Windows Communication Foundation

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Windows Communication Foundation (nazwa kodowa Indigo) to następna generacja usług sieciowych. Daje ona wiele nowych możliwości użytkownikom, którzy wymagają, aby ich usługi sieciowe były wszechstronne. WCF jest warstwą komunikacyjną API WinFX i docelowo będzie dostępna dla Microsoft Windows XP, 2003 i Visty.

Transakcja - zbiór operacji na bazie danych, które stanowią w istocie pewną całość i jako takie powinny być wykonane wszystkie lub żadna z nich. Warunki jakie powinny spełniać transakcje bardziej szczegółowo opisują zasady ACID (Atomicity, Consistency, Isolation, Durability - Atomowość, Spójność, Izolacja, Trwałość).SOAP (ang.) Simple Object Access Protocol – protokół wywoływania zdalnego dostępu do obiektów, wykorzystujący XML do kodowania wywołań i najczęściej protokołów HTTP lub RPC do ich przenoszenia, możliwe jest jednak wykorzystanie innych protokołów do transportu danych.

WCF integruje i unifikuje wszystkie dotychczasowe technologie Microsoftu służące do komunikacji: .NET Remoting, COM+ (Enterprise Services w .NET), MSMQ (system komunikacji asynchronicznej w postaci kolejek, komponent Windows.System.Messaging w .NET), webserwisy o profilu podstawowym (w .NET w postaci .ASMX bazujące na ASP.NET) oraz webserwisy z obsługą transakcyjności, niezawodności i bezpieczeństwa poprzez implementację standardów WS-* (Web Services Extensions 3, obecnie mamy WSE 2). Do komunikacji na jednej maszynie można wykorzystać potoki. Praktycznie niezależnie od protokołu komunikacji (HTTP, TCP czy komunikacja międzyprocesowa) czy technologii sposób budowy usługi jest ten sam. Jednocześnie nowa technologia łatwo integruje się z podstawowymi webserwisami ASMX i COM+. WCF do komunikacji wykorzystuje SOAP, co decyduje o jej uniwersalności i łatwym łączeniu z innymi systemami operacyjnymi czy technologiami. Jednak w obrębie samej technologii można korzystać z binarnej wersji SOAP lub MTOM (kodowanie częściowo binarne i w XML).

Interfejs programowania aplikacji (ang. Application Programming Interface, API) – sposób, rozumiany jako ściśle określony zestaw reguł i ich opisów, w jaki programy komunikują się między sobą. API definiuje się na poziomie kodu źródłowego dla takich składników oprogramowania jak np. aplikacje, biblioteki czy system operacyjny. Zadaniem API jest dostarczenie odpowiednich specyfikacji podprogramów, struktur danych, klas obiektów i wymaganych protokołów komunikacyjnych.System operacyjny (ang. Operating System, skrót OS) – oprogramowanie zarządzające systemem komputerowym, tworzące środowisko do uruchamiania i kontroli zadań użytkownika.
Windows Server 2003 – wersja systemu Windows, oparta na edycji XP, przeznaczona do zastosowań serwerowych (NT Server). System wydany został 24 kwietnia 2003, a podstawowe wsparcie techniczne zakończyło się 13 lipca 2010.COM (ang. Component Object Model) – standard definiowania i tworzenia interfejsów programistycznych na poziomie binarnym dla komponentów oprogramowania wprowadzony przez firmę Microsoft wraz z bibliotekami zapewniającymi podstawowe ramy i usługi dla współdziałania komponentów COM i aplikacji.




Warto wiedzieć że... beta

Transmission Control Protocol (TCP) – połączeniowy, niezawodny, strumieniowy protokół komunikacyjny wykorzystywany do przesyłania danych pomiędzy procesami uruchomionymi na różnych maszynach, będący częścią szeroko wykorzystywanego obecnie stosu TCP/IP - korzysta z usług protokołu IP do wysyłania i odbierania danych oraz ich fragmentacji wtedy, gdy jest to konieczne. Protokół TCP operuje w warstwie transportowej modelu OSI. Opracowano go na podstawie badań Vintona Cerfa oraz Roberta Kahna. Został opisany w dokumencie RFC793.
.NET Framework, w skrócie .NET (wym. dot net) – platforma programistyczna opracowana przez Microsoft, obejmująca środowisko uruchomieniowe (Common Language Runtime – CLR) oraz biblioteki klas dostarczające standardowej funkcjonalności dla aplikacji. Technologia ta nie jest związana z żadnym konkretnym językiem programowania, a programy mogą być pisane w jednym z wielu języków – na przykład C++/CLI, C#, F#, J#, Delphi 8 dla .NET, Visual Basic .NET. Zadaniem platformy .NET Framework jest zarządzanie różnymi elementami systemu: kodem aplikacji, pamięcią i zabezpieczeniami. W środowisku tym można tworzyć oprogramowanie działające po stronie serwera internetowego (IIS) oraz pracujące na systemach, na które istnieje działająca implementacja tej platformy. Z racji jej pochodzenia najpełniej obsługiwane są systemy z rodziny Microsoft Windows, jednak ponieważ zasadnicza część platformy została zgłoszona jako standard ECMA, powstają także jego niezależne wdrożenia, np. Mono i dotGNU.
Windows Vista (wymowa /ˈvɪstə/, Windows NT 6.0, nazwa kodowa Longhorn) – system operacyjny z rodziny Windows wydany przez Microsoft 30 stycznia 2007 roku. Jest następcą systemu Windows XP. Kolejnym systemem Microsoftu jest Windows 7 wydany w 2009 roku. Wsparcie od Microsoft zakończyło się 11 kwietnia 2017 roku.
Usługa internetowa (ang. web service) – realizowana programistycznie usługa świadczona poprzez sieć telekomunikacyjną, a w tym sieć komputerową, w szczególności przez Internet.
Implementacja (wdrożenie, przystosowanie, realizacja, łac.ang. implementation) – w informatyce – proces przekształcania abstrakcyjnego opisu systemu lub programu na obiekt fizyczny: komputer lub działający program zapisany w konkretnym języku programowania; także obiekt fizyczny będący efektem takiego przekształcenia, np. implementacja systemu operacyjnego (wdrożenie systemu) lub kompilatora dla konkretnego typu komputera.
HTTP (ang. Hypertext Transfer Protocol – protokół przesyłania dokumentów hipertekstowych) to protokół sieci WWW (ang. World Wide Web). Obecną definicję HTTP stanowi RFC 2616. Za pomocą protokołu HTTP przesyła się żądania udostępnienia dokumentów WWW i informacje o kliknięciu odnośnika oraz informacje z formularzy. Zadaniem stron WWW jest publikowanie informacji – natomiast protokół HTTP właśnie to umożliwia.

Reklama