Zapis (prawo spadkowe)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Zapis — w prawie spadkowym częściowe rozrządzenie spadkodawcy przedmiotami wchodzącymi w skład spadku na rzecz osoby trzeciej zwanej zapisobiercą.

Fideikomis (fideicommissum) – w prawie rzymskim rodzaj zapisu polegający na nieformalnym poleceniu przez testatora wydania pewnych składników majątku spadkowego osobie trzeciej, zwanej fideikomisariuszem. Fideikomis mógł obciążać nie tylko dziedzica, ale także legatariusza oraz beneficjenta jakiejkolwiek innej czynności prawnej mortis causa (ogólnym terminem określającym osoby zobowiązane do dokonania fideikomisu był fiduciarius, powiernik). Fideikomis nie musiał być zawarty w testamencie, mógł być zawarty w kodycylu lub ustanowiony w inny sposób. Sformułowanie fideikomisu nie wymagało jakichkolwiek formalnych wymogów w zakresie użytych przez testatora słów.Zapis windykacyjny - rozrządzenie testamentowe, mocą którego spadkodawca postanawia, że oznaczona osoba - spadkobierca testamentowy lub ustawowy nabywa przedmiot zapisu z chwilą otwarcia spadku, którą jest w prawie polskim chwila śmierci spadkodawcy. Osoba uprawniona z tytułu takiego zapisu to zapisobiorca.

Zapis rozwijał się już w starożytności, zwłaszcza w prawie rzymskim, w którym występował w formie legatu lub fideikomisu.

W polskim prawie spadkowym zapis może być dokonany wyłącznie w rozporządzeniu testamentowym.

Polskie prawo spadkowe zna następujące formy zapisu:

  • zapis zwykły
  • zapis windykacyjny.
  • Zobacz też[ | edytuj kod]

  • zapis
  • Testament –(z łac. Testamentum) co oznacza przymierze. Rozrządzenie własnym majątkiem na wypadek śmierci. W Polsce kwestie związane ze sporządzaniem testamentów reguluje przede wszystkim Kodeks cywilny.Zapis zwykły (do 23 października 2011 roku - zapis) – rozrządzenie testamentowe, mocą którego spadkodawca zobowiązuje swego spadkobiercę testamentowego lub ustawowego do spełnienia określonego świadczenia majątkowego na rzecz oznaczonej osoby – zapisobiorcy (art. 968 kodeksu cywilnego). Z chwilą otwarcia spadku powstaje stosunek zobowiązaniowy, w którym zapisobiorca jest wierzycielem, a spadkobierca lub zapisodawca – dłużnikiem. Zapis może być uczyniony pod warunkiem lub z zastrzeżeniem terminu.




    Warto wiedzieć że... beta

    Prawo rzymskie – termin oznaczający najczęściej prawo starożytnego Rzymu, które rozwijało się od czasów prawa zwyczajowego, aż do kodyfikacji Justyniana I Wielkiego (VI wiek n.e.). Prawo rzymskie miało istotny wpływ na rozwój prawodawstwa europejskiego (tzw. recepcja prawa rzymskiego) w postaci prawa powszechnego (ius commune) w średniowieczu, pandektystykę która osiągnęła swoje apogeum w XIX wieku, a także na współczesną naukę, rozwijaną jako przedmiot uniwersytecki.

    Reklama