Wrapper

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Wrapper (z angielskiego), w jęz. polskim funkcje lub klasy opakowujące – w programowaniu są to funkcje lub klasy, których zadaniem jest jedynie wywołanie innych funkcji lub metod obiektów (zwykle z istniejącej biblioteki programistycznej), najczęściej związane także z konwersją typów argumentów, z używanych przez aplikację na typy wykorzystywane przez wywoływane funkcje.

Standardy kodowania (pisania kodów źródłowych programów komputerowych) – zasady służące do zunifikowania wyglądu i zachowania kodu. Standard kodowania może obejmować wiele aspektów kodu programu:Microsoft Windows (ang. windows „okna”, IPA: [maɪkɹoʊsɑːft ˈwɪndoʊz]) – rodzina systemów operacyjnych stworzonych przez firmę Microsoft. Systemy rodziny Windows działają na serwerach, systemach wbudowanych oraz na komputerach osobistych, z którymi są najczęściej kojarzone.

Funkcje i klasy opakowujące mają za zadanie:

  • ujednolicić interfejs programistyczny,
  • odciążyć programistę od ciągłego dbania o prawidłowe konwersje typów.
  • Tworzenie klas opakowujących może służyć także do przekształcenia interfejsu proceduralnego na obiektowy. Np. API systemu MS Windows jest realizowane proceduralnie (język C), choć pod względem projektu reprezentuje podejście obiektowe – biblioteki takie jak VCL, czy Qt udostępniają naturalny, obiektowy interfejs.

    Visual Component Library (ang. VCL) - biblioteka stworzona w języku Object Pascal (obiektowej wersji języka Pascal) przez firmę Borland na potrzeby środowiska Delphi, potem zaadaptowana też do środowiska C++ Builder.Interfejs programowania aplikacji (ang. Application Programming Interface, API) – sposób, rozumiany jako ściśle określony zestaw reguł i ich opisów, w jaki programy komunikują się między sobą. API definiuje się na poziomie kodu źródłowego dla takich składników oprogramowania jak np. aplikacje, biblioteki czy system operacyjny. Zadaniem API jest dostarczenie odpowiednich specyfikacji podprogramów, struktur danych, klas obiektów i wymaganych protokołów komunikacyjnych.

    Kod wrapperów może zostać wygenerowany automatycznie, np. na podstawie plików nagłówkowych stosowanych w języku C i C++ (zobacz SWIG).

    Zobacz też[ | edytuj kod]

  • standardy kodowania




  • Warto wiedzieć że... beta

    Programowanie obiektowe (ang. object-oriented programming) — paradygmat programowania, w którym programy definiuje się za pomocą obiektów — elementów łączących stan (czyli dane, nazywane najczęściej polami) i zachowanie (czyli procedury, tu: metody). Obiektowy program komputerowy wyrażony jest jako zbiór takich obiektów, komunikujących się pomiędzy sobą w celu wykonywania zadań.
    W programowaniu obiektowym klasa jest częściową lub całkowitą definicją dla obiektów. Definicja obejmuje dopuszczalny stan obiektów oraz ich zachowania. Obiekt, który został stworzony na podstawie danej klasy nazywany jest jej instancją. Klasy mogą być typami języka programowania - przykładowo, instancja klasy Owoc będzie mieć typ Owoc. Klasy posiadają zarówno interfejs, jak i strukturę. Interfejs opisuje, jak komunikować się z jej instancjami za pośrednictwem metod, zaś struktura definiuje sposób mapowania stanu obiektu na elementarne atrybuty.
    Funkcja (łac. functio, -onis, „odbywanie, wykonywanie, czynność”) – dla danych dwóch zbiorów X i Y przyporządkowanie każdemu elementowi zbioru X dokładnie jednego elementu zbioru Y. Oznacza się ją na ogół f, g, h itd.
    Biblioteka (w informatyce) – zbiór klas, funkcji (i ew. innych konstrukcji programistycznych), z których korzystają różne programy.
    C – imperatywny, strukturalny język programowania wysokiego poziomu stworzony na początku lat siedemdziesiątych XX w. przez Dennisa Ritchiego do programowania systemów operacyjnych i innych zadań niskiego poziomu.
    SWIG (ang. Simplified Wrapper and Interface Generator) – wolne oprogramowanie używane do łączenia programów lub bibliotek napisanych w językach programowania C/C++ z językami skryptowymi takimi jak Tcl, Perl, Python, Ruby, PHP, Lua a także Java, C#, Scheme i Ocaml.
    Qt - zestaw przenośnych bibliotek i narzędzi programistycznych dedykowanych dla języków C++, QML i Java. Ich podstawowym składnikiem są klasy służące do budowy graficznego interfejsu programów komputerowych, począwszy od wersji 4.0 Qt zawiera też narzędzia do tworzenia programów konsolowych i serwerów.

    Reklama