• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Yangshan Huiji

    Przeczytaj także...
    Chan (chin. 禪 pinyin: chán; sans. ध्यान dhyāna ; kor. sŏn (선), sŏn chong (선종); jap. zen (禅), zen shū (禅宗); wiet. thiền, thiền tông) – jedna z najważniejszych szkół chińskiego buddyzmu, założona w VI wieku przez Bodhidharmę. Szkoła ta należy do praktycznej i medytacyjnej tradycji buddyzmu, w odróżnieniu od teoretycznej i filozoficznej tradycji doktrynalnej.Xita Guangmu (bd) (chiń.: 西塔光穆; kor.; jap. Saitō Kōboku; wiet.) – chiński mistrz chan ze szkoły guiyang. Znany także jako Yangshan.
    Stupa (sanskr. स्तूप stūpa; pali थुप thūpa, język tajski: เจติย czedi; język laotański that; jap. 卒塔婆 sotoba, kopiec, szczyt) – najprostszy typ budowli sakralnej buddyjskiej, rzadziej dźinijskiej, wywodzącej się z Indii, pełniącej funkcję relikwiarza. Ze względu na architekturę jest niezwykle odporna na trzęsienia ziemi. Na terenie Sri Lanki ten typ budowli nosi nazwę dagoby, w Tajlandii – czedi, w Indonezji – candi, w Bhutanie, Nepalu i w Tybecie – czortenu, w Mongolii – suburganu.

    Yangshan Huiji (ur. 807, zm. 883; chiń. upr. 仰山慧寂; pinyin Yǎngshān Huìjì; kor. 안산혜적 Angsan Hyejŏk; jap. Kyōzan Ejaku; wiet. Nhạng Sơn Huệ Tịch) – chiński mistrz chan, współzałożyciel szkoły guiyang, uważany jest za drugiego jej patriarchę.

    Manjushri (skr. मञ्जुश्री, Mañjuśrī, Manjushri, Mandziuśri (chiń. 文殊師利 Wénshū Shīlì, 文殊 Wénshū; kor. Munsu(sari); jap. Monju) – w buddyzmie Bodhisattwa Mądrości.Wuzhu Wenxi (ur. 820, zm. 899; chiń. 無著文喜, pinyin Wúzhù Wénxǐ; kor. 무저문희 Mujǒ Munhui; jap. Mujaku Bunki; wiet. Vô Trứ Văn Hỉ) – mistrz chan z końcowego okresu dynastii Tang.

    Życiorys[ | edytuj kod]

    Pochodził z Huaihai w Shaozhou, obecnie miasto Shaoguan w prowincji Guangdong. Rodowym nazwiskiem było Ye. Gdy miał 15 lat postanowił opuścić dom rodzinny i zostać mnichem buddyjskim. Ponieważ jego rodzice nie wyrazili na to zgody, dwa lata później obciął sobie dwa palce i uklęknąwszy przed rodzicami poprosił o wyrażenie zgody. Rodzice widząc jego determinację ustąpili.

    Nanyang Huizhong (南陽慧忠 ur. 675, zm. 755) (kor. Namyang Hyech’ung ( ); jap. Nayō Echū ( ); wiet. Nam Dương Huệ Trung) – chiński mistrz chan. Był także znany jako Zhong Guoshi (Nauczyciel Narodowy Zhong).Guizhen Deshao (chiń. 归真德韶, pinyin Guīzhēn Désháo; ur. X wiek, zm. X wiek) – chiński mistrz chan ze szkoły guiyang. Uważany za piątego patriarchę tej szkoły.

    Nie wiadomo dokładnie, kto był jego pierwszym nauczycielem. Być może był nim mistrz chan Bu Yutong, opat klasztoru He’an w Guangzhou (mógł nim być także mistrz chan Tong z klasztoru Nanhua). Po zostaniu nowicjuszem i jeszcze przed przyjęciem pełnej mnisiej ordynacji udał się na północ w celu odwiedzenia słynnych klasztorów prowincji Hunan i Jiangxi.

    Zifu Rubao (chiń. upr. 资福如宝; pinyin: Zīfū Rúbăo, kor. Jabok Yebo 자복여보, jap. Shifuku Nyohō, wiet. Tư Phúc Như Bảo; (ur. 890, zm. 960) – chiński mistrz chan ze szkoły guiyang. Był mistrzem czwartej generacji szkoły i jest uważany za czwartego jej patriarchę. Bajiao Huiqing (chiń. 芭蕉慧清 pinyin Bājiāo Huìqīng; bd)(kor.; jap. Bashō Esei; wiet. Ba Tiêu Huệ Thanh) – chiński mistrz chan ze szkoły guiyangzong.

    W czasie wędrówki zatrzymał się w klasztorze mistrza chan Danyuana Yizhena, ucznia Nanyanga Huizhonga. Pod jego kierunkiem przeżył pierwszy wielki wgląd. Wiadomo także, że widział się z Mazu Daoyim i Baizhangiem Huaihaiem. Wyrobił sobie opinię znakomitego ucznia chan.

    Po tym doświadczeniu udał się do mistrza chan Guishana Lingyou i został jego uczniem. Wkrótce też stał się jego ulubionym i głównym uczniem, i w końcu osiągnął oświecenie. Miał ze swoim nauczycielem bardzo bliski kontakt duchowy, tak że szkoła chan, jedna z tzw. pięciu domów chan, którą założył mistrz Guishan, przybrała nazwę guiyang (nazwa powstała z pierwszych członów ich imion: Guishan i Yangshan). Pełna zrozumienia i braterska relacja mistrza z uczniem wpłynęła na atmosferę całej szkoły. Kroniki podkreślają rodzinną atmosferę, która panowała w klasztorach szkoły.

    Hanyu pinyin – oficjalna transkrypcja standardowego języka mandaryńskiego (putonghua) – urzędowego języka Chin – na alfabet łaciński.Bodhidharma (skt बोधिधर्म; chiń Putidamo 菩提达摩; kor. Pori Dalma; jap. Bodai Daruma; wiet. Bồ-đề-đạt-ma) – na wpół legendarna postać buddyzmu mahajany. Był 28. patriarchą buddyzmu indyjskiego i pierwszym patriarchą buddyzmu chan). Za pierwszego patriarchę uważa go także buddyzm zen, będący kontynuacją chan. Tradycja mówi, że przybył z Indii do Chin, by przynieść przekaz Dharmy Buddy. Mimo że istnieją dokumenty chińskie, które wspominają mnicha buddyjskiego o takim imieniu, są też głosy negujące prawdziwość legendy.

    Yangshan udał się następnie na górę Yang w dzisiejszej prowincji Jiangxi i tam rozpoczął swoją owocną karierę jako nauczyciel chan. Mawiał Osiągnąłem istotę u Danyuana i osiągnąłem działanie u Guishana. Pewnego razu Huiji otrzymawszy od Guishana lustro, pokazał je mnichom i powiedział O mnisi! Guishan przysłał mi lustro. Czy nazwiemy je lustrem Guishana czy moim? Jeśli je nazwiemy moim, to jak to możliwe, że pochodzi od Guishana? Jeśli je nazwiecie lustrem Guishana, to jak wytłumaczycie, że znajduje się w moim ręku? Jeśli odpowiecie mi trafnie – zachowam lustro. W przeciwnym razie roztrzaskam je na kawałki. Powtórzył to trzykrotnie. Ponieważ nikt się nie odezwał, mistrz zniszczył lustro.

    Mistrz zmarł na górze Dongbing w Shaozhou.

    Sanjiao Zhiqian (chiń. 三角志謙, pinyin Sānjiǎo Zhìqiān; ur. X wiek, zm. XI wiek) – chiński mistrz chan ze szkoły guiyang. Uważany za szóstego patriarchę tej szkoły. Język japoński (jap. 日本語 nihongo lub nippongo) – język używany przez ok. 130 mln mieszkańców Japonii oraz japońskich emigrantów na wszystkich kontynentach.

    Dwór cesarski nadał mu pośmiertny tytuł Wielkiego Mistrza Przenikliwej Mądrości. Stupa otrzymała nazwę Subtelnego Światła.

    Był nazywany małym Siakjamunim. Po raz pierwszy został tak nazwany przez hinduskiego (lub z Azji Środkowej) mnicha, który powiedział Przybyłem do Chin w poszukiwaniu Mañjuśriego lecz zamiast niego znalazłem małego Śakjamuniego.

    Huiji występuje w gong’anie 26 z Wumenguan, w gong’anach 34 i 68 w Biyan lu, w gong’anach 26, 32, 37, 72, 77 i 90 z Congronglu oraz w komentarzach 6, 15, 20, 29, 53 i 86.

    Bezbramna brama (chiń. 無門關 Wumenguan; pol. Bezbramna brama, bezbramne przejście; kor. Mumun kwan;; jap. Mumonkan; wietn. Vô môn quan) – jeden z najważniejszych zbiorów gong’anów stworzony przez mistrza chan Wumena Huikaia (1183–1260) w 1229 r.Sunji Yoo (IX/X w.) – koreański mistrz sŏn, założyciel szkoły sŏn będącej odpowiednikiem chińskiej szkoły chan guiyang.

    Linia przekazu Dharmy[ | edytuj kod]

    Pierwsza liczba oznacza ilość pokoleń mistrzów od 1 Patriarchy indyjskiego Mahakaśjapy.

    Druga liczba oznacza ilość pokoleń od 28/1 Bodhidharmy, 28 Patriarchy Indii i 1 Patriarchy Chin.

    Trzecia liczba oznacza początek nowej linii przekazu w danym kraju.

  • 36/9. Baizhang Huaihai (720–814)
  • 37/10. Guishan Lingyou (771–853) szkoła guiyang
  • 38/11. Lingyun Zhiqin (bd)
  • 38/11. Liu Tiemo (bd) mistrzyni chan
  • 38/11. Jingzhao Mihu (bd)
  • 38/11.Yangshan Huiji (807–883)
  • 39/12. Wuzhu Wenxi (821–900)
  • 39/12. Miaoxin (bd) mistrzyni chan
  • 39/12. Hangzou Wenxi (bd)
  • 39/12. Xita Guangmu (Yangshan) (bd)
  • 40/13. Zifu Rubao (bd)
  • 41/14. Guizhen Deshao (bd)
  • 42/15. Sanjiao Zhiqian (bd)
  • 43/16. Xingyang Ciduo (bd)
  • 44/17. Deqing Xuyun (bd)
  • 39/13/1. Wŏnnang Taet'ong (816–883) szkoła sŏngju – Korea
  • 39/12/1. Sunji Yoo Korea
  • 39/12. Nanta Guangyong (850–938)
  • 40/13. Bajiao Huiqing (bd) koreański mistrz działający w Chinach
  • 41/14. Xingyang Qingrang (bd)
  • Bibliografia[ | edytuj kod]

  • Heinrich Dumoulin. Zen Buddhism: A History. India and China. Macmillan Publishing Company. Nowy Jork, 1990. ​ISBN 0-02-908220-X
  • Red. Stephan Schuhmacher i Gert Woerner. The Encyclopedia of Eastern Philosophy and Religion. Shambala. Boston, 1989 ​ISBN 0-87773-433-X
  • Andy Ferguson. Zen's Chinese Heritage. Wisdom Publications. Boston, 2000. ​ISBN 0-86171-163-7
  • Lingyun Zhiqin (chiń.: 霊雲志勤; pinyin: Língyún Zhìqín; bd) (kor.; jap. Reiun Shikin; wiet.) – chiński mistrz chan ze szkoły guiyang.Nanta Guangyong (chiń.: 南塔光涌; pinyin: Nántă Guāngyǒng; ur. 850, zm. 938) (kor.; jap. Nantō Kōyū; wiet. Nam Tháp Quang Dũng) – chiński mistrz chan ze szkoły guiyang.




    Warto wiedzieć że... beta

    Xingyang Qingrang (chiń.: 興陽清讓; pinyin: Xīngyáng Qīngràng; bd) (kor.; jap.Koyo Seijo; wiet.) – chiński mistrz chan ze szkoły guiyang.
    Uproszczone pismo chińskie (chin. upr. 简体字; chin. trad. 簡體字; pinyin jiǎntǐzì) to odmiana pisma chińskiego. Uproszczenia dokonano w Chińskiej Republice Ludowej w latach 50. XX wieku. Celem reformy było ułatwienie nauki pisma i walka z analfabetyzmem. Modyfikując ok. 50 proc. najbardziej skomplikowanych z używanych dotąd znaków cel ten osiągnięto. Pismo uproszczone używane jest także w Singapurze.
    Sŏngju (lub sŏngju-san, 성주산문/聖住山門)) – jedna z 9 koreańskich górskich szkół sŏn założona w IX w. przez Muyŏma.
    Guiyang (chin.: 贵阳; pinyin: Guìyáng) – miasto o statusie prefektury miejskiej w południowych Chinach, ośrodek administracyjny prowincji Kuejczou. W 2010 roku liczba mieszkańców miasta wynosiła 1 203 454. Prefektura miejska w 1999 roku liczyła 3 290 777 mieszkańców. Ośrodek turystyki oraz przemysłu hutniczego, maszynowego, chemicznego, elektrotechnicznego i wydobywczego (węgiel kamienny, ruda żelaza, boksyty); miasto posiada uniwersytet i politechnikę.
    Shaoguan (chin.: 韶关; pinyin: Sháoguān) – miasto o statusie prefektury miejskiej w południowych Chinach, w prowincji Guangdong, nad rzeką Bei Jiang, w Górach Południowochińskich. W 2010 roku liczba mieszkańców miasta wynosiła 762 371. Prefektura miejska w 1999 roku liczyła 3 051 005 mieszkańców. Ośrodek turystyki, górnictwa (węgiel kamiennny), hutnictwa cynku, ołowiu i żelaza oraz przemysłu maszynowego, elektronicznego, chemicznego i włókienniczego.
    Język koreański – izolowany język używany na Półwyspie koreańskim. Według niektórych teorii łączony z językami ałtajskimi lub ajnoskim. Używany jest głównie w Korei Południowej oraz Północnej, a także w sąsiadującej z Koreą Północną chińskiej prefekturze autonomicznej Yanbian. Na świecie językiem tym posługuje się ok. 78 milionów ludzi, włączając w to duże skupiska w republikach dawnego Związku Radzieckiego, USA, Kanadzie, Brazylii i Japonii.
    Congrong lu (從容錄) – Zapiski Wielkiego Spokoju (kor. ;jap. Shōyō-roku; wiet. Thong dong lục) – zbiór gong’anów (jap. kōan).

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.621 sek.