Zaprawa wapienna

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Zaprawa wapienna – rodzaj zaprawy murarskiej. Mieszanina wapna z piaskiem i wodą, używana jako materiał wiążący cegieł i kamieni oraz jako tynk.

Piasek – skała osadowa, luźna, złożona z niezwiązanych spoiwem ziaren mineralnych, przede wszystkim kwarcu. Wielkość ziaren waha się od 0,0625 do 2 mm, gęstość ziaren piasku kwarcowego wynosi około 2,62 g/cm.Wodorotlenek wapnia (wapno gaszone, wapno lasowane) – związek chemiczny o wzorze Ca(OH)2, słabo rozpuszczalny w wodzie (około 1,3 g/dm³ w 293 K).

Zaprawa wapienna składa się z piasku, wody i wapna gaszonego Ca(OH)2. Otrzymywana jest poprzez zmieszanie jednej części objętościowej wapna gaszonego z trzema lub czterema częściami piasku. Woda jest dodawana odpowiednio w takiej objętości, aby uzyskać ciastowatą konsystencję zaprawy. Zaprawa wapienna twardnieje powoli, tynki wapienne w ciągu kilku tygodni, ściany o grubości 2 cegieł do 3 lat. Zaprawa wytrzymuje tylko do temperatury +500 °C i używana jest głównie do tynków wewnętrznych i murów nadziemnych.

Zaprawa cementowo-wapienna – rodzaj zaprawy murarskiej. Składnikami zaprawy są: cement, wapno, piasek i woda. Zaprawa używana jako materiał wiążący cegieł i kamieni oraz do tynkowania.Woda (tlenek wodoru; nazwa systematyczna IUPAC: oksydan) – związek chemiczny o wzorze H2O, występujący w warunkach standardowych w stanie ciekłym. W stanie gazowym wodę określa się mianem pary wodnej, a w stałym stanie skupienia – lodem. Słowo woda jako nazwa związku chemicznego może się odnosić do każdego stanu skupienia.

Obecnie praktycznie całkowicie wyparta została przez zaprawę cementowo-wapienną.

Przypisy[ | edytuj kod]

  1. * Praca zbiorowa: Chemia praktyczna dla wszystkich. Warszawa: Państwowe Wydawnictwa Techniczne, 1959.




Reklama