Wuzu Fayan

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Wuzu Fayan (ur. 1024, zm. 1104; chiń. 五祖法演, pinyin Wǔzǔ Fǎyǎn; kor. 오조법연 Ojo Pŏbyŏn; jap. Goso Hōen; wiet. Ngũ Tổ Pháp Diễn) – chiński mistrz chan z frakcji yangqi szkoły linji. Znany także jako Qingyuan Fayan.

Huanglong Huinan (黃龍慧南; ur. 1002, zm. 1069) (kor. Hwangnyon Hyenam ( ); jap. Ōryu Enan ( ); wiet. Hoàng Long Huệ Nam) – chiński mistrz chan, założyciel szkoły huanglong, odgałęzienia szkoły linji.Chan (chin. 禪 pinyin: chán; sans. ध्यान dhyāna ; kor. sŏn (선), sŏn chong (선종); jap. zen (禅), zen shū (禅宗); wiet. thiền, thiền tông) – jedna z najważniejszych szkół chińskiego buddyzmu, założona w VI wieku przez Bodhidharmę. Szkoła ta należy do praktycznej i medytacyjnej tradycji buddyzmu, w odróżnieniu od teoretycznej i filozoficznej tradycji doktrynalnej.

Życiorys[ | edytuj kod]

Wuzu pochodził z miasta Baxi w Mianzhou.

Opuścił dom i został mnichem w dość nietypowym, stosunkowo późnym, wieku, mając 35 lat. Początkowo udał się do Chengdu, gdzie studiował nauki widżnianawady, zwanej także jogaczarą. Jednak nie mógł rozwiązać problemu zawartego we wniosku, że gdy bodhisattwa wkracza na Drogę, mądrość i zasada są porzucone. A chociaż środowisko i umysł są urzeczywistnione jako w pełni zjednoczone, to jednak nie ma żadnej ewidencji, która potwierdzałaby prawdziwość tej jedności.

(Dayi) Daoxin, (大醫道信; Wade-Giles (Ta-i) Tao-hsin (ur. 580, zm. 651) (kor. (Taeŭi) Tosin (도신 ) | jap. (Daii) Dōshin (ドウシン) | wiet. Đai I Đạo Tín) – chiński mistrz chan, Czwarty Patriarcha buddyzmu chan (jap. zen).Yuelin Shiguan (chiń. upr.: 月林师观; chiń. trad.: 月林師觀; pinyin: Yuèlín Shīguān; ur. 1143, zm. 1217) - chiński mistrz chan okresu dynastii Song.

Z tymi wątpliwościami Wuzu udał się do mistrza Tripitaki i wypytywał o naturę wiedzy. Na jego pytania otrzymał odpowiedź Gdy ktoś pije wodę, osobiście rozumie gorące i zimne. Chociaż to częściowo rozwiązało jego problem, myślał Gorące i zimne może być poznane, ale co poznaniem własnej jaźni?

Wuzu spytał więc nauczyciela Zhibena Jianga Jeśli ktoś nie zna swojej jaźni, jak może zrozumieć zasadę? Jiang nie odpowiedział na to, ale powiedział Jeśli chcesz mieć jasność odnośnie tego, udaj się na południe i zostań uczniem nauczyciela doktryny umysłu buddy. Wuzu opuścił tego nauczyciela i udał się na poszukiwanie nowego.

Fengxue Yanzhao (chiń. 風穴延沼; ur. 896, zm. 973) (kor. P’unghyǒl Yǒnjo ( ); jap. Fuketsu Enshō ( ); wiet. Phong Huyệt Diên Chiểu) – chiński mistrz chan ze szkoły linji.Xinghua Cunjiang (興化存獎; ur. 830–924; kor. Hŭnghwa Chonjang, jap. Kōke Zonshō, wiet. Hưng Hoá Tồn Tưởng) – chiński mistrz chan szkoły linji.

Studiował u takich mistrzów chan jak Yuanzhao i Fushan Fayuan (991–1067), jednak żaden z nich nie doprowadził go do pełnego urzeczywistnienia. Jeszcze przed Fushana śmiercią Wuzu udał się do mistrza chan Baiyuna Shouduana. Gdy spotkał się z mistrzem zapytał go o historię związaną z mistrzem Nanquanem Puyuanem i klejnotem "mani". Gdy tylko skończył zadawać pytanie Baiyun wrzasnął na niego i w tym momencie Wuzhu osiągnął oświecenie. Dziękując mistrzowi wygłosił wiersz

Klasztor buddyjski (chiń. si 寺; kor. sa 사; jap. 寺 ji lub tera; wiet. tự lub chùa) – budynek lub kompleks budynków, w którym przebywają i praktykują mnisi buddyjscy lub mniszki buddyjskie. Jest to centrum religijnego, duchowego i nieraz naukowego życia w buddyzmie.Mianyang (chin. upr. 绵阳, chin. trad. 綿陽, pinyin Miányáng) – miasto o statusie prefektury miejskiej w Chinach, w prowincji Syczuan, nad rzeką Fu Jiang. W 2010 roku liczba mieszkańców miasta wynosiła 271 695. Prefektura miejska w 1999 roku liczyła 5 255 112 mieszkańców.
Zanim góry wyrosły na równinach, Wielokrotnie, ze złożonymi dłońmi, pytałem starszych. Sprzedawali mi tak wiele razy, a jednak kupiłem więcej Po prostu wiedząc, że sosna i bambus wywołują bezchmurny wiatr.

Po otrzymaniu przekazu Dharmy od nauczyciela, Wuzu opuścił go i po jakimś czasie rozpoczął nauczanie. Najpierw nauczał na górze Simian (Czterotwarzowa góra), a następnie przeniósł się na górę Baiyun. Sława o nim szerzyła się i uczniowie przybywali do niego z całych Chin. Po jakimś czasie przeniósł się do klasztoru Dongchan (Wschodni chan) na górze Wuzu.

Fushan Fayuan (浮山法遠; ur. 991, zm. 1067) – chiński mistrz chan szkoły linji. Uratował szkołę caodong przed zniknięciem.Shishuang Chuyuan (石霜楚圓; ur. 986, zm. 1039); kor. Sǒksang Ch’owǒn; jap. Sekisō Soen; wiet. Thạch Sương Sở Viên) – chiński mistrz chan ze szkoły linji. Znany także jako Ciming Chuyuan (慈明楚圓).
Mnich spytał mistrza chan Wuzu Fayana Jaka jest jedna kropla Baiyuna? Fayan powiedział Miażdżąca. Mieląca. Mnich spytał: Co z tymi, którzy ją wypiją? Fayan powiedział: Uczę o miejscu, w którym nie pojawia się twarz.

25 dnia 6 miesiąca 1104 r. Wuzu wszedł do sali mnichów i pożegnał mnichów mówiąc Zhaozhou miał swoje ostatnie słowa. Czy pamiętacie je? Zobaczmy, czy możecie je wyrecytować.

Huguo Jingyuan (1094–1146; chiń.: 護國景元 pinyin Hùguó Jǐngyuán; kor. 호국경원 Hoguk Hyǒngwǒn; jap. Gokoku Keigen; wiet. Hộ Quốc Cảnh Nguyên) – mistrz chan okresu dynastii Song z frakcji yangqi szkoły linjiFenyang Shanzhao (汾陽善昭; ur. 947, zm. 1024; (kor. Punyang Sǒnjo ( ); jap. Funyō Zenshō ( ); wietn. Phần Dương Thiện Chiêu) – chiński mistrz chan ze szkoły linji. Znany także jako Taizi Shanzhao oraz Fenyang Wude.

Gdy nikt nie odpowiedział, Wuzu wyrecytował ostatnie słowa Zhaozhou Kilku szczęśliwców pośród tysięcy, Ale jeden ma nieskończone cierpienia i smutki.

Następnie Wuzu powiedział Uważajcie.

Później w nocy Wuzu zmarł.

Podstrony: 1 [2] [3] [4]




Warto wiedzieć że... beta

Linji zong (臨濟宗) – szkoła chan założona przez chińskiego mistrza chan Linji Yixuana około 850 r. Była spadkobierczynią szkoły hongzhou, stosowała więc różne, nieraz ekstremalne, sposoby nauczania z mocnym naciskiem na praktykę gong’anową.
Yangqi Fanghui (楊岐方會; ur. 992, zm. 1049; kor. Yanggi Panghwe 양기 방회 , jap. Yōgi Hōe, wiet. Dương Kì Phương Hội) – chiński mistrz chan szkoły linji, założyciel linii przekazu czy też frakcji linji znanej jako yangqi.
Zhaozhou Congshen (趙州從諗) (ur. 778, zm. 897) (kor. Choju Chongsim (조주종심); jap. Jōshū Jūshin (趙州従シン); wiet. Triệu Châu Tòng Thẩm) – jeden z najbardziej znanych mistrzów zen (właściwie chan) w starożytnych Chinach. Znany z błyskotliwych debat słownych (wenda), za pomocą których pokazywał swoim uczniom zen.
Hanyu pinyin – oficjalna transkrypcja standardowego języka mandaryńskiego (putonghua) – urzędowego języka Chin – na alfabet łaciński.
Bodhidharma (skt बोधिधर्म; chiń Putidamo 菩提达摩; kor. Pori Dalma; jap. Bodai Daruma; wiet. Bồ-đề-đạt-ma) – na wpół legendarna postać buddyzmu mahajany. Był 28. patriarchą buddyzmu indyjskiego i pierwszym patriarchą buddyzmu chan). Za pierwszego patriarchę uważa go także buddyzm zen, będący kontynuacją chan. Tradycja mówi, że przybył z Indii do Chin, by przynieść przekaz Dharmy Buddy. Mimo że istnieją dokumenty chińskie, które wspominają mnicha buddyjskiego o takim imieniu, są też głosy negujące prawdziwość legendy.
Patriarchat zen – szczególna linia sukcesji patriarchów zen biegnąca od siedmiu buddów przeszłości, poprzez historycznego Buddę Siakjamuniego, patriarchów (chiń. zu (祖); kor. cho; jap. so; wiet. tổ) linii medytacyjnej Indii (dhyana), Chin (chan), Korei (sŏn) i Japonii (zen). Uważa się, że oficjalna linia przekazu kończy się na Huinengu – szóstym patriarsze chanu – gdyż nie dokonał od przekazu misek i szaty jednemu z wybranych uczniów, co było tradycyjnym symbolem. Od tej pory przekaz stał się "demokratyczny". Każdy oświecony uczeń otrzymywał potwierdzenie oświecenia i najczęściej stawał się kolejnym "patriarchą" w swojej linii przekazu Dharmy.
Język japoński (jap. 日本語 nihongo lub nippongo) – język używany przez ok. 130 mln mieszkańców Japonii oraz japońskich emigrantów na wszystkich kontynentach.

Reklama