Zabarwienia drewna

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Zabarwienia drewna – grupa wad drewna określana jako odchylenie od pożądanej, jednolitej i równomiernej barwy drewna, wpływające ujemnie na właściwości fizykochemiczne niektórych wyrobów z drewna (sklejka, okleina), jak również obniżająca walory estetyczne wielu produktów. W przeciwieństwie do zgnilizn w zabarwieniach zmianie barwy drewna nie towarzyszy jego rozkład.

Brunatnica – wada drewna z grupy zabarwień polegająca na kawowobrunatnym, niejednolitym zabarwieniu bielastej części drewna, występującym często łącznie z sinizną. Spotyka się ją w drewnie gatunków iglastych, głównie sosny i świerka. Drewno – surowiec drzewny otrzymywany ze ściętych drzew i formowany przez obróbkę w różnego rodzaju sortymenty. Zajmuje przestrzeń pomiędzy rdzeniem, a warstwą łyka i kory. Pod względem technicznym drewno jest naturalnym materiałem kompozytowym o osnowie polimerowej wzmacniany ciągłymi włóknami polimerowymi, którymi są podłużne komórki zorientowane jednoosiowo.

Zabarwienia powstają w następstwie działania czynników biotycznych i abiotycznych. Zabarwione drewno z czasem może przejść w zgniliznę.

Tak jak większość wad drewna zabarwienia jako wada mają charakter względny. Przykładem gdzie poszukiwana jest fałszywa twardziel jest drewno bukowe przeznaczone do budowy mebli, podłóg naturalnych czy płyt stolarskich.

Podział zabarwień:

Zabarwienia po spławie - wada drewna z grupy zabarwień występująca w postaci szarobrunatnego zabarwienia drewna okrągłego, które przez długi czas było poddane działaniu wody w czasie spławu i składowania na wodzie lub w wyniku zatonięcia kłód. Zmiana barwy obejmuje strefę obwodową i sięga do głębokości 3-5mm.Sklejka (potocznie dykta, z niem. Dickte) – materiał kompozytowy sklejony z krzyżujących się cienkich warstw drewna (obłogów). Zwykle składa się z nieparzystej liczby warstw. Sklejki wytwarza się z różnych gatunków drewna. Najczęściej z brzozy, olchy, sosny, rzadziej z buku lub z drzew egzotycznych. Wewnętrzne warstwy sklejki często są z innego, tańszego gatunku niż zewnętrzne.
  • pochodzenia biotycznego:
  • sinizna,
  • fałszywa twardziel,
  • zaparzenie drewna,
  • wewnętrzny biel,
  • czerwień bielu,
  • brunatnica,
  • pochodzenia abiotycznego:
  • zaciągi garbnikowe, słoneczne,
  • zabarwienia po spławie,
  • plamy wodne.
  • Okleina - fornir cienki arkusz, najczęściej o wymiarach od 0,5 do 1 mm, przeważnie ze stycznego przekroju drewna, przeznaczony do oklejania (fornirowania) wyrobów stolarskich, zwłaszcza mebli.Meble – sprzęty użytkowe przeznaczone do wyposażenia wnętrz mieszkalnych i publicznych. W odróżnieniu od stałych elementów wyposażenia wnętrz (schody, boazeria) meble są ruchomościami. Oprócz cech użytkowych meble posiadają też walory dekoracyjne, reprezentacyjne.




    Warto wiedzieć że... beta

    Fałszywa twardziel - Ciemniej zabarwiona, wewnętrzna strefa beztwardzielowych gatunków drzew. F. twardziel należy do wad drewna z grupy zabarwień.
    Wady drewna – anomalie budowy drewna, wszelkie jego uszkodzenia lub inne wrodzone i nabyte cechy, które obniżają jego wartość techniczną i ograniczają zakres użyteczności. Z punktu widzenia przerobu surowca drzewnego drewno powinno mieć kształt walca, równomierną słoistość, przebieg włókien równoległy do podłużnej osi, oraz nie powinno mieć sęków (gałęzi).
    Sinizna drewna, barwica drewna – wada drewna z grupy zabarwień. Siniznę określa się jako smugi i plamy różnej wielkości, kształtu i barwy: od szarej do czarnej, występujące w drewnie różnych gatunków drzew.
    Zaciągi garbnikowe, plamy garbnikowe, zaciągi słoneczne - wada drewna z grupy zabarwień polegająca na brunatnym zabarwieniu drewna, widocznym na czołach w postaci plam, od których ciągną się w głąb drewna klinowate smugi.
    Wewnętrzny biel – pierścień lub łuk jaśniej zabarwionego drewna w obrębie twardzieli, złożony nieregularnie z jednego lub kilku słojów rocznych. Wewnętrzny biel należy do wad drewna z grupy zabarwień.
    Czerwień bielu - wada drewna z grupy zabarwień polegająca na czerwonym do brunatnego zabarwieniu zewnętrznej (bielastej) strefy drewna okrągłego. Zabarwienie jest widoczne na przekroju czołowym w postaci klinowatych smug, skierowanych od obwodu drewna ku jego środkowi, lub w postaci pierścienia, obejmującego całą powierzchnię strefy zewnętrznej.
    Buk (Fagus L.) – rodzaj drzew z rodziny bukowatych obejmujący 9–10 gatunków. Występują one głównie w strefie umiarkowanej na półkuli północnej. W Polsce występuje w stanie naturalnym tylko buk zwyczajny (Fagus sylvatica L.). Uprawianych jest kilka gatunków obcych i liczne odmiany ozdobne buka zwyczajnego. Gatunkiem typowym jest Fagus sylvatica L..

    Reklama