Xuefeng Yicun

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Xuefeng Yicun (ur. 822, zm. 908; chiń. 雪峰義存, pinyin Xuěfēng Yìcún; kor. 설봉의존 Sŏlbong Uijon; jap. Seppo Gison (Zokotsu) ; wiet. Tuyết Phong Nghĩa Tồn ) – chiński mistrz chan.

Tianhuang Daowu (天皇道悟 ur. 748, zm. 807) (kor. ( ); jap. Tennō Dogō ( ); wiet. (Thiên Hoàng Đạo Ngộ)) – chiński mistrz chan.Yantou Quanhuo (巖頭全豁; ur. 828, zm. 887) (kor. Amdu Chǒnhwal (? ) ( ); jap. Gantō Zenkatsu ( ); wiet. Nham Đầu Toàn Hoát) – chiński mistrz chan.

Życiorys[ | edytuj kod]

Pochodził z buddyjskiej, od wielu pokoleń, rodziny, która żyła w dystrykcie Nan’an w Quanzhou (dzisiejsza prowincja Fujian). Już jako niemowlę odmówił spożywania niewegetariańskiego pożywienia. W wieku 12 lat opuścił swojego ojca i został uczniem Winai u mistrza Qingxuana w klasztorze Yuijian (Jadeitowej Doliny) w mieście Putian w tej samej prowincji. Podczas prześladowań buddyzmu za cesarza Wuzonga (w czasie okresu Huichang) został zmuszony do opuszczenia klasztoru. Jednak potem kontynuował swoją praktykę u mistrza Yuanzhao (znanego także jako Changzhao) na górze Furong (Lotosu) w Hunanie. Według Chuandeng lu, to właśnie ten nauczyciel rozpoznał wielkie możliwości swojego ucznia.

Qingyuan Xingsi (青原行思; ur. 660, zm. 740) kor. Chǒngwǒn Haengsa, jap. Seigen Gyōshi, wiet. Thanh Nguyên Hành Tư) – chiński mistrz chan Południowej szkoły chanu. Znany także jako Jizhou Xingsi i Qingzhu Xingsi.Bodhidharma (skt बोधिधर्म; chiń Putidamo 菩提达摩; kor. Pori Dalma; jap. Bodai Daruma; wiet. Bồ-đề-đạt-ma) – na wpół legendarna postać buddyzmu mahajany. Był 28. patriarchą buddyzmu indyjskiego i pierwszym patriarchą buddyzmu chan). Za pierwszego patriarchę uważa go także buddyzm zen, będący kontynuacją chan. Tradycja mówi, że przybył z Indii do Chin, by przynieść przekaz Dharmy Buddy. Mimo że istnieją dokumenty chińskie, które wspominają mnicha buddyjskiego o takim imieniu, są też głosy negujące prawdziwość legendy.

Gdy cesarz Xuanzong pozwolił na restaurację buddyzmu (po 847 r.) Xuefeng rozpoczął wędrówkę po różnych regionach północnych Chin. Pełną ordynację mnisią przyjął w 850 r. w klasztorze Baocha w Youzhou (obecnie Pekin) w prow. Hebei. W tym momencie przestał się interesować Winają i zaczął szukać nauczycieli chan.

Taiyuan Fu (chiń.: 太原孚 Tàiyuán Fū; ur. 868, zm. 937; kor.; jap. Taigen Fu; wiet.;) – chiński mistrz chan związany z tradycją południowej szkoły chan.Luohan Guichen (羅漢桂琛; ur. 867, zm. 928) znany także jako Dizang (kor. Lahan ( ); jap. Rakan Keijin ( ); wiet. La Hán Quế Sâm) – chiński mistrz chan. Znany był także jako Tanzhou Guichen (漳州桂琛).

W końcu został uczniem mistrza chan Deshana Xuanjiana z Wuling w Hunanie. Według Zutang ji Xuefeng zadał mistrzowi pytanie Czy powinienem czynić rozróżnienia pomiędzy pojazdami (skt yana; chiń. cheng) chanu? i został potraktowany kijem oraz pytaniem O czym ty mówisz?, co doprowadziło Xuefenga do zrozumienia istoty chanu (czyli oświecenia). Tekst Song Gaoseng zhuan podaje zapewne najpewniejszą wersję oświecenia Xuefenga. Wydarzyło się ono podczas wędrówki z jego przyjaciółmi, którymi byli Yantou Quanhuo i Qinshan Wensui. To oświecenie zostało później potwierdzone przez mistrza Deshana.

Język japoński (jap. 日本語 nihongo lub nippongo) – język używany przez ok. 130 mln mieszkańców Japonii oraz japońskich emigrantów na wszystkich kontynentach.Bezbramna brama (chiń. 無門關 Wumenguan; pol. Bezbramna brama, bezbramne przejście; kor. Mumun kwan;; jap. Mumonkan; wietn. Vô môn quan) – jeden z najważniejszych zbiorów gong’anów stworzony przez mistrza chan Wumena Huikaia (1183–1260) w 1229 r.

W okresie Gantong (860874) Xuefeng powrócił do swojego byłego klasztoru na górze Lotosu i następnie wybudował klasztor Guangfu na szczycie Xuefeng (Śnieżny Szczyt) góry Xianggu (Kieł Słonia). Przyciągnął wielką liczbę uczniów, do 1500. W następnym okresie Qianfu (874878) klasztor został oficjalnie uznany przez władze i mistrz Xuefeng został uhonorowany purpurową szatą i tytułem Prawdziwie Oświecony Wielki Mistrz (zhenjue dashi) (lub Wielki Mistrz Prawdziwego Oświecenia). Wszystkie źródła potwierdzają, że chociaż mistrz przyjął wyróżnienia, to w ogóle one na niego nie wpłynęły, do tego stopnia, że odmawiał każdemu zaproszeniu go na dwór cesarski.

Zhaoqing Wendeng (ur. 884, zm. 972) – chiński mistrz chan, uczeń mistrza chan Baofu Congzhana, znany także jako Zhaoqing Shengdeng.Longtan Chongxin (龍潭崇信, bd) (kor. Yongdam ( ); jap. Ryūtan Sōshin ( ); wiet. Long Đàm Sùng Tín) – chiński mistrz chan.

Po kilku latach w swoim klasztorze Xuefeng rozpoczął w 891 r. kolejną wędrówkę po Chinach. Udał się najpierw do Danqiu (w prow. Hebei), do Siming (w prow. Zhejiang). W 892 r. mistrz wykonuje ceremonie buddyjskie dla wojska w kraju Wu (Jiangsu). Z tego wynika, że był wiodącym buddystą tego regionu i w pewnym sensie wykonywanie takich ceremonii mogło należeć do jego obowiązków. W 894 r. powrócił z Wu do Min, do swojego klasztoru. Schyłek dynastii Tang był pełen chaosu, zamieszek, wszędzie grasowali bandyci, niektóre tereny były kontrolowane przez rebeliantów. Z tego chaosu (W ciągu 55 (891946) lat w Min rządziło 7 władców. Z tekstów wynika, że wszyscy zabiegali o poparcie Xuefenga, obdarowując klasztor. Szczególnie hojnym był cesarz Wang Shenzhi (pan. 897925), któremu naprawdę zależało na rozwoju buddyzmu i wydrukował nawet pełne wydanie kanonu buddyjskiego) wyłonił się Xuefeng, który już nie był tylko opatem wiodącego klasztoru w rejonie, ale państwowym prałatem z obowiązkiem szerzenia Dharmy w tych trudnych czasach. Huefeng ze swoimi uczniami (szczególnie z Xuansha Shibeiem bywał częstym gościem na dworze ces. Wanga Shenzhiego, z którym dyskutowano o buddyzmie. Również sam klasztor mistrza służył spotkaniom ze świeckimi urzędnikami.

Congrong lu (從容錄) – Zapiski Wielkiego Spokoju (kor. ;jap. Shōyō-roku; wiet. Thong dong lục) – zbiór gong’anów (jap. kōan).Tipitaka – zbiór nauk buddyjskich, spisany w języku palijskim. Tipitaka nazywana jest kanonem palijskim, składa się z trzech części – koszy (w Polsce spotyka się określenie "Trójkosz"):

W trzecim miesiącu 908 r. Xuefeng zachorował. Gubernator Fuzhou przysłał mu lekarza, ale mistrz odmówił Nie jestem chory. Nie ma potrzeby leczenia. Skomponował wiersz przekazania Dharmy. Drugiego dnia piątego miesiąca wyszedł rankiem na spacer na pola przed klasztorem. Powrócił wieczorem, wykąpał się i zmarł tej nocy.

Sanskryt (dewanagari: संस्कृतम् saṃskṛtam; sa.msk.rtaa bhaa.saa, od sa.m+k.r: zestawiać, składać; bhaa.saa: język; język uporządkowany, w przeciwieństwie do języków naturalnych prakrytów, tzn. ludowych o nieuporządkowanej gramatyce) – język literacki starożytnych, średniowiecznych i wczesnonowożytnych Indii. Należy do indoaryjskiej gałęzi indoirańskiej grupy rodziny języków indoeuropejskich. Pomimo powszechnego w Europie przekonania, iż jest językiem martwym, jak łacina, zasadniczo nim nie jest, gdyż nie tylko jest jeszcze stale używany w ceremoniach religijnych hinduizmu, ale także istnieją niewielkie grupy osób deklarujące go jako ich jedyny język ojczysty (według spisów ludności z 1999 roku – ok. 3000 osób na 900 mln ludności Indii). Czynione są też próby rewitalizacji tego języka poprzez tworzenie sanskryckich neologizmów na określenie współczesnych terminów, np. technicznych (np. telewizja, sanskr. duuradarshana). Jest też uznawany od 1949 roku za jeden z 13 konstytucyjnych języków Republiki Indii (obecnie 23 – 2008 r.). Dlatego właściwsze jest określenie go jako język wegetujący niż jako martwy.Cuiyan Lingcan (chiń.: 翠巖令參 Cuìyán Lìngcān; bd; kor.; jap. Suigan Reisan/Yōmyō; wiet.;) – chiński mistrz chan tradycji południowej szkoły chan. Znany także jako Cuiyan Yongming.

Xuefeng występuje w 13 gong’anie z Wumenguan w gong’anach 5, 22, 44, 49, 51 i 66 z Biyan lu oraz w gong’anach 24, 33, 50 i 55 oraz w komentarzach 21, 29, 38, 63, 64, 71, 73, 79, 81, 87, 92 i 98 z Congronglu.

Podstrony: 1 [2] [3]




Warto wiedzieć że... beta

Xuansha Shibei (玄沙師備; ur. 835, zm. 908) (kor. Hyǒnsa Sabi ( ); kor. Gensha Shibi ( ); wiet. Huyền Sa Sư Bị) – chiński mistrz chan.
Pojęcia Chiny używa się w odniesieniu do krainy historycznej, obejmując wówczas całokształt chińskiej historii i kultury (zobacz: historia Chin), lub w węższym znaczeniu, w odniesieniu do Chińskiej Republiki Ludowej.
Język chiński (chiń. upr. 汉语, chiń. trad. 漢語, pinyin Hànyǔ; lub chiń. upr./chiń. trad. 中文, pinyin Zhōngwén) – język lub grupa spokrewnionych języków (tzw. makrojęzyk), należących do rodziny chińsko-tybetańskiej.
Hanyu pinyin – oficjalna transkrypcja standardowego języka mandaryńskiego (putonghua) – urzędowego języka Chin – na alfabet łaciński.
Shitou Xiqian (石頭希遷; ur. 700, zm. 790; kor. Sǒkju Hŭijon, jap. Sekitō Kisen, wiet. Thạch Đầu Hi Thiên) – chiński mistrz chan szkoły północnej, jeden z kluczowych mistrzów w historii chanu.
Fayanzong (法眼宗; kor. pǒban chong ( ) | jap. hōgen-shū ( ) | wiet. Pháp Nhãn tông) – chińska szkoła chan założona przez mistrza chan Fayana Wenyi i będąca jedną z pięciu szkół chan jego środkowego okresu rozwoju, zwanych Pięcioma domami chan.
Qinshan Wensui (chiń. 欽山文邃 pinyin Qīnshān Wénsuì; bd) (kor.; jap. Kinzan Bunsui; wiet. Khâm Sơn Văn Thúy) – chiński mistrz chan ze szkoły caodong.

Reklama