Morza Egejskiego. Jonowie założyli tam dwanaście miast, zwanych dodekapolis, a krainę nazwano od ich nazwy Jonią.
    Łacina, język łaciński (łac. lingua Latina, Latinus sermo) – język indoeuropejski z podgrupy latynofaliskiej języków italskich, wywodzący się z Lacjum (łac. Latium), krainy w starożytnej Italii, na północnym skraju której znajduje się Rzym.

    Reklama