Wyrzutnik

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Wyrzutnik – element lub mechanizm broni lufowej wyrzucający z broni łuskę wyciągniętą przez wyciąg (w broni strzeleckiej) lub wyciągający łuskę z komory nabojowej i wyrzucający jej poza broń (w broni artyleryjskiej).

Wyciąg - element lub mechanizm, który odpowiada za wyciągnięcie łuski z komory nabojowej lufy po strzale (ekstrakcję).Łuska (gilza) – część naboju, służąca do umieszczenia w niej ładunku miotającego i spłonki. W nabojach zespolonych służy do umocowania pocisku. Zabezpiecza i uszczelnia komorę nabojową podczas strzału.

Wyrzutnik może być częścią zamka lub być przymocowany do szkieletu lub wnętrza komory zamkowej. Wyrzutniki mogą być sztywne, odchylne (wyrzucają łuskę uderzając w jej dno), dźwigniowe i dźwigniowo-krzywkowe (wyrzucają łuskę uderzając w jej tułowie).

Bibliografia[ | edytuj kod]

  • Andrzej Ciepliński, Ryszard Woźniak: Encyklopedia współczesnej broni palnej. Warszawa: Wydawnictwo WiS, 1994, s. 243. ISBN 83-86028-01-7.




  • Reklama