Wiktoriana

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Wiktoriana, Wiktoriannałacińskie imię żeńskie, pierwotnie żeńska odmiana przydomka utworzonego poprzez dodanie przyrostka –ianus do imienia Wiktor; żeński odpowiednik imienia Wiktorian. Notowana w Polsce od średniowiecza w formie Wiktorzyjana.

Wiktorian — łacińskie imię męskie, pierwotnie przydomek utworzony poprzez dodanie przyrostka –ianus do imienia Wiktor. Żeński odpowiednik tego imienia, Wiktoriana, jest notowana w Polsce od średniowiecza.26 sierpnia jest 238. (w latach przestępnych 239.) dniem w kalendarzu gregoriańskim. Do końca roku pozostaje 127 dni.

Wiktoriana imieniny obchodzi:

  • 12 stycznia, jako wspomnienie św. Wiktoriana, opata z Asán,
  • 23 marca, jako wspomnienie św. Wiktoriana, wspominanego razem ze św. Frumencjuszem i innymi,
  • 16 maja, jako wspomnienie św. Wiktoriana, wspominanego razem ze św. Akwilinem,
  • 10 czerwca, jako wspomnienie św. Wiktoriana, męczennika afrykańskiego,
  • 26 sierpnia, jako wspomnienie św. Wiktoriana, wspominanego razem ze śwśw. Symplicjanem, Faustynem i innymi świętymi.
  • W innych językach:

    O. Henryk Fros SJ (ur. 18 stycznia 1922 w Rybniku, zm. 24 kwietnia 1998 w Krakowie) – polski jezuita, teolog, badacz literatury hagiograficznej, mediewista.Średniowiecze – epoka w historii europejskiej, obejmująca okres między starożytnością a renesansem. Granice czasowe średniowiecza nie są ściśle ustalone. Za początek epoki przyjmuje się okres, w którym cesarstwo zachodniorzymskie chyliło się ku upadkowi. Zwolennicy ścisłej datacji – w zależności od szkoły – za dokładne daty początku średniowiecza podają lata 378, 395 bądź 476. Za koniec epoki uważa się upowszechnienie idei humanistycznych i rozpoczęcie epoki renesansu. Najczęściej w tym przypadku wymieniane są daty ok. 1450 roku oraz lata 1453, 1492, a nawet 1517.
  • język chorwacki – Viktorijana
  • język włoski – Vittoriana.
  • Przypisy[ | edytuj kod]

    1. M. Malec (red.), Słownik etymologiczno-motywacyjny staropolskich nazw osobowych t. 2, Kraków 1995, ​ISBN 83-85579-68-0​.
    2. Henryk Fros, Franciszek Sowa, Księga imion i świętych, t. 6, Kraków: Wydawnictwo WAM - Księża Jezuici, 2007, ISBN 978-83-7318-736-8, OCLC 831184951.
    3. W. Janowowa i inni [oprac.], Słownik imion, Wrocław 1991, ​ISBN 83-04-03123-X​.
    Imię (łac. nomen) – osobista nazwa nadawana osobie przez grupę, do której należy. Wraz (z ewentualnym drugim i następnymi imionami oraz) z nazwiskiem, czasem patronimikiem (ros. отчество (trans.) otcziestwo), a rzadziej przydomkiem stanowi u większości ludów podstawowe określenie danej osoby.Łacina, język łaciński (łac. lingua Latina, Latinus sermo) – język indoeuropejski z podgrupy latynofaliskiej języków italskich, wywodzący się z Lacjum (łac. Latium), krainy w starożytnej Italii, na północnym skraju której znajduje się Rzym.




    Warto wiedzieć że... beta

    Język chorwacki (chorwacki standardowy wariant serbochorwackiego języka policentrycznego) – należący do podgrupy języków południowosłowiańskich. Używany jest głównie w Chorwacji, w sąsiednich krajach oraz przez część Chorwatów na całym świecie.

    Reklama