Zamoyski Hrabia

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
herb Zamoyski Hrabia z 1780 roku (linii ordynackiej)
herb Zamoyski Hrabia z 1820 roku (młodszej linii dziedziczącej na Kozłowie i Ohładowie)

Zamoyski Hrabia – dwa polskie herby hrabiowskie, odmiany herbu Jelita, nadane w Galicji.

Królestwo Galicji i Lodomerii wraz z Wielkim Księstwem Krakowskim i Księstwami Oświęcimia i Zatoru (niem. Königreich Galizien und Lodomerien mit dem Großherzogtum Krakau und den Herzogtümern Auschwitz und Zator; ukr. Королівство Галичини та Володимирії з великим князівством Краківським і князівствами Освенціма і Затору) – państwo (w praktyce prowincja i kraj koronny) na terytorium Galicji, w latach 1772-1918 wchodzące w skład Monarchii Habsburgów, Cesarstwa Austriackiego i Austro-Węgier. Kraina historyczna na wschodzie Europy Środkowej, obecnie w granicach Polski i Ukrainy.Hrabia – tytuł szlachecki, w Polsce od wyrazu grabia i graf, wyraz pochodzenia czeskiego i niemieckiego, w czasach wczesnośredniowiecznych comes, jednakże średniowieczni comites byli wyższymi urzędnikami, kasztelanami oraz wojewodami.

Opis herbu[ | edytuj kod]

Opisy zgodnie z klasycznymi regułami blazonowania:

Herb z nadania w 1780, Zamoyski Hrabia: Tarcza dzielona w krzyż z polem sercowym. W polu sercowym, czerwonym, trzy kopie złote, dwie ku górze, trzecia na opak, w roztrój (Jelita); w polach I i IV błękitnych lew wspięty złoty, patrzący do wewnątrz; w polach II i III złotych na murawie zielonej wieża blankowana srebrna. Na tarczy korona hrabiowska nad którą cztery hełmy z klejnotami: I godło z pola sercowego pomiędzy dwoma trąbami, II pół kozła wspiętego, srebrnego; III pół lwa wspiętego, złotego, w lewo; IV orzeł czarny o uzbrojeniu złotym. Labry: I i II czerwone podbite złotem, III i IV błękitne, podbite złotem. Trzymacze: Dwaj rycerze w zbrojach z szablami przy bokach, trzymający po jednej włóczni złotej, na biodrach w czerwonych fartuszkach.

Herb (nazwa przyjęta z niem. Erbe "dziedzictwo") – znak rozpoznawczo-bojowy, wywodzący się z symboliki heroicznej lub znaków własnościowych, od XII w. ustalany według ścisłych reguł heraldycznych, pełniący funkcję wyróżnika osoby stanu rycerskiego, później szlacheckiego, także rodziny, rodu, organizacji kościelnej, mieszczańskiej bądź cechu rzemieślniczego, korporacji, miasta, jednostki podziału terytorialnego lub państwa.Korona rangowa – element herbu rycerskiego i szlacheckiego. Umieszczana pierwotnie zwykle na hełmie jest jedną z heraldycznych oznak godności. Początkowo w XII-XIV w. korona umieszczana była tylko nad herbami królów i książąt. Później także nad herbami pozostałej arystokracji i zwykłej szlachty. Od końca XVI wieku najczęściej umieszczana bezpośrednio nad tarczą, zaś hełmy z klejnotami były umieszczane powyżej, bądź pomijane. W przypadku koron zamkniętych, mitry lub korony królewskiej, hełmy powyżej korony nie były umieszczane. W heraldyce napoleońskiej zamiast koron rangowych wprowadzono czapki (birety), zbliżone nieco wyglądem do mitry książęcej. Może ozdabiać jedynie herby nadane przez udzielnego monarchę. W heraldyce polskiej, w przeciwieństwie do zasad heraldycznych wielu innych krajów stanowi, umieszczana na hełmie, konieczny element herbu szlacheckiego.

Herb z nadania w 1820, Zamoiski Hrabia: Tarcza dzielona w krzyż z polem sercowym. W polu sercowym, czerwonym, trzy kopie złote, dwie ku górze, trzecia na opak, w roztrój (Jelita); w polu I złotym na niedźwiedziu czarnym panna w sukni niebieskiej z rozłożonymi rękoma i przepasce srebrnej (Rawicz); w polu II czerwonym łódź złota (Łodzia); w polu III czerwonym trzy miecze srebrne o rękojeściach złotych przeszywające jabłko w gwiazdę, środkowy ostrzem ku górze, pozostałe w dół (Herburt); w polu IV błękitnym na podkowie srebrnej z zaćwieczonym krzyżem złotym, gawron czarny z pierścieniem złotym o oczku czerwonym skierowanym w dół (Ślepowron). Na tarczy korona hrabiowska nad którą pięć hełmów z klejnotami: I pół kozła wspiętego, srebrnego; II trzy pióra strusie; III łódź złota na pięciu piórach pawich; IV między rogami jelenimi brunatnymi pół niedźwiedzia wspiętego, czarnego, trzymającego w łapie różę czerwoną na łodydze zielonej; V gawron czarny z pierścieniem jak w herbie. Labry z prawej czerwone, z lewej błękitne, podbite złotem. Trzymacze: Dwaj rycerze w zbrojach srebrnych, na hełmach pióropusze czerwone, wsparci na puklerzach srebrnych, trzymający włócznie, z mieczami przy pasach - srebrnych o rękojeściach złotych.

Rawicz (Rawa, Ursyn, Ursowic, Panna na niedźwiedziu, Miedźwiada, Miedźwioda, Niedźwiada, Niedźwiadek, Niedźwieda, Niedźwioda, Rawic, Rawita) – polski herb szlachecki, noszący zawołanie Rawa. używany zarówno w Królestwie, jak i na Litwie, Rusi i w Rosji. Według pierwszej wersji, początkowo przysługiwał jakoby polskim potomkom czeskich Wrszowców, druga (według Kaspra Niesieckiego "lepsza") wersja podaje, że bardziej prawdopodobne jest polskie (jeszcze z czasów pogańskich) pochodzenie rodów posługujących się herbem Rawicz.Klejnot, cymer (łac. clenodium, staropol. z niem. (Helm-)Kleinod) – zwieńczenie hełmu łączące się z nim za pośrednictwem korony rangowej lub przepaski, z której rozwijały się labry.


Podstrony: 1 [2] [3] [4]




Warto wiedzieć że... beta

Ślepowron, Bojno, Bujno, Pesze, Pęszno, Szeptyc, Korwin, Corvin, Ślepy Wron – polski herb szlachecki, występujący głównie na Mazowszu, Podlasiu i Rusi oraz na ziemi lubelskiej.
Polska, Rzeczpospolita Polska – państwo unitarne w Europie Środkowej, położone między Morzem Bałtyckim na północy a Sudetami i Karpatami na południu, w dorzeczu Wisły i Odry. Powierzchnia administracyjna Polski wynosi 312 679 km², co daje jej 70. miejsce na świecie i dziewiąte w Europie. Zamieszkana przez ponad 38,5 miliona ludzi, zajmuje pod względem liczby ludności 34. miejsce na świecie, a szóste w Unii Europejskiej.
Oręż (uzbrojenie) – w heraldyce zbiorcza nazwa elementów anatomicznych zwierząt herbowych używanych do walki, polowania oraz obrony. Mianem tym określimy:
Jan Jakub Zamoyski zwany Łaskawym herbu Jelita (ur. 22 lipca 1716 – zm. 10 lutego 1790) – wojewoda podolski od 1770, starosta lubelski i rostocki, IX Ordynat Ordynacji Zamojskiej.
Heraldyka – jedna z nauk pomocniczych historii, zajmuje się badaniem rozwoju i znaczenia oraz zasadami kształtowania się herbów. Wywodzi się od słowa herold – oznaczającego urzędnika dworskiego, wywołującego nazwiska rycerzy biorących udział w turniejach. W innych językach europejskich nazywana jest podobnie (ang. heraldry, franc. heraldique , niem. Heraldik) lub słowami pochodzącymi od nazwy herb (niem. Wappenkunde).
Herburt (Herbolth, Herbolt, Herbort, Herbortowa, Herbot, Herbott, Herbulów, Fulsztyn, Miecze, Pawęza, Pawęża) - polski herb szlachecki.
Trzymacze heraldyczne – postacie ludzkie lub zwierzęta umieszczane po jednej lub - częściej - po obu stronach, niekiedy za tarczą herbową, i podtrzymujące ją.

Reklama