Wysoki komisarz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Wysoki komisarz – tytuł i zarazem nazwa funkcji występującej w międzynarodowych stosunkach dyplomatycznych. Obecnie stosowany w dwóch głównych kontekstach:

Dyplomacja – negocjowanie umów między państwami, w celu zawarcia korzystnych umów handlowych oraz pozyskania wsparcia wojskowego dla reprezentowanego kraju. Dyplomacja wiąże się też z rozwiązywaniem w pokojowy sposób problemów między państwami. Dwa tysiące lat temu wielki rzymski prawnik i filozof, Cyceron powiedział: „Istnieją dwa sposoby rozstrzygania sporów: jeden przy pomocy argumentów, drugi przy użyciu siły; a ponieważ pierwszy z nich jest właściwy człowiekowi, a drugi dzikim zwierzętom, należy uciec się do drugiego sposobu tylko wówczas, gdy nie możemy użyć pierwszego”. Inaczej mówiąc, siła argumentów, a nie argument siły – oto kwintesencja dyplomacji.Precedencja – protokolarny porządek pierwszeństwa, występujący w dyplomacji i podczas wydarzeń oficjalnych regulowanych protokołem lub zwyczajem.
Siedziba Wysokiego Komisarza Tanzanii w Londynie

1. Państwa członkowskie Wspólnoty Narodów tradycyjnie nazywają wysokimi komisarzami (ang. High Commissioner) szefów swoich misji dyplomatycznych w innych państwach tej organizacji. Jest to spowodowane faktem, że ambasador reprezentuje głowę państwa wysyłającego wobec głowy państwa przyjmującego, a wiele krajów powstałych po rozpadzie imperium brytyjskiego zachowało brytyjskiego monarchę jako głowę państwa. Oficjalnie wysoki komisarz reprezentuje rząd państwa wysyłającego wobec rządu państwa przyjmującego, a list polecający jest wystawiany przez szefa rządu wysyłającego (zwykle premiera) i przedstawiany szefowi rządu przyjmującego. Faktycznie rola i ranga wysokiego komisarza jest identyczna z rolą i rangą ambasadora, on sam, jego biuro (wysoka komisja, ang. High Commission, odpowiednik ambasady) i korespondencja służbowa z jego rządem i głową państwa są objęte immunitetem dyplomatycznym, zajmuje też miejsce w precedencji korpusu dyplomatycznego na normalnych zasadach. Inne kraje członkowskie Wspólnoty Narodów, mimo że nie mają wspólnej głowy państwa z pozostałymi członkami, również nazywają swoich ambasadorów wysokimi komisarzami, co ma podkreślać szczególny charakter stosunków panujących wewnątrz Wspólnoty.

W myśl artykułu 14 Konwencji wiedeńskiej o stosunkach dyplomatycznych z 18 kwietnia 1961 r. szefowie misji dyplomatycznych dzielą się na trzy klasy:Wspólnota Narodów (ang. The Commonwealth, także Commonwealth of Nations; do 1949 Wspólnota Brytyjska, British Commonwealth i Brytyjska Wspólnota Narodów, British Commonwealth of Nations) – międzynarodowa organizacja powstała w 1931, gdy przyjęty został Statut Westminsterski. Obecnie zrzesza ona niepodległe kraje, z których większość była w ubiegłych wiekach częścią brytyjskiego imperium kolonialnego. Część z nich to dawne dominia brytyjskie.

2. Wysokimi komisarzami nazywani są również niektórzy funkcjonariusze międzynarodowi bardzo wysokiego szczebla. Do najbardziej znanych funkcji tego rodzaju należą Wysoki Komisarz ONZ ds. Uchodźców czy Wysoki Komisarz ONZ ds. Praw Człowieka.





Warto wiedzieć że... beta

Urząd Wysokiego Komisarza Narodów Zjednoczonych do spraw Uchodźców (ang. United Nations High Commissioner for Refugees) jest organem ONZ upoważnionym do przewodzenia i koordynacji międzynarodowych działań mających na celu ochronę uchodźców i rozwiązywania ich problemów na całym świecie. Do głównych działań urzędu należy zapewnienie praw uchodźców oraz pomoc w zapewnieniu azylu lub repatriacji. Siedziba urzędu znajduje się w Genewie, w Szwajcarii. Wysoki Komisarz jest nominowany przez sekretarza generalnego ONZ i wybierany w głosowaniu przez Zgromadzenie Ogólne ONZ. Obecnie funkcję Wysokiego Komisarza pełni António Guterres.
Przywileje i immunitety dyplomatyczne – zespół udogodnień i wyłączeń przysługujących członkom misji dyplomatycznej, a zwłaszcza przedstawicielom dyplomatycznym i członkom ich rodzin, pozostającym z nimi we wspólnocie domowej.

Reklama