Wielokropek

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Wielokropekznak interpunkcyjny w postaci trzech umieszczonych obok siebie kropek (…) używany przeważnie na końcu zdania, dla zaznaczenia fragmentów pominiętych.

Alt-kody (ang. Alt codes) – wszystkie znaki ze strony kodowej właściwej dla ustawionego języka klawiatury, w tym specjalne, standardowo niedostępne z klawiatury, takie jak symbole matematyczne, znaki z innych języków, symbole walut, proste znaki graficzne itp. oraz znaki sterujące. Alt-kody różnią się między sobą w zależności od systemu operacyjnego – występują różnice między takimi systemami jak MS-DOS, Windows, OS X, czy też Linux. Znaki te są dostępne poprzez przytrzymanie lewego klawisza alt oraz wpisanie cyfrowego kodu wybranego znaku w danym standardzie kodowania, przy pomocy klawiatury numerycznej. Przykładowo przytrzymanie klawisza alt w Windowsie i wprowadzenie kodu 0169 zwraca znak ©. Użycie w kodzie zera wiodącego ma znaczenie, gdyż w systemie ustawiana jest inna strona kodowa, np. „alt + 0135” daje „‡”, a „alt + 135” daje „ç”. Przytrzymanie wciśniętego klawisza alt i wpisanie liczby z zakresu 0–255 powoduje wstawienie znaku o tym numerze ze strony kodowej DOS właściwej dla ustawionego języka klawiatury (w przypadku polskiej klawiatury będzie to znak ze strony kodowej CP852), zaś wpisanie numeru poprzedzonego zerem – znaku ze strony kodowej Windows (w przypadku polskiej klawiatury będzie to znak ze strony kodowej Windows-1250).Klawiatura komputerowa – uporządkowany zestaw klawiszy służący do ręcznego sterowania urządzeniem lub ręcznego wprowadzania danych. W zależności od spełnianej funkcji klawiatura zawiera różnego rodzaju klawisze – alfabetyczne, cyfrowe, znaków specjalnych, funkcji specjalnych, o znaczeniu definiowanym przez użytkownika.

Przykłady[ | edytuj kod]

  • Wielokropek może także oznaczać nieoczekiwane urwanie wypowiedzi:
  • Dawno, dawno temu Zaczął recytować: „Ruszyła maszyna”, ale dziecko mu przerwało.
  • Jest używany także przed nieoczekiwanymi słowami.
  • Konsument wysłał list wprost do prezydenta.

    W powyższych przypadkach po znaku wielokropka należy umieścić spację, jednak nigdy nie umieszcza się jej przed znakiem.

    CP852 (Code page 852, CP 852, IBM 852, OEM 852, MS-DOS Latin 2, PC Latin 2, Slavic (Latin II)) – 8-bitowe kodowanie znaków stosowane w systemach operacyjnych MS-DOS, PC-DOS, DR-DOS i FreeDOS, w zamyśle mające zawierać znaki języków krajów Europy Wschodniej opartych na alfabecie łacińskim. Analogicznie jak w przypadku kodowania CP850, niektóre litery ze znakami diakrytycznymi zastąpiły niektóre istniejące w CP437 znaki semigrafiki i symbole matematyczne. Od czasu rozpowszechnienia się systemów operacyjnych Windows 3.x, a zwłaszcza Windows 95 i Windows NT 4.0, wykorzystujących kodowanie Windows-1250 i (w różnym stopniu) unikod, znaczenie kodowania CP852 zaczęło bardzo szybko maleć, choć nadal jest ono wykorzystywane w aplikacjach pisanych dla systemu operacyjnego DOS lub nie posiadających interfejsu graficznego (przeznaczonych do uruchamiania w oknie DOS względnie oknie konsoli), w tym programach księgowych, magazynowych itp.HTML (ang. HyperText Markup Language) – hipertekstowy język znaczników, obecnie szeroko wykorzystywany do tworzenia stron internetowych.
  • Wielokropek w nawiasie kwadratowym oznacza pominiętą część cytatu.
  • Który skrzywdziłeś człowieka prostego [] Nie bądź bezpieczny. Poeta pamięta. (Czesław Miłosz – Który skrzywdziłeś…) W. Reymont wspomina: „Dzieciństwo miałem dość smutne. Było nas dzieci dziewięcioro […]”.
  • Należy wielokropek odróżniać od wykropkowania, gdzie każda z kropek odpowiada pominiętej literze:
  • – K.... – zaklął chuligan.

    Często jest zastępowany trzema kropkami (...), jednak nie jest to typograficznie poprawne, gdyż wielokropek jest jednym znakiem; kropki nie powinny być rozdzielane znakiem nowej linii, a odstępy między nimi są zazwyczaj różne niż odstępy między literami (zależnie od kroju pisma).

    Kropka – oddzielający znak przestankowy, stawiany na końcu wypowiedzenia, będący wskazówką dla czytającego na głos, że należy zniżyć głos oraz zrobić przerwę. Interpunkcja – graficzny odpowiednik intonacji, rytmu i tempa mowy, akcentu wyrazowego i zdaniowego. Stanowi ją zbiór znaków (we współczesnej polszczyźnie jest ich 10), inaczej zwanych znakami przestankowymi, uzupełniających zapis literowy tekstu. Nie odpowiadają one ani fonemom języka mówionego, ani leksemom. Znaki te pozwalają na odzwierciedlenie w tekście pisanym zależności składniowych między członami wypowiedzenia lub między wypowiedzeniami, na wyodrębnienie, podkreślenie – ze względów znaczeniowych lub emocjonalnych – pewnych wyrazów lub fragmentów tekstu, a także na ujednoznacznienie tekstu pisanego.


    Podstrony: 1 [2] [3]




    Warto wiedzieć że... beta

    Unicode – komputerowy zestaw znaków mający w zamierzeniu obejmować wszystkie pisma używane na świecie. Definiują go dwa standardy – Unicode oraz ISO 10646. Znaki obu standardów są identyczne. Standardy te różnią się w drobnych kwestiach, m.in. Unicode określa sposób składu.
    Kody Alt (ang. Alt codes) - wszystkie znaki ze strony kodowej właściwej dla danego języka klawiatury, w tym specjalne standardowo niedostępne z klawiatury, takie jak symbole matematyczne, znaki z innych języków, symbole walut itp. oraz znaki sterujące. Kody Alt różnią się między sobą w zależności od systemu operacyjnego, występują różnice między takimi systemami jak MS-DOS, Windows, Macintosh, czy też Linux. Znaki te są dostępne poprzez przytrzymanie lewego klawisza Alt oraz wpisanie cyfrowego kodu wybranego znaku w danym standardzie kodowania znaków. Przykładowo przytrzymanie klawisza Alt i wprowadzenie kodu 0169 zwraca znak ©. Użycie zera wiodącego w kodzie ma znaczenie, gdyż ustawiana jest inna strona kodowa w systemie, np. (Alt + 0135) daje (‡), a (Alt + 135) daje (ç). Przytrzymanie wciśniętego klawisza Alt i wpisanie numeru z zakresu 0-255 powoduje wstawienie znaku o tym numerze ze strony kodowej DOS właściwej dla języka klawiatury (w przypadku polskiej klawiatury będzie to znak ze strony kodowej CP852), zaś wpisanie numeru poprzedzonego zerem – znaku ze strony kodowej Windows (w przypadku polskiej klawiatury będzie to znak ze strony kodowej Windows-1250).
    Elipsa (wyrzutnia) – figura retoryczna – opuszczenie elementu zdania oczywistego ze względu na kontekst wypowiedzi (elipsa kontekstowa) lub ze względu na sytuację wypowiedzi (elipsa sytuacyjna), który przy odbiorze daje się zrekonstruować. Często występuje w postaci równoważnika zdania.
    Zdanie (łac. sententia) – w językoznawstwie termin ten oznacza wypowiedzenie, służące do zakomunikowania jakiejś treści.
    Windows-1250, CP-1250 - strona kodowa używana przez system Microsoft Windows do reprezentacji tekstów w językach środkowoeuropejskich używających alfabetu łacińskiego, takich jak: albański, chorwacki, czeski, polski, rumuński, słowacki, słoweński, czy też węgierski. Może być także użyta w przypadku niemieckojęzycznych tekstów; będą one wtedy identyczne, jak te kodowane w Windows-1252.
    Macierz – w matematyce układ liczb, symboli lub wyrażeń zapisanych w postaci prostokątnej tablicy. Choć słowo „macierz” oznacza najczęściej macierz dwuwskaźnikową, to możliwe jest rozpatrywanie macierzy wielowskaźnikowych (zob. notacja wielowskaźnikowa). Macierze jednowskaźnikowe nazywa się często wektorami wierszowymi lub kolumnowymi, co wynika z zastosowań macierzy w algebrze liniowej. W informatyce macierze modeluje się zwykle za pomocą (najczęściej dwuwymiarowych) tablic.
    TeX (wymowa IPA: /tɛx/ jak gr.) – komputerowy system profesjonalnego składu drukarskiego, obejmujący zarówno specjalny język, jak i kompilator przygotowujący pliki w formatach wymaganych przez urządzenia graficzne (drukarki, naświetlarki).

    Reklama