Wypowiedzenie nieczasownikowe

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Wypowiedzenie nieczasownikowe – jeden z dwóch rodzajów wypowiedzeń.

Orzeczenie czasownikowe – orzeczenie wyrażone pojedynczym wyrazem, który jest osobową formą czasownika, rzadziej bezokolicznikiem. Wyrażone najczęściej czasownikiem w formie osobowej np. "Banknoty dotarły do Europy w XVII wieku". Nazywa czynność, którą wykonuje podmiot. Odpowiada na pytania: co robi? co się z nim dzieje? w jakim znajduje się stanie?Zdanie (łac. sententia) – w językoznawstwie termin ten oznacza wypowiedzenie, służące do zakomunikowania jakiejś treści.

Wypowiedzenie nieczasownikowe dzieli się na:

Zawiadomienie – wypowiedzenie, które nie zawiera czasownika i nie można go w obręb zawiadomienia wprowadzić ani na podstawie kontekstu, ani sytuacji. Zawiadomieniami są najczęściej nagłówki prasowe (np. "Mundury dla dam", "Dzieci dzieciom"), tytuły książek (np. "Pan Tadeusz"), czasopism (np. "Głos Pomorza"), filmów (np. "Milczenie owiec"). Ze względu na krótkość, a zarazem dużą pojemność informacyjną używa się zawiadomień w notatkach i planach (konspektach).
  • Niedopuszczające możliwości wprowadzenia orzeczenia czasownikowego, czyli: wykrzyknienie i zawiadomienie.
  • Dopuszczające możliwość wprowadzenia orzeczenia czasownikowego, czyli równoważnik zdania.
  • Zobacz też[ | edytuj kod]

  • wypowiedzenie czasownikowe




  • Reklama