Youmin si

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
.mw-parser-output table.klasztor-eparchia td.naglowek{color:black!important;background:#C0C0C0!important}.mw-parser-output table.klasztor-zakon td.naglowek{color:black!important;background:#EEE8AA!important}.mw-parser-output table.klasztor-default td.naglowek{color:black!important;background:#F5F5DC!important}

Youmin si (Klasztor Błogosławiący Ludzi; chiń. 佑民寺, pinyin Yòumín sì) – klasztor szkoły chan tradycji linji w Nanchang (南昌) (były Zhongling) w prowincji Jiangxi (江西). Miejsce powstania szkoły hongzhou mistrza Mazu Daoyi.

Tianhuang Daowu (天皇道悟 ur. 748, zm. 807) (kor. ( ); jap. Tennō Dogō ( ); wiet. (Thiên Hoàng Đạo Ngộ)) – chiński mistrz chan.Danxia Tianran (丹霞天然; ur. 739, zm. 824; jap. Tanka Tennen, wietn. Đan Hà Thiên Nhiên) – chiński mistrz chan.

Historia klasztoru[ | edytuj kod]

Klasztor powstał w okresie panowania Yuzhanga (Yuzhang wang 豫章王, pan. 551-552) z Liangów. Do VIII wieku nosił nazwę Dafo si (Klasztor Wielkiego Buddy). Znajdował się w stolicy prefektury Hongzhou, blisko granic powiatów Nanchang i Xinjian. W 739 roku cesarz Xuanzong (玄宗, pan. 712-756) pod koniec okresu "kaiyuan" (開元, 713-741) stworzył sieć (przynajmniej po jednym w każdej prowincji) sponsorowanych przez państwo klasztorów, z których każdy nosił nazwę Kaiyuan. Niektóre były budowane, w innych przypadkach zmieniano po prostu nazwę klasztoru na Kaiyuan. W tym wypadku zmieniono nazwę na Kaiyuan (Otwarte Źródło).

Nanchang (chin.: 南昌; pinyin: Nánchāng) – miasto o statusie prefektury miejskiej we wschodnich Chinach, ośrodek administracyjny prowincji Jiangxi, port nad rzeką Gan Jiang. W 2010 roku liczba mieszkańców miasta wynosiła 2 156 849. Prefektura miejska w 1999 roku liczyła 4 242 281 mieszkańców. Ośrodek szkolnictwa wyższego oraz przemysłu elektromaszynowego, chemicznego, papierniczego, porcelanowego, jutowego i spożywczego.Klasztor buddyjski (chiń. si 寺; kor. sa 사; jap. 寺 ji lub tera; wiet. tự lub chùa) – budynek lub kompleks budynków, w którym przebywają i praktykują mnisi buddyjscy lub mniszki buddyjskie. Jest to centrum religijnego, duchowego i nieraz naukowego życia w buddyzmie.

Pod koniec panowania dynastii Tang, klasztor uległ spaleniu. Po odbudowie jeszcze kilkakrotnie zmieniał nazwę. Na początku XII wieku został przemianowany na Nengren si. W latach 50. XV wieku nazwano go Youqing si. Jego obecna nazwa to Youmin si i pochodzi ona z okresu panowania cesarza Shunzhi (順治; 1643-1661) z dynastii Qing.

Vinaya Pitaka (pāḷi: Vinaya Piṭaka; pol.: kosz dyscypliny) – jest tekstem buddyjskim, jednym z trzech "koszy" (pāḷi: piṭaka), które tworzą Tipitakę (pāḷi: Tipiṭaka; skr.: Tripiṭaka त्रिपिटक; pol.: trzy kosze). Jej głównym tematem są reguły monastyczne dla mnichów i mniszek.Dynastia Liang (chiń. 梁朝; Hanyu pinyin Liáng cháo) – dynastia panująca w południowych Chinach w Okresie Dynastii Południowych i Północnych (420 - 589) w latach 502 - 556.

Kaiyuan był jednym z głównych klasztorów regionu. Jako oficjalny klasztor był w bliskich relacjach z lokalnymi władzami. Zapewne aby zostać jego opatem konieczne było poparcie władz prowincji.

Klasztor ten został najbardziej rozsławiony przez mistrza chan Mazu Daoyi (709-788), który przybył do niego około 770 roku i przebywał w nim przez prawie 20 ostatnich lat jego życia. Od nazwy miejsca, gdzie się znajdował, nazwano szkołę chan mistrza Mazu - hongzhou. Nauczanie Mazu przyciągało coraz więcej uczniów do Kaiyuan si, z których należy wymienić tak słynnych później mnichów jak Nanquan Puyuan (748-835), Fenzhou Wuye (761-823), Guizong Zhichang (bd), Xingshan Weikuan (755-817), Zhangjing Huaihui (756-815), Danxia Tianran (739-824), Dongsi Ruhui (744-823), Tianhuang Daowu (748-807) i Furong Taiyu (747-826).

Xingshan Weikuan (興善惟寬; ur. 755, zm. 817) – chiński mistrz chan szkoły hongzhou, uczeń mistrza chan Mazu Daoyi.Guizong Zhichang (chiń. 归宗智常, IX w.) – chiński mistrz chan szkoły hongzhou, jeden z głównych uczniów mistrza Mazu Daoyi.

Pozycja Mazu w klasztorze była niezwykle silna. Gdy na początku lat 80. VIII wieku edykt imperialny nakazał mnichom powrót do klasztorów, gdzie zostali zarejestrowani, ówczesny gubernator Jianxi - Bao Fang (723-790) - pomógł Mazu ominąć rozkaz i pozostać w klasztorze Kaiyuan.

Po śmierci mistrza Mazu opatem klasztoru został jego uczeń Xitang Zhizang (738-817), który uprzednio prowadził społeczność mnisią na górze Gonggong, po odejściu Mazu do Kaiyuan si. Nie pozostawił po sobie znaczących spadkobierców, poza trzema mnichami z Korei, którymi byli Wŏnjŏk Toŭi, Chinggak Hongch'ŏk i Chŏgin Hyech'ŏl.

Tang Xuanzong (唐玄宗), imię prywatne Li Longji (李隆基) (ur. 8 września 685, zm. 3 maja 762) – cesarz Chin z dynastii Tang, panujący w latach 712-756.Wielka proletariacka rewolucja kulturalna (chin. upr. 无产阶级文化大革命, chin. trad. 無產階級文化大革命, pinyin wúchǎn jiējí wénhuà dà gémìng); często skracane do 文化大革命 (wénhuà dà gémìng, wielka rewolucja kulturalna) lub po prostu 文革 (wéngé, kulturalna rewolucja) – wielki ruch społeczno-polityczny w Chinach zainicjowany w 1966 roku przez Mao Zedonga, jako próba wyeliminowania jego politycznych rywali i wprowadzenia w życie własnych koncepcji ideologicznych (maoizmu). Chociaż oficjalnie została zakończona przez Mao w 1969 roku, faktycznie trwała do chwili aresztowania tzw. bandy czworga w 1976 roku.

W IX wieku, przed rokiem 870, studiował w tym klasztorze przyszły mistrz chan Nanta Guangyong (850-938).

W tym klasztorze ceremonię ordynacyjną przeszedł późniejszy mistrz chan Xuansha Shibei (835-908). Prowadził ją mistrz Winai Lingxun.

W drugiej połowie X wieku mnichem klasztoru był malarz Juran (巨然), specjalizujący się w południowych pejzażach (na południe od rzeki Jangcy).

W latach 60. XX wieku, podczas tzw. "rewolucji kulturalnej" młodzi aktywiści zniszczyli całkowicie klasztor. Po jakimś czasie, ze względu na znaczącą wartość historyczną i kulturalną klasztoru, postanowiono go odbudować. Prace ukończono w 1995 roku. Obecnie klasztor prezentuje się w dość niezwykłych kolorach jak na klasztor - jasnych żółciach i czerwieniach.

Nanta Guangyong (chiń.: 南塔光涌; pinyin: Nántă Guāngyǒng; ur. 850, zm. 938) (kor.; jap. Nantō Kōyū; wiet. Nam Tháp Quang Dũng) – chiński mistrz chan ze szkoły guiyang.Xuansha Shibei (玄沙師備; ur. 835, zm. 908) (kor. Hyǒnsa Sabi ( ); kor. Gensha Shibi ( ); wiet. Huyền Sa Sư Bị) – chiński mistrz chan.

Klasztor jest w pełni funkcjonalny, rezydują w nim mnisi, przychodzą wierni. Nie ma więc tylko wartości muzealnej.

Nie wiadomo czy obecne miejsce, na którym znajduje się klasztor, jest miejscem jego powstania. Youmin si znajduje się w parku Bayi w północnej części miasta Nanchang.

Shunzhi (chiń. upr.: 顺治帝; chiń. trad.: 順治帝; pinyin: Shùnzhì Dì; Wade-Giles: Shun-chih Ti; mandż.: ᠠᡳᠰᡳᠨ ᡤᡳᠣᡵᠣ ᡶᡠᠯᡳᠨ Ijishūn Dasan Hūwangdi; mongolski: Eyebeer Zasagch Khaan; ur. 15 marca 1638 - zm. 5 lutego 1661) – władca Mandżurii od 1643 , trzeci cesarz z dynastii Qing i pierwszy cesarz Chin z tej dynastii. W Chinach panował w latach 1644-1661. Ponieważ został wybrany na cesarza w wieku pięciu lat, przez pierwsze 7 lat jego panowania regencję sprawował jego stryj, Dorgon. Za czasów, aczkolwiek nie pod kierunkiem, cesarza Shunzhi, Mandżurowie podbili niemal całe Chiny.Nanquan Puyuan 南泉普願 (ur 748, zm. 835) (kor. Namch’ŏn Powŏn ( ); jap. Nansen Fugen ( ); wiet. Nam Tuyền Phổ Nguyện) – chiński mistrz chan


Podstrony: 1 [2] [3]




Warto wiedzieć że... beta

Język chiński (chiń. upr. 汉语, chiń. trad. 漢語, pinyin Hànyǔ; lub chiń. upr./chiń. trad. 中文, pinyin Zhōngwén) – język lub grupa spokrewnionych języków (tzw. makrojęzyk), należących do rodziny chińsko-tybetańskiej.
Hanyu pinyin – oficjalna transkrypcja standardowego języka mandaryńskiego (putonghua) – urzędowego języka Chin – na alfabet łaciński.
Korea – dawne, obecnie nieistniejące zjednoczone państwo obydwu Korei: Północnej i Południowej, usytuowane na Półwyspie Koreańskim we wschodniej Azji. Graniczy od północy z Chinami i od północnego-wschodu z Rosją. Obszar zamieszkuje jednolita grupa etniczna – Koreańczycy. Po zakończeniu II wojny światowej, w 1945 roku, Korea została podzielona na dwa państwa: Republikę Korei (Korea Południowa) oraz Koreańską Republikę Ludowo-Demokratyczną (Korea Północna). Od 1948 roku do 1950 (wybuch wojny koreańskiej) granica pomiędzy Koreą Północną a Koreą Południową przebiegała dokładnie przez 38° równoleżnik, jednak od 1953 roku granice uległy zmianie.
Ziemia (łac. Terra) − trzecia, licząc od Słońca, a piąta co do wielkości planeta Układu Słonecznego. Pod względem średnicy, masy i gęstości jest to największa planeta skalista Układu Słonecznego.
Hongzhou zong (chiń. 洪州宗, pinyin hóngzhōuzōng) – szkoła hongzhou - szkoła (linia przekazu Dharmy) chan, która prowadzona przez mistrza chan Mazu Daoyi (709-188) i jego uczniów, zastąpiła różnorodne tradycje wczesnego chanu i zdominowała ruch chan w okresie 100 lat, od okresu po rebelii Ana Lushana (755-763) do okresu po prześladowaniu buddyzmu przez cesarza Huichanga (會昌, pan. 841-846). Mistrz Mazu i jego uczniowie do dziś zajmują główne pozycje w panteonie chan, a szkoła wyznaczyła nową ortodoksję chanu. Jej spadkobierczynią była dominująca później szkoła linji, której założyciel mistrz chan Linji Yixuan (zm. 866) był w trzecim pokoleniu spadkobiercą Mazu. Szkoła hongzhou wpłynęła w decydujący sposób na późniejszy rozwój chanu, sŏnu i zenu.
Dynastia Tang (chiń. 唐朝; pinyin: Táng Cháo; wym. [tʰɑ̌ŋ tʂʰɑ̌ʊ]; język średniochiński: dhɑng) (18 czerwca 618 – 1 czerwca 907) – dynastia cesarska w Chinach, następczyni dynastii Sui i poprzedniczka Pięciu Dynastii i Dziesięciu Królestw. Została założona przez ród Li (李), który przechwycił władzę w czasie upadku dynastii Sui. Rządy dynastii zostały na krótko przerwane przez tzw. drugą dynastię Zhou (8 października 690 – 3 marca 705), kiedy to tron objęła cesarzowa Wu Zetian, pierwsza i jedyna kobieta bezpośrednio (a nie np. jako regentka) rządząca Chinami.
Zhangjing Huaihui (章敬懷暉; ur. 756, zm. 816) – chiński mistrz chan szkoły hongzhou, uczeń mistrza chan Mazu Daoyi. Także znany jako Zhangjing Huaiyun.

Reklama