• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Wasubandhu



    Podstrony: 1 [2] [3] [4]
    Przeczytaj także...
    Peszawar (ang. Peshawar, urdu پشاور, Paśawar) – miasto w północnym Pakistanie liczące około 1 439 205 mieszkańców (2010). Stolica Chajber Pasztunchwa (d. Północno-Zachodniej Prowincji Pogranicznej).Lankavatara Sutra (skt लंकावतारसूत्र Lankāvatāra sūtra) (chin.: 入楞伽經, rulengjie jing; kor.: , imnŭngga kyǒng; jap.: , nyūryōga-kyō; wiet. Nhập Lăng-già kinh) – jest jedną z najważniejszych sutr buddyzmu mahajany i wadżrajany. Zgodnie z tradycją, zawiera słowa Buddy po jego dotarciu na wyspę Lanka (demonów) (później nazywaną Cejlonem, a obecnie Sri Lanką). Sutra ta rozpowszechniła się w buddyjskich tradycjach Chin, Tybetu i Japonii. Jest filarem chińskiego chanu, koreańskiego sŏnu i japońskiego zenu. Często znana pod skróconą nazwą Lanka.

    Wasubandhu (skt वसुबन्दु, chiń. Shiqin (世親), Tianqin 天親; kor. Sech'in 세친; jap. Sesshin; wiet. Thế Thân, Thiên Thân; tyb. dbyig gnyen དབྱིག་གཉེན་) – uczony i mnich buddyjski, razem ze swym bratem Asangą, jeden z założycieli buddyjskiej szkoły jogaczara. Wasubandhu jest jednym z najbardziej wpływowych filozofów w całej historii buddyzmu.

    Wedy, Weda (dewanagari वेद , "wiedza"; podobieństwo tych słów wynika ze wspólnego językowego praprzodka indosłowiańskiego) – święte księgi hinduizmu, najstarsza grupa religijnych tekstów sanskryckich, które stanowiły całość ówczesnej wiedzy człowieka o świecie ludzi i bogów; antologia tekstów z różnych okresów, o różnej tematyce, budowie i przeznaczeniu. Objętością Wedy przewyższają Biblię sześciokrotnie.Guptowie – dynastia panująca na różnych obszarach dzisiejszych Indii, Pakistanu, Bangladeszu i Afganistanu w latach 320 n.e. – 720 n.e.

    Biografia[ | edytuj kod]

    Uwagi wstępne[ | edytuj kod]

    Idealistyczni mieszkańcy Indii w przeciwieństwie do praktycznych Chińczyków nie zajmowali się datowaniem wydarzeń. Dlatego trudno jest ustalić lata życia np. buddystów i to poczynając od samego Buddy.

    Biblioteka Narodowa (BN) – polska biblioteka narodowa w Warszawie, na Ochocie, na Polu Mokotowskim, narodowa instytucja kultury założona w 1928.Biblioteka Narodowa Korei – biblioteka narodowa Korei Południowej znajdująca się w Seulu. Powstała w 1945 roku. Jej zbiory liczą ponad 11 milionów woluminów (2018), w tym ponad milion zagranicznych książek.

    Według Paramarthy Wasubandhu żył w 900 lat po mahaparinirwanie Buddy. Xuanzang uważał, że Wasubandhu żył 1000 lat po mahaparinirwanie Buddy, a jego uczniowie uważali, że 900 lat po niej. Ogólnie uważa się, że mahaparinirwana Buddy nastąpiła w pierwszych latach 400 r. p.n.e. Ponieważ nie wszyscy się z tym zgadzają, stąd rozbieżności w datowaniu narodzin i śmierci Wasubandhu.

    Klasztor buddyjski (chiń. si 寺; kor. sa 사; jap. 寺 ji lub tera; wiet. tự lub chùa) – budynek lub kompleks budynków, w którym przebywają i praktykują mnisi buddyjscy lub mniszki buddyjskie. Jest to centrum religijnego, duchowego i nieraz naukowego życia w buddyzmie.Budda; skr. बुद्ध buddha – przebudzony, oświecony; chiń. fo (佛), fotuo (佛陀); kor. bul, pult’a; jap. butsu (仏), hotoke (仏), budda (仏陀); wiet. phật, phật-đà, Bột đà; tyb. sangdzie (སངས་རྒྱས།, Wylie: sangs.rgyas).

    Noul Pari i Shio Benkyō ustalili te daty jako 270 i 350 r. Steven Anacker zaproponował 316 i 396 r. Ui Hakuju umieścił go w IV wieku (320-400). Takakusu Junjirō i Kimura Taiken podają 420-500, Wogihara Unrai – 390-470 a Hikata Ryushō – 400-480.

    Erich Frauwallner uważał, iż było dwóch Wasubandhów, starszy – żyjący w latach 320-380 i młodszy – żyjący w latach 400-480. Ta teoria nie utrzymała się, gdyż chińskie źródła, z których korzystał, okazały się fałszywe.

    Początkowe lata[ | edytuj kod]

    Urodził się w Puruszapurze w państwie Gandhara. Miejscowość ta jest obecnie identyfikowana jako współczesny Peszawar w północno-zachodnim Pakistanie. Był o rok młodszy od swojego brata Asangi. Rodzina ojca bramina nosiła nazwisko Kausika. Ojciec był nadwornym kapłanem i autorytetem w tekstach Wed. Według różnych źródeł matka nosiła imię Wirińci lub Prasannasila. Najmłodszym, trzecim bratem był Wirińcziwatsa.

    Ćandragupta II, Czandragupta II - indyjski król z dynastii Guptów, syn Samudragupty. Rządy sprawował od ok. 375 do 415 roku. Jego panowanie jest często określane jako złoty wiek w historii Indii. Słynął ze swojego męstwa i rycerskości. W latach 388-409 stoczył długą wojnę z Śakami w wyniku której podbił Gudźarat oraz wyżynę Malwa. Rozszerzył swe panowanie w północnych Indiach poprzez działania wojenne, a na wyżynie Dekan dzięki małżeństwu przybrał tytuł Wikramaditja - (Słońca Waleczności). W celu zabezpieczenia od najazdów z południa zawarł sojusz z Wakatakami, potwierdzony małżeństwem jego córki Prabhawati z królem Wakataków Rudraseną II.Dharma (skt. धर्म; pali Dhamma धम्म; chiń. 法, pinyin fǎ; kor. pǒp 법, talma; jap. ホウ hō lub タツマ datsuma; wiet. pháp, đạt-ma; tyb. ལྷ་ཆོས།, Wylie lha chos) – wieloznaczny termin występujący w religiach dharmicznych, np. w buddyzmie i hinduizmie.

    Można założyć, że młody Wasubandhu był wprowadzony przez ojca nie tylko w tradycje bramaniczne, ale również poznał postulaty takich szkół jak njaja i wajsieszika, co uwidoczniło się później w jego logice.

    W tym czasie w Gandharze dominującą szkołą buddyjską była wajbaszika zwana także sarwastiwadą. Wasubandhu został mnichem sarwastiwady i studiował głównie system tej szkoły. Był pod wielkim wpływem Maha-vaibhasa-abhidharma-siastra. Jednak z czasem zaczął wątpić w ważność i znaczenie metafizyki wajbaszików. Być może pod wpływem nauczyciela Manorathy zainteresował się naukami sautrantików, którzy odrzucali wszelkie nauki nie wyrażone słowami Buddy. Ponieważ najbardziej ortodoksyjne nauki wajbaszików kwitły w Kaszmirze, a wajbaszików gandharskich uważali za pół heretyków, Wasubandhu udał się do Kaszmiru, gdzie studiował u różnych nauczycieli przez cztery lata.

    Paramārtha (ur. 499, zm. 569) (chiń Boluomotuo 波羅末陀 lub Zhendi 真諦, kor. Chôngje ( ); jap. Shintai ( ), wiet. Chân Đế.) – indyjski misjonarz buddyjski i tłumacz.Avataṃsaka sūtra lub Buddhāvataṃsaka sūtra; chin. (Da fang guang fo) huayan jing (大方廣佛華嚴經); kor. (Taebang gwangbul) hwaŏm kyŏng (화엄경); jap.(Daihōkōbutsu) kegon kyō ( ); wiet (Đại phương quảng phật hoa nghiêm kinh, Kinh Hoa nghiêm kinh; tyb.Sangs-rgyas phal-po-che shes-bya ba śin-tu-rgyas-pa-chen-pohi mdo ( ) – sanskryckie pismo mahajany, powstałe w Indiach ok. 200 r. Przybliżonym tłumaczeniem może być nazwa Sutra girlandowa.

    Po powrocie do Puruszapury zaczął przygotowywać się do wielkiego projektu. Nie był wtedy związany z żadnym zakonem i mieszkał w małym prywatnym domu w centrum miasta. Utrzymywał się z wygłaszania wykładów dla szerokiej publiczności i słuchacze obdarowywali go. W dzień wykładał, a wieczorami pisał swoje dzieło. Zatytułował je Abhidharma-kosia (Skarb Abhidharmy). W pracy tej Wasubandhu poddał analizie i sklasyfikował siedemdziesiąt pięć dharm, podstawowych czynników doświadczenia, dla celu osiągnięcia bodhi (oświecenia). Podzielił je na jedenaście typów ("rupani"), a więc:

    Buddyzm (inna nazwa to: sanskr. Buddha Dharma; pāli. Buddha Dhamma lub Buddha Sasana – "Nauka Przebudzonego") – nonteistyczny system filozoficzny i religijny, którego założycielem i twórcą jego podstawowych założeń był żyjący od około 560 do 480 roku p.n.e. Siddhārtha Gautama (pāli. Siddhattha Gotama), syn księcia z rodu Śākyów, władcy jednego z państw-miast w północnych Indiach. Buddyzm bywa zaliczany do religii dharmicznych oraz do religii nieteistycznych.Njaja i wajsieszika (sanskryckie: nyāya-vaiśeşika) – dwa systemy ortodoksyjnej filozofii indyjskiej, które później stopiły się w jeden system.
  • materialne formy – czyli pięć organów zmysłów wraz z odpowiadającymi im przedmiotami zmysłów (zobacz ajatana bez umysłu)
  • "awidźnapti-rupa", czyli "gesty nie ujawniające zamiaru, intencji".
  • "czitta" czyli "umysł".
  • dziesięć typów "mahabhumika", czyli "głównych podstaw" – wola, pragnienia/pożądania, skupienie, uwaga itd.
  • dziesięć typów "kusiala-mahabhumika", czyli "korzystnych głównych podstaw" – wiara, energia/wigor, opanowanie, ahimsa, pogoda ducha itd.
  • sześć typów "klesia-mahabhumika", czyli "mentalnych zakłóceń głównych podstaw" – zamieszanie, nieostrożność, niepokój itd.
  • dwa typy "akusiala-mahabhumika", czyli "niekorzystnych głównych podstaw" – bezwstyd, niezażenowanie.
  • dziesięć typów "paritta-klesia-mahabhumika", czyli "drugorzędnych mentalnych zakłóceń głównych podstaw" – złość, wrogość, zazdrość, zarozumiałość itd.
  • osiem typów "anijata-mahabhumika", czyli "nieokreślonych głównych podstaw" – wyrzuty sumienia, arogancja, niechęć, wątpienie, odrętwienie itd.
  • czternaście typów "czitta-wiprajukta-samskara-dharma", czyli "ucieleśnione uwarunkowania niezwiązane z umysłem" – siła życiowa, narodziny, rozkład, nietrwałość itd.
  • trzy typy "asamskrita-dharma", czyli "nieuwarunkowanych dharm" – przestrzenność, zaprzestanie przez zrozumienie, zaprzestanie bez zrozumienia.
  • W dziele tym Wasubandhu nie tylko je zdefiniował i poddał analizie wszelkie związki pomiędzy nimi, ale sprawdził także ich karmiczne jakości. Poza tym zajął się także teoriami przyczynowości, kosmologią, praktykami medytacji, teoriami postrzegania, karmą, odrodzeniem i cechami oświeconej istoty.

    Strażnicy Dharmy (sanskryt Dharmapala) – w buddyzmie Wadżrajany to buddowie lub bodhisattwowie bądź inne istoty pojawiający się w groźnej formie związani obietnicą m.in. przez Padmasambhavę, które mają za swoje główne zadanie oddalać praktykującym buddyjskie nauki przeszkody na drodze ich do oświecenia.International Standard Name Identifier (ISNI) – unikalny identyfikator służący wystandaryzowanej identyfikacji obiektów, podmiotów, autorów dzieł, utworów i publikacji.

    Mimo wysokiej oceny pracy Wasubandhu przez sarwastiwadinów kaszmirskich, autor dzieła zaczął powątpiewać w ich idee i efektem była kolejna praca zatytułowana Abhidharma-kosia-bhaśja. Tekst ten zawierał krytykę dogmatów wajbaszików z punktu widzenia sautrantików. Spotkał się on z kilkoma krytycznymi tekstami, gdyż Wasubandhu obalił wiele teorii sarwastiwadinów, a poparł teorie sautrantików. Głównym punktem podziału stała się teoria natury dharm. Wajbaszikowie utrzymywali, że dharmy istnieją zarówno w przeszłości, teraźniejszości jak i przyszłości. Z kolei sautrantikowie utrzymywali, iż w obecnym momencie istnieją one tylko w "dyskretnych" i szczególnych momentach, w których rozładowują przyczynową skuteczność działania.

    Język japoński (jap. 日本語 nihongo lub nippongo) – język używany przez ok. 130 mln mieszkańców Japonii oraz japońskich emigrantów na wszystkich kontynentach.Bramin (Dewanagari: ब्राह्मण trl.brāhmaṇa) – w hinduizmie członek najwyższej warny: klasy kapłańskiej. Przynależność do warny bramińskiej, jak i pozostałych jest dziedziczna . Według mitologii indyjskiej bramini powstali przy stworzeniu świata z ust Puruszy.

    Nawrócenie na | edytuj kod]

    Przez kilka lat po napisaniu Abhidharma-kosia-bhaśji Wasubandhu wiele podróżował. Po spędzeniu jakiegoś czasu w Szakali przybył ze swoimi nauczycielami do Ajodhji, gdzie korzystał ze swojej sławy oraz trzymał się wiernie doktryny hinajany odrzucając możliwość, że mahajana może być także nauką Buddy. W ogóle nie poważał traktatów związanych z jogaczarą pisanych przez Asangę. Tybetański historyk Buston przytacza słowa Wasubandhu dotyczące dzieła Asangi Jogaczarabhumi: "Niestety Asanga przebywający w lesie, praktykował medytację przez dwanaście lat. Nie osiągnąwszy niczego przez tę medytację, wymyślił system tak trudny i ciężki, że mógł on być niesiony tylko przez słonia". Asanga widział o nastawieniu brata i obawiał się, że ten użyje swojej inteligencji do zaatakowania mahajany. Udając chorobę wezwał Wasubandhu do przybycia do Purusapury. Na spotkaniu Wasubandhu poprosił Asangę o wyjaśnienie mu nauk mahajany i natychmiast przekonał się do nadrzędności myśli mahajany. Po dalszych studiach osiągnął natychmiastowe urzeczywistnienie równe doświadczeniu Asangi. Głęboko zawstydzony swoim poprzednim negatywnym stosunkiem do mahajany, Wasubandhu chciał sobie uciąć język, jednak brat przekonał go, aby zaczął go używać teraz dla nauczania mahajany.

    Język tybetański (tyb. བོད་སྐད།, Wylie: bod-skad, ZWPY: Pögä) to język z gałęzi tybeto-birmańskiej rodziny języków sino-tybetańskich. Jest językiem ojczystym Tybetańczyków. Używany w Tybecie, Syczuanie, Qinghai (regiony w granicach obecnej Chińskiej Republiki Ludowej) oraz w Bhutanie, Indiach, Nepalu, a także w diasporze Tybetańczyków rozproszonych m.in. w Norwegii, Szwajcarii, Republice Chińskiej i USA. Posługuje się nim ok. 6,5 mln ludzi.Library of Congress Control Number (LCCN) – numer nadawany elementom skatalogowanym przez Bibliotekę Kongresu wykorzystywany przez amerykańskie biblioteki do wyszukiwania rekordów bibliograficznych w bazach danych i zamawiania kart katalogowych w Bibliotece Kongresu lub u innych komercyjnych dostawców.

    Głównym jego zainteresowaniem cieszyła się wtedy obszerna 100000-wersowa Śatasāhasrikā. Jego najwcześniejsze prace mahajanistyczne, to prawdopodobnie komentarze do takich sutr jak Akszajamati-nirdesia-sutra i Dasia-bhumika-sutra. Po nich Wasubhandu napisał komentarze do innych sutr i traktatów mahajany: Sutry Awatamsaki, Sutry Nirwany, Sutry Wimalakirtiego i Sutry Śrimaladewi. Napisał również traktat o teorii widźniaptimatraty czyli "tylko percepcji" oraz komentarze do Mahajanasamgrahy, Triratna-gotry, Amrita-mukhy i innych traktatów i prac mahajany. Wszystkie jego prace wykazywały najgłębsze zrozumienie nauk mahajany. Był tak płodnym pisarzem, że można założyć, iż pisał jedną pracę każdego roku.

    Ahimsa (dewanagari अहिंसा trl. ahiṃsā – "niekrzywdzenie", "niestosowanie przemocy"; chiń. 不害 buhai; kor. salsaeng kye; jap. setsujō kai) – zasada moralna obecna w hinduizmie, buddyzmie, a przede wszystkim w dżinizmie, która nakazuje poszanowanie wszelkiego życia, zaleca niezabijanie i niezadawanie obrażeń cielesnych żadnym istotom żywym – ludziom, zwierzętom, a w dżinizmie także roślinom i Ziemi. Częścią tej zasady jest unikanie wszelkiej przemocy słownej i fizycznej, choć ahimsa uznaje prawo do działania w samoobronie, gdy zajdzie taka potrzeba. Zasada "ahimsa" wiąże się ściśle z przekonaniem, że przemoc wszelkiego rodzaju rodzi negatywne konsekwencje karmiczne.Kszatrija (dewanagari क्षत्रिय, ang. kshatriya, też trl. rājanya) – członek drugiej najwyższej warny w hinduizmie. Należeli do niej rycerze oraz władcy i rządcy. Głównym celem, do którego powinien dążyć kszatrija jest dharma.

    Wasubandhu zmarł w Ajodhji w wieku 80 lat.

    Debaty[ | edytuj kod]

    Po napisaniu Abhidharmakosi Wasubandhu zaczął cieszyć się wsparciem ze strony dwóch władców z rodu Guptów Wikramaditji i jego następcy Baladitji, których zidentyfikowano jako Skandaguptę (pan. 455-467) i Narasimhaguptę (pan. 467-473). Pierwszą debatę odbył z gramatykiem Wasuratą, który był mężem młodszej siostry Baladitji, a Baladitja był tym, który wyzwał Wasubandhu. Debata została wygrana przez Wasubandhu. Inną jego słynną debatą było zwycięstwo nad przedstawicielem szkoły filozoficznej sankhja. Do debaty tej Wasubandhu przystąpił dodatkowo zmotywowany, gdyż jego nauczyciel Buddhamitra przegrał debatę z przedstawicielem tej szkoły Windhjawasinem, która odbyła się w Ajodhji. Za zwycięstwo Wasubandhu otrzymał od Ćandragupty II 300000 złotych monet. Wasubandhu przeznaczył te pieniądze na wybudowanie trzech klasztorów – jednego klasztoru mahajany, jednego – sarwastiwadinów i jednego -żeńskiego.

    Sarvāstivāda (dosł. "Nauka głosząca, że wszystko istnieje" - od słów "sarvam asti") – nazwa jednej ze wczesnych buddyjskich szkół, głosząca, że wszystkie dharmy istnieją w każdym czasie (przyszłość, przeszłość i teraźniejszość). Są uważani za panrealistów.Sankhja – dualistyczny, ortodoksyjny, to znaczy uznający autorytet wed system filozofii indyjskiej. Według Sankhji świat powstał w wyniku współdziałania dwóch zasad: ducha - purusza i materii - prakryti Istotą jak każdego klasycznego systemu indyjskiego jest nauka o wyzwoleniu. Kierunek ten określa kondycje człowieka i naucza w jaki sposób zdobyć zrozumienie wyzwalające.

    Sarwastiwadin Samghabhadra z Kaszmiru pragnął odbyć debatę z Wasubandhu. W tym celu napisał dwa traktaty; praca nad nimi zajęła mu dwanaście lat. Jednak Wasubandhu odmówił tłumacząc się swoim poważnym wiekiem: "Jestem już stary więc pozwolę ci mówić, co zechcesz. Dawno temu ta moja praca zniszczyła doktrynę wajbaszików (sarwastiwadinów). Nie ma potrzeby konfrontacji z tobą... Mądrzy ludzie będą wiedzieli, który z nas ma rację, a który błądzi".

    WorldCat – katalog rozproszony łączący zbiory 71 000 bibliotek ze 112 krajów, które są uczestnikami serwisu Online Computer Library Center. Katalog jest tworzony i prowadzony przez biblioteki, których zbiory są w nim ujęte.Czittamatra – doktryna "tylko umysłu" w buddyzmie wywodząca się od przekazu nauk o naturze buddy Maitrei przekazanego przez Asangę (Indie, IV w.n.e) oraz rozpowszechnionego przez Vasubandhu (Indie, IV). Główna obecnie występująca doktryna mahajany obok madhjamaki, przekazu "Środkowej Ścieżki". Termin czittamatra oznaczający z sanskrytu "Tylko Umysł" odnosi się do istnienia samoświadomego i samorozświetlającego się umysłu wolnego od dualizmu postrzegającego i postrzeganego aspektu doświadczania, który możliwy jest do urzeczywistnienia bezpośrednio w czasie praktyki buddyjskiej.


    Podstrony: 1 [2] [3] [4]




    Warto wiedzieć że... beta

    Logika (gr. λόγος, logos – rozum, słowo, myśl) – wedle klasycznej definicji – nauka o sposobach jasnego i ścisłego formułowania myśli, o regułach poprawnego rozumowania i uzasadniania twierdzeń. Jako taka wraz z retoryką logika stanowiła część filozofii. Współczesna logika wykorzystując metodę formalną znacznie rozszerzyła pole badań włączając w to badania nad matematyką (metamatematyka, logika matematyczna), konstruowanie nowych systemów logicznych (np. logiki wielowartościowe), czysto teoretyczne badania o matematycznym charakterze (np. teoria modeli), zastosowania logiki w informatyce i sztucznej inteligencji (logic for computer science).
    Virtual International Authority File (VIAF) – międzynarodowa kartoteka haseł wzorcowych. Jej celem jest ujednolicenie zapisu nazw osobowych (haseł), dlatego zbiera z bibliotek z całego świata – ich różne wersje i prezentuje je razem, pod jednym, unikatowym identyfikatorem numerycznym. Pozwala to obniżyć koszty i zwiększyć użyteczność danych gromadzonych przez biblioteki. Informacje po dopasowaniu i połączaniu są udostępniane online bibliotekom na całym świecie.
    Asanga − żyjący w Indiach IV w.n.e. filozof indyjski, twórca szkoły filozoficznej jogaćara należącej do kręgu buddyzmu mahajany. Asanga jest współautorem 5 siastr buddyjskich przekazanych poprzez niego przez Maitreję. Owych pięć siastr Asangi to:
    Sanskryt (dewanagari: संस्कृतम् saṃskṛtam; sa.msk.rtaa bhaa.saa, od sa.m+k.r: zestawiać, składać; bhaa.saa: język; język uporządkowany, w przeciwieństwie do języków naturalnych prakrytów, tzn. ludowych o nieuporządkowanej gramatyce) – język literacki starożytnych, średniowiecznych i wczesnonowożytnych Indii. Należy do indoaryjskiej gałęzi indoirańskiej grupy rodziny języków indoeuropejskich. Pomimo powszechnego w Europie przekonania, iż jest językiem martwym, jak łacina, zasadniczo nim nie jest, gdyż nie tylko jest jeszcze stale używany w ceremoniach religijnych hinduizmu, ale także istnieją niewielkie grupy osób deklarujące go jako ich jedyny język ojczysty (według spisów ludności z 1999 roku – ok. 3000 osób na 900 mln ludności Indii). Czynione są też próby rewitalizacji tego języka poprzez tworzenie sanskryckich neologizmów na określenie współczesnych terminów, np. technicznych (np. telewizja, sanskr. duuradarshana). Jest też uznawany od 1949 roku za jeden z 13 konstytucyjnych języków Republiki Indii (obecnie 23 – 2008 r.). Dlatego właściwsze jest określenie go jako język wegetujący niż jako martwy.
    Abhidharma (sanskr.; pali abhidhamma; chiń. 阿毘達磨 ebidamo; kor. 아비달마 abidarma; jap. apidarma, ahitatsuma; wiet. a-tì-đạt-ma) – termin znaczący właściwie "o dharmie", tradycyjnie tłumaczony jednak jako "Najwyższa Dharma".
    Ayodhya, (hindi अयोध्या) to miasto w północnej części Indii w stanie Uttar Pradesh, na Nizinie Hindustańskiej.
    Komentarz – gatunek literatury użytkowej, w którym autor omawia, interpretuje i opatruje szczegółowymi uwagami oraz wyjaśnieniami dzieło innego autora.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.786 sek.