Wakizashi

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Wakizashi

Wakizashi (jap. 脇差) – japońska krótka sieczna broń biała typu nihon-tō. Skrócona wersja katany, z głownią długości 30-60 cm, w większości przypadków z wzdłużną, wzmacniającą krawędzią zwaną shinogi. Przy pochwie wakizashi noszono krótki nożyk, szpikulec kōgai i pałeczki wari-kōgai. Rękojeść wakizashi nosi nazwę tsuka i jest opleciona ozdobnym sznurem uchi-himo.

Głownia, brzeszczot, (z niem.) klinga, (staropol.) żelazo – jedna z dwu podstawowych części każdej broni białej, drugą częścią jest rękojeść. Głownia jest zasadniczą (główną – stąd etymologia), roboczą częścią broni tego typu. Służy do zadawania i odparowywania ciosów. Stanowi przeważającą większość długości i masy całego narzędzia lub broni. Jest to wydłużona płaska część, prosta lub lekko zakrzywiona, najczęściej metalowa, której jedna lub obie krawędzie są ostre. Również koniec głowni jest ostry. Przy określaniu obszarów całego narzędzia mówi się, że głownia biegnie od rękojeści w dół. Głownia jest tylko częścią większego elementu, którego początek wnika w rękojeść, lub może stanowić jednocześnie także zasadniczą część rękojeści. Często między głownią a rękojeścią znajduje się jelec.Daishō (jap. 大小, Daishō) – japońska nazwa kompletu mieczy – krótkiego (wakizashi lub tantō) i długiego (katana lub tachi) – noszonego przez samurajów w epoce Edo. Późniejsze miecze japońskie nie stanowią już w sensie prawnym (i kolekcjonerskim) kompletów daishō.

Wakizashi był bronią popularną wśród zamożnego chłopstwa, gdyż w przeciwieństwie do katany była dla niego dozwolona. Broń ta tworzy wraz z dłuższą od niego kataną zestaw o nazwie daishō. Tylko samuraj miał prawo do noszenia dwóch broni (katany i wakizashi) jednocześnie.

Tsuka (jap. 柄, Tsuka dosł. rękojeść) – rękojeść japońskich mieczy wykonana zwykle z wydrążonego drewna lub miedzi z bawełnianym, skórzanym lub jedwabnym oplotem tsukaito lub tsukamaki i elementami dekoracyjnymi. Tsuka zakończona jest kashira, a w miejscu połączenia z tsubą (jap. 鍔, tsubą) ma fuchi (jap. 縁, fuchi dosł. brzeg). Na tsuce znajduje się strój miecza (jap. 拵え, koshirae) - oplot tsukamaki, a pod nim zwyczajowo skóra rekina lub płaszczki (np. manty, samegawa).Broń sieczna – broń biała służąca do zadawania cięć. Znana jest od epoki brązu. Aż do XVIII wieku różne jej rodzaje stanowiły podstawową broń ręczną wojowników, rycerzy i żołnierzy w większości regionów świata. Sporadycznie była używana jeszcze w okresie II wojny światowej. W XXI wieku, z wyjątkiem noży i bagnetów, broń sieczna stanowi jedynie broń honorową oraz sportową.

Zobacz też[ | edytuj kod]

  • Ko-dachi
  • Przypisy[ | edytuj kod]

    Katana (jap. 刀, Katana) – tradycyjna japońska szabla, błędnie nazywana mieczem, o długości głowni powyżej 60 cm, jednosiecznej, o krzywej głowni i zaokrąglonym lub ściętym sztychu.Kōgai (jap. 笄, Kōgai) – ozdobna szpila do włosów lub specjalny szpikulec dołączony do pochwy mieczy japońskich.




    Warto wiedzieć że... beta

    Ko-dachi (jap. 小太刀) - japońska krótka sieczna broń biała typu nihon-tō (jap. 日本刀), o długości poniżej 60 cm
    Nihon-tō (jap. 日本刀, miecz japoński) (Nihon – Japonia; tō – miecz, katana) – ogólna nazwa miecza japońskiego.

    Reklama