Wilhelm Szomek

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Grobowiec rodziny Szomków
Witraż ufundowany przez małżeństwo Szomków w kościele Przemienienia Pańskiego w Sanoku

Wilhelm Szomek, właśc. Schomek (ur. 1857 w Sanoku, zm. 19 lutego 1940 tamże) – polski inżynier geometra, mierniczy przysięgły.

{{Czasopismo infobox}} Nieznane pola: "odpowiednik". Tygodnik Ziemi Sanockiej – tygodnik regionalny ukazujący się w Sanoku na początku XX wieku. Bełz (ukr. Белз, jid. בעלז) – obecnie miasto na Ukrainie, w obwodzie lwowskim, rejon sokalski, nad rzeką Sołokiją, dopływem Bugu; 2400 mieszkańców (2004). Położony przy samej granicy z Polską.

Życiorys[ | edytuj kod]

Wilhelm Szomek urodził się w 1857 w Sanoku. Jego rodzicami byli Wenzel (Wacław) Schomek (w połowie XIX wieku inspektor oddziału podatkowego cyrkułu sanockiego, także sekretarz Dyrekcji Skarbu, zm. przed 1892) i Franciszki z domu Walz (1827-1892). Miał siostry, w tym Amelię (1853-1940, po mężu Czyczajczuk) oraz braci Wacława (1855-1910, sędzia, prokurator) i Bolesława (1858-1910, polonista, profesor gimnazjalny).

Kościół pw. Przemienienia Pańskiego w Sanoku − neoromańska świątynia parafii rzymskokatolickiej pw. Przemienienia Pańskiego w Sanoku mieszcząca się przy placu św. Michała, potocznie zwana Farą.Czasopismo Techniczne – dwutygodnik, organ Polskiego Towarzystwa Politechnicznego (PTP), wydawany we Lwowie w latach 1883 - 1939 (do 1890 wspólnie przez PTP i Krakowskie Towarzystwo Techniczne, wcześniej jeden numer ukazał się w roku 1874). Zajmowało się problemami techniki, kształcenia politechnicznego, rozwoju przemysłu. Redaktorami naczelnymi byli profesorowie Politechniki Lwowskiej (m.in. M. Thullie i S. Anczyc). Od roku 1946 pod nazwą „Czasopismo Techniczne” ukazują się zeszyty naukowe Politechniki Krakowskiej im. T. Kościuszki.

Ukończył szkołę realną z egzaminem dojrzałości. Od 1874 do 1881 studiował na Wydziale Inżynierii Politechniki Lwowskiej. Podczas studiów od 24 czerwca 1877 był członkiem wydziału Towarzystwa Wzajemnej Pomocy Naukowej Słuchaczów Politechniki, a w roku akademickim 1879/1880 był członkiem wydziału Towarzystwa „Bratniej Pomocy” Słuchaczów Politechniki. Ukończył studia z tytułem inżyniera. W okresie zaboru austriackiego w ramach Autonomii galicyjskiej wstąpił do służby państwowej Austro-Węgier. W 1880 wszedł w skład Komisji Wodociągowej w Sanoku, zmierzającej do opracowania projektu wodociągów w mieście. W 1882 pełnił funkcję inspicjenta przy budowie kolei żelaznej Jarosławsko-Sokalskiej w Bełzie. Od około 1891 na przełomie XIX/XX wieku pracował jako inżynier przy c. k. starostwie powiatu sanockiego. Około 1898 był inżynierem i geometrą autoryzowanym w myśl rozporządzenia ministerialnego (z 11 grudnia 1860 i 8 listopada 1886). Pracował jako cywilny inżynier budowy w Sanoku. Jako geometra przed 1911 został zaszeregowany do rządowo upoważnionych i zaprzysiężonych techników prywatnych zarówno w grupie inżynierów budownictwa (dla budowli drogowych, wodnych, mostowych i kolejowych, tudzież dla budowli lądowych stojących w bezpośrednim związku z poprzednimi) jak i w grupie geometrów (do robót pomiarowych), a około 1913 w grupie rządowo upoważnionym cywilnych inżynierów budowy i rządowo upoważnionych cywilnych geometrów. Był także biegłym w sprawach budowlanych. Od około 1902 był znawcą dla oceniania realności z większych przedsiębiorstw przemysłowych dla całego okręgu C. K. Sądzie Obwodowego w Sanoku. Ponadto opracowywał projekty techniczne domów i konstrukcji żelaznych. Prowadził biuro projektowe i urzędowy nadzór budowlany. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości w okresie II Rzeczypospolitej jako cywilny geometra był rządowo upoważnionym cywilnym inżynierem budownictwa. W 1921, 1923, 1924 był powoływany na liście znawców z zawodu budownictwa i inżynierii dla oszacowania przedmiotów i gruntów, mogących ulec wywłaszczeniu dla kolei żelaznej oraz do wyznaczenia wynagrodzeń za wywłaszczenie praw wodnych. W Sanoku wykonywał zawód mierniczego przysięgłego, złożył przysięgę 25 października 1926 i został wpisany na listę mierniczych przysięgłych, zarejestrowany pod numerem L. 101. W ogłoszeniu Urzędu Wojewódzkiego Lwowskiego z 3 marca 1939 zawiadomiono, że Wilhelm Szomek zrzekł się tytułu i prawa do wykonywania zawodu mierniczego przysięgłego. Był członkiem zwyczajnym Towarzystwa Politechnicznego we Lwowie. W 1912 uczestniczył w VI Zjeździe Techników Polskich w Krakowie.

II Rzeczpospolita (II RP) – Rzeczpospolita Polska w latach 1918–1945, od odzyskania suwerenności państwowej w 1918 do wycofania uznania międzynarodowego dla Rządu RP na uchodźstwie w konsekwencji wykonania porozumień między mocarstwami wielkiej trójki na konferencji jałtańskiej w 1945.Cyrkuł sanocki – ziemia sanocka znalazła się pod zaborem austriackim po I rozbiorze Polski w roku 1772. Już 14 maja 1772 oddziały przedniej straży preszowskiej pod dowództwem gen. Esterhazego zajęły cały obszar ziemi sanockiej.

Zamieszkiwał w zaprojektowanej przez siebie neorenesansowej willi, obecnie stanowiącej budynek przy ul. Teofila Lenartowicza 2 w Sanoku. Po wybuchu I wojny światowej od 16 września 1914 wraz z bliskimi przebywał w Zakopanem. Po tułaczce wojennej powrócił do miasta i budynku, który był spalony i zniszczony. Szomek oszacował wówczas swoje straty na 80 tys. koron.

Austro-Węgry (t. Monarchia Austro-Węgierska; niem. Österreich-Ungarn, węg. Osztrák-Magyar Monarchia) – państwo związkowe w Europie Środkowej. Austro-Węgry były wielonarodową monarchią konstytucyjną i jednym z największych mocarstw w tamtym czasie. Państwo istniało 51 lat, od 1867 aż do rozpadu w 1918 roku i zakończenia I wojny światowej.Stefan Zbigniew Stefański (ur. 12 lipca 1914 w Sanoku, zm. 2 czerwca 1998 tamże) – polski muzealnik, kustosz, regionalista, bibliofil, numizmatyk, działacz turystyczny, znawca historii Sanoka i ziemi sanockiej.

Pełnił mandat radnego Rady Miasta Sanoka kadencji od 1912, w nowej radzie po przyłączeniu do Sanoka gminy Posada Sanocka, był radnym pierwszej powojennej kadencji od 1919; później w okresie II RP w klubie mieszczańskim (od 1924, od 1928). W 1931 był jednym z reprezentantów Rady Miasta w komisjach, które miały prowadzić rozmowy w Wydziale Powiatowym w sprawie przyłączenia gminy Posada Olchowska do miasta Sanoka.

Brzozów – miasto powiatowe w południowo-wschodniej Polsce, w województwie podkarpackim, położone centralnie na Pogórzu Dynowskim, nad rzeką Stobnicą, w Euroregionie Karpackim. Przez Brzozów przebiega droga wojewódzka nr 886 z Domaradza w kierunku Sanoka.Żółkiew (ukr. Жовква, Żowkwa, w latach 1951–1991 Нестеров, Nesterow) – miasto na Ukrainie, w obwodzie lwowskim, siedziba rejonu żółkiewskiego. W 2004 roku liczyło ok. 13 tys. mieszkańców.

Działał aktywnie w sferze społecznej w Sanoku. W 1893 reprezentował Sanok na uroczystości złożenia zwłok Teofila Lenartowicza w Krypcie Zasłużonych na Skałce w Krakowie. Był członkiem Towarzystwa Bursy Gimnazjalnej w Sanoku, członkiem zwyczajnym Macierzy Szkolnej dla Księstwa Cieszyńskiego, członkiem sanockiego koła Towarzystwa Szkoły Ludowej. Był wieloletnim członkiem i działaczem sanockiego gniazda Polskiego Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół” (od powstania w 1889 do 1939, zarówno w czasie zaboru austriackiego, jak i w niepodległej II Rzeczypospolitej); w 1892 wybrany wiceprezesem). Jego nazwisko zostało umieszczone w drzewcu sztandaru TG Sokół w Sanoku, na jednym z 125 gwoździ upamiętniających członków. W listopadzie 1895 został wybrany członkiem wydziału Towarzystwa Kasyna w Sanoku. 20 stycznia 1897 został wybrany członkiem wydziału Kółka dramatyczno-muzycznego w Sanoku. Był działaczem Towarzystwa Upiększania Miasta Sanoka (był wybieranym wydziałowym TUMS 18 marca 1905, 8 czerwca 1906, 30 kwietnia 1910, 19 czerwca 1912, później sekretarzem). Na jego wniosek w 1883 Rada Miejska dokonała uczczenia rocznicy 200-lecia odsieczy wiedeńskiej z 1683, nadając ulicy Zielonej nową nazwę Jana III Sobieskiego (w tym czasie powstało tam Gimnazjum nr 2 im. Królowej Zofii). Działał w ramach Czytelni Mieszczańskiej, istniejącej w budynku Ramerówka i w ramach Towarzystwa Polskiej Ochronki Dzieci Chrześcijańskich. Zasiadł w radzie nadzorczej Towarzystwa Kasy Zaliczkowej w Sanoku. 30 kwietnia 1906 został wybrany zastępcą dyrektora Towarzystwa Zaliczkowego w Sanoku. Był członkiem wspierającym i zasiadł w Radzie Opiekuńczej Katolickiego Związku Młodzieży Rękodzielniczej i Przemysłowej w Sanoku. Działał w Towarzystwie Wzajemnych Ubezpieczeń Urzędników Prywatnych. 4 listopada 1906 został wybrany na okres trzech lat przewodniczącym Rady Parafialnej przy Parafii Przemienienia Pańskiego w Sanoku. Jako delegat Wydziału Krajowego z dniem 17 grudnia 1913 zasiadł w wydziale szkolnym Przemysłowej Szkoły Uzupełniającej w Sanoku-Posadzie Olchowskiej. W latach 20. pełnił funkcję wiceprezesa zarządu ekspozytury powiatowej w Sanoku Polskiego Towarzystwa Opieki nad Grobami Bohaterów. Był członkiem wydziału oraz zasiadał w komisji kontrolującej Kasy Oszczędności miasta Sanoka (1927). W sanockim kościele Przemienienia Pańskiego został umieszczony witraż okienny ufundowany przez Wilhelma i Władysławę Szomków w 1906.

Lwów (dawna nazwa form. Królewskie Stołeczne Miasto Lwów), ukr. Львів (Lwiw), ros. Львов (Lwow), niem. Lemberg, łac. Leopolis, jidysz לעמבערג ,לעמבעריק (Lemberg, Lemberik), orm. Լվով (Lwow) – miasto na Ukrainie, ośrodek administracyjny obwodu lwowskiego.Kraków (łac. Cracovia, niem. Krakau) – miasto na prawach powiatu w południowej Polsce, siedziba władz województwa małopolskiego, drugie w kraju pod względem liczby mieszkańców i pod względem powierzchni.

Udzielał się także na polu hodowlanym. Został wydziałowym założonej 11 stycznia 1903 w Sanoku pierwszej filii lwowskiego Towarzystwa Chowu Drobiu, Gołębi i Królików oraz został jej członkiem. Zajmował się hodowlą gołębi. Był członkiem wydziału Towarzystwa Pszczelniczo–Ogrodniczego dla ziemi sanockiej, powołanego pod koniec 1906. Na przełomie 1918/1919 był jednym z założycieli Koła „Bieszczady” Polskiego Towarzystwa Łowieckiego w Sanoku. W 1927 został prezesem Sekcji Popierania Jedwabnictwa przy Okręgowym Towarzystwie Gospodarskim w Sanoku. W 1926 otrzymał udzielone przez władze gminy miasta Sanoka prawo polowania.

Polacy – naród zamieszkujący głównie obszar Rzeczypospolitej Polskiej i będący jej głównym składnikiem ludnościowym, a poza granicami Polski tworzący Polonię.<|||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| - |||||||||| |||||||||| ||||||||||>,

Żoną Wilhelma Szomka została Władysława Józefa z domu Żeleska (ur. 27 czerwca 1872 w Żółkwi jako córka sędziego Franciszka Żeleskiego i Emilii z domu Lidl, zm. 8 września 1947 w Sanoku), działaczka społeczna, m.in. Komitetu Obywatelskiego Ziemi Sanockiej, prezes sanockiego Towarzystwa św. Wincentego à Paulo.

Wilhelm Szomek zmarł 19 lutego 1940 w Sanoku. Został pochowany w rodzinnym grobowcu w kształcie piramidy na cmentarzu przy ul. Rymanowskiej w Sanoku. W tym miejscu została pochowana jego powinowata Joanna Lidl (żona Karola, matka Karola i Jana), jego krewni, tj. matka Franciszka, siostra Amelia, żona Władysława, Maria Żeleska, a ponadto lekarz dr Włodzimierz Pajączkowski z żoną Wandą. Córką Wilhelma i Władysławy Szomków była Maria Franciszka Emilia (ur. 1911, w 1934 jako studentka agronomii poślubiła studenta na tym kierunku, Janusza Wielhorskiego, zm. 2005).

Władysław Sygnarski (ur. 7 stycznia 1864, zm. 9 maja 1925) – polski nauczyciel, działacz sokoli i społeczny, pszczelarz.Neogotyk – styl w architekturze, a także rzemiośle artystycznym, nawiązujący formalnie do gotyku, powstały około połowy XVIII wieku w Anglii i trwający do początku XX wieku, zaliczany do historyzmu.


Podstrony: 1 [2] [3]




Warto wiedzieć że... beta

Edward Zając (ur. 1929 w Tarzymiechach) – polski historyk, archiwista, wbyły dyrektor i kustosz Muzeum Historycznego w Sanoku, wyróżniony Nagrodą Rady Miasta Sanoka za popularyzację wiedzy historycznej o Sanoku w 1997.
Polskie Towarzystwo Gimnastyczne „Sokół” – pionierska organizacja wychowania fizycznego i sportu w Polsce. Najstarsze polskie towarzystwo gimnastyczne, którego członkowie przyczynili się m.in. do popularyzacji gimnastyki w społeczeństwie polskim, powstania wielu klubów sportowych oraz Związku Harcerstwa Polskiego. Sokół działał aktywnie w okresie zaborów, po odzyskaniu niepodległości i w całym okresie międzywojennym XX w. Zdelegalizowany przez komunistów w okresie Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej.
Bitwa pod Wiedniem została stoczona 12 września 1683 roku między wojskami polsko-austriacko-niemieckimi pod dowództwem króla Jana III Sobieskiego, a armią Imperium osmańskiego pod wodzą wezyra Kara Mustafy. Zakończyła się klęską Osmanów, którzy od tej pory przeszli do defensywy i przestali stanowić zagrożenie dla chrześcijańskiej części Europy.
Inżynier – osoba, która ma umiejętności i wiedzę zdobytą w zakresie nauk inżynieryjnych i technicznych. Jest to także określenie tytułu zawodowego nadawanego przez uczelnie wyższe po ukończeniu studiów inżynierskich.
Zabór austriacki – ziemie dawnej Rzeczypospolitej zajęte w wyniku rozbiorów przez monarchię Habsburgów, potocznie określaną jako Austrię.
Benedykt Gajewski (ur. 1927 w Łobaczówce) – polski nauczyciel–geograf, autor publikacji w dziedzinie historii regionalnej.
Geometra (przest.), mierniczy – osoba, najczęściej inżynier lub technik, zajmująca się pomiarami gruntów i sporządzaniem planów. W starożytności Wielkim Geometrą nazywano Apoloniusza z Pergi.

Reklama