Wodorek sodu

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Wodorek sodu (NaH) – nieorganiczny związek chemiczny z grupy wodorków.

Monokryształ – materiał będący w całości jednym kryształem (np. kryształ cukru, soli, półprzewodnika). Monokryształ może zawierać w całej swej objętości niewielką ilość defektów tejże struktury, a jego zewnętrzna forma nie musi odzwierciedlać struktury krystalicznej.Sód (Na, łac. natrium) – pierwiastek chemiczny z grupy metali alkalicznych w układzie okresowym. Po raz pierwszy został wyizolowany przez Humphry’ego Davy’ego w 1807 r.

W temperaturze pokojowej jest to szarobiała, pylista substancja o temperaturze topnienia ok. 800 °C, w której to temperaturze następuje też jego rozkład. Temperatury te dotyczą jednak tylko idealnie czystych monokryształów tego związku. Spotykany w handlu zanieczyszczony wodorek sodu rozkłada się już w temperaturze ok. 220 °C.

Reduktor – pierwiastek lub związek chemiczny będący w analizowanej reakcji redoks donorem (dostarczycielem) elektronów. Reduktory w reakcjach zwiększają swój stopień utlenienia i jednocześnie powodują jego zmniejszenie w pozostałych produktach reakcji.

Wodorek sodu otrzymuje się w bezpośredniej reakcji sodu z wodorem. 2Na + H2 → 2NaH

Jest to silny reduktor, silniejszy od wodorku wapnia, ale trudniejszy od niego do praktycznego stosowania, ze względu na ryzyko zapalenia się w kontakcie z powietrzem.

Łatwo reaguje z wodą: NaH + H2O → NaOH + H2





Reklama