• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Wojna grecko-turecka - 1919-1922



    Podstrony: [1] [2] 3 [4]
    Przeczytaj także...
    Dimitrios Gunaris (ur. w 1867 w Patras, zm. 28 listopada 1922 w Atenach) – grecki polityk, premier Grecji między marcem 1921 a majem 1922.Młodoturcy (tur. Jön Türkler lub Genç Türkler) – nacjonalistyczny i modernistyczny ruch polityczny w Turcji na przełomie wieku XIX i XX, dążący do obalenia monarchii osmańskiej i reorganizacji państwa.
    Uwagi[ | edytuj kod]
    1. Mapa zamieszkiwania ludności greckiej wyznania prawosławnego, oparta o dane z 1918 roku autorstwa Georgiosa Sotiriadisa, profesora historii Uniwersytetu Ateńskiego, źródło: “An Ethnological Map Illustrating Hellenism In The Balkan Peninsula And Asia Minor”, London: Edward Stanford, LTD. 12, 13, 14 Long Acre, W.C.2. 1918. Nie obejmuje centralnej i wschodniej Turcji.
    2. Ten motyw wymienia m.in. Stefanos Sarafis.
    3. S. Sarafis ocenia, że dla trwałej realizacji postawionych celów taktycznych potrzebnych byłoby nie 200 tys, a co najmniej 500 tysięcy wojska, wraz z jego stałym zaopatrzeniem wojennym, czego Grecja z założenia nie była w stanie zapewnić. Autor tej oceny, w okresie I wojny światowej pełnił funkcję szefa sztabu greckiej dywizji, w okresie międzywojennym – komendanta głównej greckiej Akademii Wojskowej, podczas II wojny światowej dowódcy ds. taktyki i nominalnego, naczelnego dowódcy ruchu partyzanckiego ELAS.
    4. Profesor Marjorie Housepian Dobkin, w kronice Smyrna 1922: The Destruction of a City, cytuje m.in. wicekonsula USA w Smyrnie oraz innych naocznych świadków, spośród personelu konsulatu, relacjonujących „Turkish soldiers often directed by officers. Throwing petroleum in the streets and houses – tureccy żołnierze, często kierowani przez oficerów, rozlewali ropę naftową na ulicach i domach”
    5. Relacje, wraz z opinią wskazującą na Ormian, przebranych za turecką armię, jako na podpalaczy Smyrny (a więc także podpalaczy własnej dzielnicy i uwięzionych w niej swych rodzin), zawierające opinie świadków – wysokich urzędników brytyjskich w Smyrnie, przywołuje m.in. „The Times”, wyd. 25 września 1922. Także Brytyjski Generalny Konsul w Smyrnie, wkrótce po pożarze oświadczyć miał, że „istnieją przyczyny, by wierzyć, że Grecy wspólnie z Armenami spalili Smyrnę”.
    6. Informacja, że Smyrnę podpalali Grecy i Ormianie została też przekazana przez korespondenta „Petit Parisien” w Smyrnie, wydanie z dnia 20 września 1922.
    7. Kemala Atatürka wymienia wśród domniemanych odpowiedzialnych za zbrodnie m.in. strona greek-genocide.org

    Przypisy[ | edytuj kod]

    1. History of the Balkans: - Barbara Jelavich - Google Książki, books.google.pl [dostęp 2019-05-19].
    2. Królestwo Włoch było jednym z okupantów Turcji. Włosi potajemnie wspierali jednak kemalistów z obawy przed wzrostem potęgi Grecji dlatego ostatecznie wsparli Turków.
    3. Atatürk Araştırma Merkezi, www.atam.gov.tr [dostęp 2019-05-19] (tur.).
    4. News Times, Şubat 2011, Sayı 6, Sayfa 8
    5. Επίτομος Ιστορία Εκστρατείας Μικράς Ασίας 1919–1922 (Abridged History of the Campaign of Minor Asia), Directorate of Army History, Athens, 1967, Table 2 (Yunanca)
    6. Mehmet Barlas: Kurtuluş Savaşı'nın bazı önemli rakamları!.., 28.08.1997.
    7. Naczelny dowódca L. Paraskievopoulos, już po fakcie, informował oburzonego niesubordynacją Eleutheriosa Venizelosa, że przekroczono granice, wskazane traktatem z Sevres oraz zajęto tereny etnicznie niegreckie, na wyraźne życzenie brytyjskiego dowództwa w Konstantynopolu. Źródło: Stefanos Sarafis. „o ELAS”, wyd.1999 str. 11.
    8. Czekalski T.: Pogrobowcy Wielkiej Idei. Przemiany społeczne w Grecji w latach 1923-1940. Kraków: Towarzystwo Wydawnicze „Historia Iagiellonica”, 2007, s. 7–8. ISBN 978-83-88737-58-9.
    9. Clogg R.: Historia Grecji nowożytnej. Kraków: Książka i Wiedza, 2006, s. 97–103. ISBN 83-05-13465-2.
    10. Bonarek J., Czekalski T., Sprawski S., Turlej S.: Historia Grecji. Kraków: Wydawnictwo Literackie, 2005, s. 538. ISBN 83-08-03819-0.
    11. Clogg R.: Historia Grecji nowożytnej. Kraków: Książka i Wiedza, 2006, s. 113–115. ISBN 83-05-13465-2.
    12. Smith M.: Ionian vision: Greece in Asia Minor, 1919–1922. C. Hurst & Co. Publishers, 1998, s. 29–32. ISBN 978-1-85065-368-4.
    13. Reychman J.: Historia Turcji. Zakład Narodowy im. Ossolińskich, 1973, s. 278–280.
    14. Wobec pozbawienia Turcji posiadłości europejskich po wojnach bałkańskich (z wyjątkiem okręgu Adrianopola (Edirne)) dotyczyło to wyłącznie ziem arabskich we władzy Turcji (późniejsze: Palestyna, Jordania, Irak, Syria, Liban i część ziem Arabii Saudyjskiej ze świętym miastem islamu Mekką), a także etnicznie mieszanych terenów Azji Mniejszej – tzw. Wielkiej Armenii, Konstantynopola (Stambułu) i wybrzeży Azji Mniejszej (Jonia, Pont), zamieszkanych przez Turków i chrześcijańskich Greków i Ormian.
    15. Reychman J.: Historia Turcji. Zakład Narodowy im. Ossolińskich, 1973, s. 288–289.
    16. The Genocide and Its Aftermath (ang.). W: The Australian Institute for Holocaust and Genocide Studies [on-line]. [dostęp 27.12.2009].
    17. Reychman J.: Historia Turcji. Zakład Narodowy im. Ossolińskich, 1973, s. 291–292.
    18. Bonarek J., Czekalski T., Sprawski S., Turlej S.: Historia Grecji. Kraków: Wydawnictwo Literackie, 2005, s. 543. ISBN 83-08-03819-0.
    19. Smith M.: Ionian vision: Greece in Asia Minor, 1919–1922. C. Hurst & Co. Publishers, 1998, s. 83. ISBN 978-1-85065-368-4.
    20. Smith M.: Ionian vision: Greece in Asia Minor, 1919–1922. C. Hurst & Co. Publishers, 1998, s. 114–115. ISBN 978-1-85065-368-4.
    21. Bonarek J., Czekalski T., Sprawski S., Turlej S.: Historia Grecji. Kraków: Wydawnictwo Literackie, 2005, s. 547–549. ISBN 83-08-03819-0.
    22. Nairmark N.: Fires of hatred: ethnic cleansing in twentieth-century Europe. Harvard University Press, 2002, s. 44–46. ISBN 83-05-13465-2.
    23. Reychman J.: Historia Turcji. Zakład Narodowy im. Ossolińskich, 1973, s. 300–301.
    24. obecnie Uzbekistan, Turkmenistan i Kazachstan
    25. Reychman J.: Historia Turcji. Zakład Narodowy im. Ossolińskich, 1973, s. 298–299.
    26. Naczelny dowódca L. Paraskievopoulos, już po fakcie, informował oburzonego niesubordynacją Eleutheriosa Venizelosa, że przekroczono granice, wskazane traktatem z Sevres oraz zajęto tereny etnicznie niegreckie, na wyraźne życzenie brytyjskiego dowództwa w Konstantynopolu. Źródło: Stefanos Sarafis. „o ELAS”, wyd.1999 str. 11.
    27. Clogg R.: Historia Grecji nowożytnej. Kraków: Książka i Wiedza, 2006, s. 115–119. ISBN 83-05-13465-2.
    28. Tę motywację dalekiej, ryzykownej wyprawy, w niegreckie językowo rejony Turcji, podaje m.in. Emeis oi Ellines – Historia Wojen Współczesnej Grecji, uniwersyteckie opracowanie zbiorowe.
    29. Smith M.: Ionian vision: Greece in Asia Minor, 1919–1922. C. Hurst & Co. Publishers, 1998, s. 233–234. ISBN 978-1-85065-368-4.
    30. Reychman J.: Historia Turcji. Zakład Narodowy im. Ossolińskich, 1973, s. 302–303.
    31. Reychman J.: Historia Turcji. Zakład Narodowy im. Ossolińskich, 1973, s. 299–300.
    32. Smith M.: Ionian vision: Greece in Asia Minor, 1919–1922. C. Hurst & Co. Publishers, 1998, s. 208–210. ISBN 978-1-85065-368-4.
    33. Smith M.: Ionian vision: Greece in Asia Minor, 1919–1922. C. Hurst & Co. Publishers, 1998, s. 189–191. ISBN 978-1-85065-368-4.
    34. Shaw J. S., Shaw E. K.: History of the Ottoman Empire and modern Turkey. Cambridge University Press, 1977, s. 362–364. ISBN 978-0-521-29166-8.
    35. Nairmark N.: Fires of hatred: ethnic cleansing in twentieth-century Europe. Harvard University Press, 2002, s. 46–48. ISBN 83-05-13465-2.
    36. Nairmark N.: Fires of hatred: ethnic cleansing in twentieth-century Europe. Harvard University Press, 2002, s. 50–52. ISBN 83-05-13465-2.
    37. Giles Milton: Paradise Lost: Smyrna, 1922, ​ISBN 978-0-465-01119-3​, na stronach: 305,306,307,315,318 przytacza relacje świadków opisujących podpalanie miasta przez żołnierzy tureckich substancją o zapachu przypominającym ropę naftową.
    38. Czekalski T.: Pogrobowcy Wielkiej Idei. Przemiany społeczne w Grecji w latach 1923–1940. Kraków: Towarzystwo Wydawnicze „Historia Iagiellonica”, 2007, s. 153. ISBN 978-83-88737-58-9.
    39. Czekalski T.: Pogrobowcy Wielkiej Idei. Przemiany społeczne w Grecji w latach 1923–1940. Kraków: Towarzystwo Wydawnicze „Historia Iagiellonica”, 2007, s. 19–20. ISBN 978-83-88737-58-9.
    40. Clogg R.: Historia Grecji nowożytnej. Kraków: Książka i Wiedza, 2006, s. 121–123. ISBN 83-05-13465-2.
    41. Reychman J.: Historia Turcji. Zakład Narodowy im. Ossolińskich, 1973, s. 304.
    42. Czekalski T.: Pogrobowcy Wielkiej Idei. Przemiany społeczne w Grecji w latach 1923-1940. Kraków: Towarzystwo Wydawnicze „Historia Iagiellonica”, 2007, s. 20. ISBN 978-83-88737-58-9.
    43. Bonarek J., Czekalski T., Sprawski S., Turlej S.: Historia Grecji. Kraków: Wydawnictwo Literackie, 2005, s. 551. ISBN 83-08-03819-0.
    44. Reychman J.: Historia Turcji. Zakład Narodowy im. Ossolińskich, 1973, s. 305–306.
    David Lloyd George, 1. hrabia Lloyd George of Dwyfor (ur. 17 stycznia 1863 w Manchesterze, Anglia, zm. 26 marca 1945 w Tŷ Newydd, Llanystumdwy, Walia), premier Wielkiej Brytanii w latach 1916-1922 i minister wojny w 1916 r.Wielka Brytania, Zjednoczone Królestwo (ang. United Kingdom), Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (ang. United Kingdom of Great Britain and Northern Ireland) – unitarne państwo wyspiarskie położone w Europie Zachodniej. W skład Wielkiej Brytanii wchodzą: Anglia, Walia i Szkocja położone na wyspie Wielka Brytania oraz Irlandia Północna leżąca w północnej części wyspy Irlandia. Na wyspie tej znajduje się jedyna granica lądowa Zjednoczonego Królestwa z innym państwem – Irlandią. Poza nią, Wielka Brytania otoczona jest przez Ocean Atlantycki na zachodzie i północy, Morze Północne na wschodzie, kanał La Manche na południu i Morze Irlandzkie na zachodzie.


    Podstrony: [1] [2] 3 [4]



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    Wilajet (tur. – vilâyet, z arab.: ولاية – wilāyah), także wilaja – w imperium osmańskim od 1864 roku nazwa prowincji; to samo znaczenie w języku malajskim. Nazwa pochodzi od arabskiego waliyah (zarządzać).
    Wielkie Zgromadzenie Narodowe Turcji (tur. Türkiye Büyük Millet Meclisi) − jednoizbowy parlament Republiki Tureckiej.
    Agresja (łac. aggressio – napaść, natarcie) – w prawie międzynarodowym określenie zbrojnej napaści (najazdu, ataku) jednego lub kilku państw na inne. Państwo, które pierwsze dokonało aktu agresji na inne określa się mianem agresora. Agresja powoduje zazwyczaj rozpoczęcie wojny. Ofiara agresji ma prawo do samoobrony, w której mogą pomagać jej też inne państwa.
    Emeis oi Ellines (oryg. gr. ΕΜΕΙΣ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ. Πολεμική Ιστορία της Σύγχρονης Ελλάδας, pol. My Grecy - Historia wojen współczesnej Grecji) – trzytomowa praca z zakresu najnowszej historii Grecji, obejmująca okres historyczny od wojny grecko-tureckiej 1897 roku, do inwazji wojsk tureckich na Cypr i upadku junty pułkowników, w roku 1974. Książkom towarzyszy 6 płyt DVD.
    Stambuł (tur. İstanbul) – największe i najludniejsze miasto Turcji i jej centrum kulturalne, handlowe oraz finansowe. Rozciąga się od północnego wybrzeża morza Marmara po obu stronach Bosforu, cieśniny morskiej między Morzem Śródziemnym a Morzem Czarnym. Położenie zarówno w europejskiej Tracji, jak i azjatyckiej Anatolii sprawia, że Stambuł jest jedną z dwóch (obok rosyjskiego miasta Magnitogorsk) metropolii świata znajdujących się na dwóch kontynentach.
    Rozejm w Mudros – układ rozejmowy kończący działania wojenne I wojny światowej pomiędzy Imperium Osmańskim a Ententą, podpisany 30 października 1918 na pokładzie okrętu liniowego Royal Navy HMS Agamemnon, stojącego na kotwicy w porcie Mudros na greckiej wyspie Lemnos.
    Integralność terytorialna – nienaruszalność terytorium danego państwa. Pojmowana w sensie fizycznym, narodowościowym i państwowym stanowi korelat bezpieczeństwa państwowego. Termin pojawił się na kongresie wiedeńskim (1815) w związku z przyznaniem gwarancji integralności terytorialnej Szwajcarii i części Sabaudii. W XX wieku integralność terytorialną gwarantowały zapisy zawarte w Pakcie Ligi Narodów, Karcie ONZ, umowach międzynarodowych, także Akcie Końcowym KBWE. Wprowadzały one zakaz użycia siły lub zastosowania jej groźby przeciwko niepodległości państwa i całości jego terytorium.

    Reklama

    Czas generowania strony: 1.406 sek.