Warszawskie Kuranty

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Warszawskie Kuranty – polski zespół bigbitowy, działający w drugiej połowie lat 60. XX wieku w Domu Kultury przy Zakładach Wytwórczych Lamp Elektrycznych im. Róży Luksemburg w Warszawie. Istniał w latach 1965-1969 i w 1970 pod nazwą Nowe Warszawskie Kuranty.

Śpiew – czynność polegająca na wytwarzaniu dźwięków o charakterze muzycznym za pomocą głosu. Każda osoba potrafiąca mówić potrafi też śpiewać, ponieważ śpiew pod wieloma względami jest jedynie formą przedłużonej mowy.VII Krajowy Festiwal Piosenki Polskiej w Opolu odbył się w dniach 26-29 czerwca 1969. Wystąpiło ok. 330 wykonawców. Scenografię w amfiteatrze projektowali Teresa i Janusz Zygadlewiczowie. Jury przewodniczył Mirosław Dąbrowski. Festiwal rozpoczął się koncertem, który był muzycznym wspomnieniem minionego ćwierćwiecza .

Historia[ | edytuj kod]

Zespół powstał pod koniec 1965 roku z inicjatywy Zbigniewa Koryckiego, jego późniejszego menedżera. Liderem grupy został Janusz Kruk (śpiew, gitara), ponadto w jej skład wchodzili: Cezary Szlązak, Tadeusz Ptaszyńki, Jerzy Kruk (brat Janusza), Andrzej Dec i wokaliści: Danuta Rosołowska (obecnie Stachyra) i Jerzy Popis. Wiosną 1966 roku w składzie formacji pojawił się Piotr Miks, a miejsce Deca zajął Marek Szczygieł. Sygnałem Warszawskich Kurantów podczas koncertów był fragment Arii z kurantem z opery Stanisława Moniuszki Straszny dwór. Grupa wykonywała przeboje popularnych wykonawców brytyjskich: The Beatles, The Animals, The Rolling Stones, niekiedy amerykańskich, np. Otisa Reddinga. Latem 1966 r. nagrała w Polskim Radiu kilka autorskich kompozycji Kruka na potrzeby audycji radiowej Kolorowy mikrofon. Z końcem roku Miks rozstał się z zespołem. W 1967 roku Warszawskie Kuranty zwyciężyły w kategorii zespołów big beatowych na Ogólnopolskim Konkursie Zespołów Muzycznych CRZZ w Polanicy-Zdroju, czego rezultatem było zaproszenie zespołu na V Krajowy Festiwal Piosenki Polskiej w Opolu (koncert Mikrofon dla wszystkich). Tego samego roku do grupy dołączyli Waldemar Kocoń i Elżbieta Dmoch, ponadto zespół dokonał kolejnych nagrań radiowych w Programie III Polskiego Radia, eksponując w nich swoich solistów: E. Dmoch (Lipcowy list), D. Rosołowską (Gwiazda), W. Koconia (Srebrny wiatr), a także lidera (W ciemności); wyróżniał się instrumentalny Werset Istambułu. W 1968 roku, na Światowym Festiwalu Młodzieży i Studentów w Sofii, z utworem Daleko do ciebie zaśpiewanym przez Elżbietę Dmoch, grupa zajęła 3. miejsce w konkursie muzyki rozrywkowej (piosenkę tę nagrała później dla Radiowego Studia Piosenki Maryla Rodowicz). W 1969 roku Warszawskie Kuranty współpracowały z Krzysztofem Knittlem przy realizacji opery rockowej Wilkołak. Podczas eliminacji do II Młodzieżowego Festiwalu Muzycznego (1969), obok E. Dmoch i braci Kruków, w składzie formacji występowali: Jerzy Gawrych, Andrzej Bigolas, Roman Misiurowski i Andrzej Wójcik. Zespół dotarł do finału imprezy, lecz nie odniósł sukcesu. W czerwcu 1969 r. Warszawskie Kuranty wizięły jeszcze udział w koncercie Popołudnie z Młodością (jako grupa akompaniująca debiutantom), który odbył się w ramach VII KFPP w Opolu, zaś w sierpniu grupa została rozwiązana. Latem 1970 roku Kruk reaktywował zespół pod nazwą Nowe Warszawskie Kuranty, w założeniu miała być to supergrupa złożona z najlepszych instrumentalistów wywodzących się z: Pesymistów, Grupy X, Kwadratów i Big Bandu Stodoła. Brak instrumentu klawiszowego miał stanowić wyróżnik jej brzmienia. Nowym wcieleniem formacji interesował się Michał Urbaniak, który nie szczędził muzykom komplementów. Przez trzy miesiące grupa przygotowywała program estradowy, w międzyczasie topniejąc do kwartetu, lecz nie udało jej się wystąpić publicznie. Przez cały okres swojej kariery zespołowi nie udało się też nagrać płyty długogrającej. Janusz Kruk i Elżbieta Dmoch kontynuowali współpracę i w 1971 roku założyli zespół 2 plus 1 z którym przez kilka lat współpracował także perkusista A. Wójcik. 24 maja 1996 roku reaktywowane Warszawskie Kuranty wystąpiły w klubie Stodoła podczas koncertu, zatytułowanego Warszawski rock and roll lat 60. Z brzytwą na poziomki (został udokumentowany na płycie, pt. Warszawski Rock & Roll. Live in Concert), a następnie w Centrum Łowicka (1997) i w Sali Kongresowej (1999). W 2009 roku piosenka Warszawskich Kurantów, pt. Gwiazdy trafiła na kompilację Warszawski rock and roll lat 60.. Utwory instrumentalne grupy: Werset Istambułu i Improwizacja były emitowane w kąciku "Ze szpulowca bigbitowca" w ramach audycji Wojciecha Manna "Piosenki bez granic" (Polskie Radio Program III).

Centralny Klub Studentów Politechniki Warszawskiej „Stodoła” – klub studencki w Warszawie. Należy do Politechniki Warszawskiej. Wojciech Piotr Mann (ur. 25 stycznia 1948 w Świdnicy) – polski dziennikarz muzyczny, autor tekstów piosenek, współpracujący na stałe z Programem III Polskiego Radia.


Podstrony: 1 [2] [3] [4]




Warto wiedzieć że... beta

The Beatles – zespół rockowy z Liverpoolu, istniejący od 1960 (jako The Quarrymen od 1957) do 1970 roku. Według RIAA, jego członkowie są najpopularniejszymi muzykami wszech czasów. W historii amerykańskiego rynku fonograficznego nikt nie sprzedał więcej płyt niż oni.
Album – wydawnictwo muzyczne zawierające nagrania muzyczne na płycie długogrającej longplay (LP) lub dysku kompaktowym (CD).
2 plus 1 – polski zespół wykonujący muzykę pop i folk, a w późniejszym okresie swojej działalności także disco, rock i synth pop, założony w 1971 roku w Warszawie. Grupa ma na swoim koncie dziesięć albumów studyjnych (w tym trzy złote płyty), prestiżowe nagrody oraz liczne koncerty, zarówno w kraju jak i za granicą. Czas największej popularności zespołu w Polsce przypada na lata 70. XX wieku, a na przełomie lat 70. i 80. grupa osiągnęła również znaczący sukces w Europie Zachodniej. Kres działalności zespołu przyniosła śmierć Janusza Kruka w 1992 roku, choć w latach 1998-1999 miała miejsce krótka reaktywacja grupy.
Bigbit, big-beat, (ang. „mocne uderzenie”) – funkcjonujące w Polsce i sąsiednich krajach określenie rock and rolla i pokrewnych gatunków muzycznych. Nazwę big-beat, zastępującą nieakceptowaną przez antyzachodnie władze nazwę rock and roll, po raz pierwszy zastosowano w Polsce. Z krajów bloku wschodniego, muzyka rockandrollowa zyskała pewną akceptację władz komunistycznych najwcześniej właśnie w Polsce - już na początku lat 60. XX wieku. W Czechosłowacji, na Węgrzech i w samym Związku Radzieckim nastąpiło to w połowie lub pod koniec tej dekady. Nazwa big-beat, wbrew intencji jej twórcy, szybko przestała określać wyłącznie muzykę rockandrollową, rozszerzając zakres również na luźno związaną z rockiem muzykę rozrywkową, zwłaszcza charakteryzującą się wyeksponowanym rytmem i prostotą melodyczną oraz harmoniczną, np. twist, madison czy rhythm and blues.
Straszny dwór – polska opera w czterech aktach skomponowana przez Stanisława Moniuszkę w latach 1861–1864. Libretto do opery napisał Jan Chęciński. Posiadając cechy romantyczne i komediowe zarazem, dzieło cechuje silne zabarwienie patriotyczne. Z powyższych powodów było jednocześnie popularne wśród polskiej publiczności i zakazane przez władze rosyjskie (opera powstała w okresie zaborów). Premiera polska przerodziła się w wielką manifestację patriotyczną. Opera napisana po upadku powstania styczniowego jest wielkim manifestem patriotycznym. Prapremiera miała miejsce w Warszawie 28 września 1865. Dzieło jest uważane za najlepszą operę Moniuszki i zarazem najlepszy tego typu utwór polski XIX wieku.
Big Band "Stodoła" (nazwa alternatywna: Stodoła Big Band) – polski zespół jazzowy, big band. Grał głównie w stylu swingowym.
Sofia (bułg.: София; sofia z gr. znaczy również mądrość) – stolica i największe miasto Bułgarii. Położona w zachodniej części Bułgarii, w śródgórskiej kotlinie, u stóp masywu Witoszy. Miasto leży nad rzeką Bojanską, która jest lewym dopływem rzeki Iskyr. Sofia stanowi wydzielony obwód miejski, jest ponadto ośrodkiem administracyjnym obwodu sofijskiego.

Reklama