Wahacz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Wahacz do motocykla.
Zawieszenie pojazdu na podwójnym wahaczu poprzecznym.

Wahacz – sztywny człon mechanizmu wykonujący cykliczny ruch obrotowy wokół stałej osi obrotu o ograniczonym kącie obrotu. Po wykonaniu ruchu wahacz wraca do położenia wyjściowego kończąc cykl pracy. Bieg powrotny może być ruchem czynnym lub jałowym.

Mechanizm – zespół współpracujących ze sobą części składowych maszyny lub przyrządu spełniających określone zadanie, jak np. przenoszenie ruchu, sił, sygnałów.Ruch obrotowy bryły sztywnej to taki ruch, w którym wszystkie punkty bryły poruszają się po okręgach o środkach leżących na jednej prostej zwanej osią obrotu. Np. ruch Ziemi wokół własnej osi. Jest to ruch złożony z ruchu postępowego środka masy danego ciała oraz ruchu obrotowego względem pewnej osi. Środek masy ciała można uważać za punkt materialny. Do opisania ruchu obrotowego używa się odmiennych pojęć od używanych do opisania ruchu postępowego.

Wahacz stosowany jest powszechnie jako element maszyn zwłaszcza w motoryzacji. Jest używany jako element zawieszenia pojazdów od osi najczęściej odizolowany tulejami metalowo-gumowymi w celu wytłumienia drgań przenoszonych z nawierzchni, po której pojazd się porusza.

Wyróżniamy wahacze poprzeczne, wleczone lub pchane.





Reklama