• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Voyager 1



    Podstrony: [1] [2] [3] 4 [5] [6]
    Przeczytaj także...
    Asysta grawitacyjna – w astrodynamice pojęcie określające zmianę prędkości i kierunku lotu kosmicznego przy użyciu pola grawitacyjnego planety lub innego dużego ciała niebieskiego. Jest to obecnie powszechnie używana metoda uzyskiwania prędkości pozwalających osiągnąć zewnętrzne planety Układu Słonecznego. Została opracowana w 1959 roku w moskiewskim Instytucie Matematyki im. Stiekłowa.Europa (Jowisz II) – czwarty co do wielkości księżyc Jowisza z grupy księżyców galileuszowych i szósty co do wielkości satelita w Układzie Słonecznym. Najprawdopodobniej posiada on pod lodową skorupą ocean ciekłej wody.
    Zobacz też[ | edytuj kod]
  • Voyager 2
  • Voyager Golden Record
  • Pale Blue Dot
  • Uwagi[ | edytuj kod]

    1. Sonda New Horizons została wystrzelona w kosmos z większą prędkością niż Voyager 1, jednak, korzystając tylko z jednej asysty grawitacyjnej, nigdy Voyagera 1 nie wyprzedzi. New Horizons Salutes Voyager
    2. Momenty i odległości w jakich Voyager 1 i inne sondy opuszczające Układ Słoneczny będą mijać pobliskie gwiazdy są wypadkową trajektorii i prędkości sondy, oraz trajektorii i prędkości własnej tych gwiazd. Ta druga wielkość ma większe znaczenie

    Przypisy[ | edytuj kod]

    1. Voyager – The Interstellar Mission (ang.). NASA. [dostęp 2021-01-01].
    2. Stone i inni, Voyager 1 Explores the Termination Shock Region and the Heliosheath Beyond, „Science Magazine”, tom 309, nr 5743, 23 września 2005, s. 2017–2020 [dostęp 2008-09-27].i inni
    3. NASA Spacecraft Embarks on Historic Journey Into Interstellar Space. Jet Propulsion Laboratory, 2013-09-12. [dostęp 2013-09-12].
    4. Voyager at 35: Break on Through to the Other Side (ang.). JPL, 2012-08-20. [dostęp 2013-01-03].
    5. Voyager 1 (ang.). National Space Science Data Center. [dostęp 2011-07-09].
    6. R. P. Rudd i in.: The Voyager Interstellar Mission (ang.). 1996–10–07. [dostęp 2011–06–19].
    7. Voyager Backgrounder (NASA Release No. 80-160) (ang.). NASA, 1980. [dostęp 2011-07-14].
    8. https://nt.interia.pl/raporty/raport-kosmos/misje/news-sonda-voyager-1-przechwycila-kosmiczny-szum,nId,5224665
    9. https://mobiforge.com/news-comment/what-are-the-most-common-ram-specs-for-smartphones
    10. Edward C. Stone i in.: Voyager Interstellar Mission. Proposal to Senior Review 2010 of the Mission Operations and Data Analysis Program for the Heliophysics Operating Missions. (ang.). 2010. [dostęp 2011-06-19]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-12-23)].
    11. Voyager Mission Operations Status Report (ang.). JPL, 2015–01–16. [dostęp 201–10–21].
    12. The Voyager Neptune travel guide. NASA, JPL, 1989-06-01.
    13. Voyager Mission. Interstellar Science. (ang.). JPL. [dostęp 2011-06-19].
    14. Experiments on Voyager 1 (ang.). NASA. [dostęp 2011-07-17].
    15. B.A. Smith i inni, Voyager imaging experiment, „Space Sci. Rev.”, tom 21, nr 2, listopad 1977, s. 103–127 [dostęp 2011-07-17] (ang.).i inni
    16. C.F. Lillie i inni, The Voyager mission photopolarimeter experiment, „Space Sci. Rev.”, tom 21, nr 2, listopad 1977, s. 159–181 [dostęp 2011-07-17] (ang.).i inni
    17. R. Hanel i inni, The Voyager infrared spectroscopy and radiometry investigation, „Space Sci. Rev.”, tom 21, nr 2, listopad 1977, s. 129–157 [dostęp 2011-07-17] (ang.).i inni
    18. A.L. Broadfoot i inni, Ultraviolet spectrometer experiment for the Voyager missio, „Space Sci. Rev.”, tom 21, nr 2, listopad 1977, s. 183–205 [dostęp 2011-07-17] (ang.).i inni
    19. H.S. Bridge i inni, The plasma experiment on the 1977 Voyager mission, „Space Sci. Rev.”, tom 21, nr 3, s. 259-287, grudzień 1977 [dostęp 2011-07-17] (ang.).i inni
    20. S.M. Krimigis i inni, The low energy charged particle (LECP) experiment on the Voyager spacecraft, „Space Sci. Rev.”, tom 21, nr 3, grudzień 1977, s. 329–354 [dostęp 2011-07-17] (ang.).i inni
    21. E.C. Stone i inni, Cosmic ray investigation for the Voyager missions: Energetic particle studies in the outer heliosphere – and beyond, „Space Sci. Rev.”, tom 21, nr 3, grudzień 1977, s. 355–376 [dostęp 2011-07-17] (ang.).i inni
    22. K.W. Behannon i inni, Magnetic field experiment for Voyagers 1 and 2, „Space Sci. Rev.”, tom 21, nr 3, grudzień 1977, s. 235–257 [dostęp 2011-07-17] (ang.).i inni
    23. F.L. Scarf, D.A. Gurnett, A plasma wave investigation for the Voyager mission, „Space Sci. Rev.”, tom 21, nr 3, grudzień 1977, s. 289–308 [dostęp 2011-07-17] (ang.).
    24. J.W. Warwick i inni, Planetary radio astronomy experiment for Voyager missions, „Space Sci. Rev.”, tom 21, nr 3, grudzień 1977, s. 309–327 [dostęp 2011-07-17] (ang.).i inni
    25. V.R. Eshleman i inni, Radio science investigations with Voyager, „Space Sci. Rev.”, tom 21, nr 2, listopad 1977, s. 207–232 [dostęp 2011-07-17] (ang.).i inni
    26. Andrew J. Butrica: Voyager: The Grand Tour of Big Science. W: Praca zbiorowa: From Engineering Science to Big Science. Pamela E. Mack (redakcja). NASA, 1998.
    27. Voyager: Spacecraft Lifetime. [dostęp 26 września 2008].
    28. The Golden Record (ang.). JPL. [dostęp 2011-06-19].
    29. Voyager Mission Description.
    30. Chris Gebhardt, Jeff Goldader: Voyager 1′s great escape: The search for interstellar space (ang.). 2011-09-05. [dostęp 2011-09-12].
    31. USGS Astrogeology: Gazetteer of Planetary Nomenclature – Planetary Body Names and Discoverers.
    32. R. A. Jacobson: Reconstruction of the Voyager Saturn Encounter orbits in the ICRF system (ang.). 2003-02-09. [dostęp 2011-07-19].
    33. Voyager 1 and 2 hypebolic orbital elements (ang.). JPL. [dostęp 2011-06-30].
    34. Voyager Time Line (ang.). JPL. [dostęp 2011-06-30].
    35. Voyager 1: 'The Spacecraft That Could' Hits New Milestone (ang.). JPL, 2006-08-15. [dostęp 2014-01-21].
    36. Tony Phillips: Voyager 1 at the Final Frontier (ang.). NASA, 2012-06-30. [dostęp 2012-06-30].
    37. W. R. Webber i in.: At Voyager 1 Starting on about August 25, 2012 at a Distance of 121.7 AU From the Sun, a Sudden Disappearance of Anomalous Cosmic Rays and an Unusually Large Sudden Increase of Galactic Cosmic Ray H and He Nuclei and Electron Occurred (ang.). arXiv.org, 2012-12-04. [dostęp 2014-01-21].
    38. NASA Voyager 1 Encounters New Region in Deep Space (ang.). JPL, 2012-12-03. [dostęp 2013-01-04].
    39. D.A. Gurnett i inni, In Situ Observations of Interstellar Plasma with Voyager 1, „Science Magazine”, tom 341, nr 6153, 27 września 2013, s. 1489–1492 [dostęp 2014-01-21] (ang.).
    40. Ron Cowen: Voyager 1 has reached interstellar space (ang.). Nature, 2013-09-12. [dostęp 2014-01-21].
    41. Voyager. The Interstellar Mission. Where Are the Voyagers? (ang.). JPL. [dostęp 2021-01-01].
    42. Spacecraft escaping the Solar System (ang.). Heavens-Above. [dostęp 2021-01-01].
    43. Heliocentric Trajectories for Selected Spacecraft, Planets, and Comets (ang.). NASA. [dostęp 2021-01-02].
    44. Voyager Signal Spotted By Earth Radio Telescopes. W: NASA [on-line]. NASA TV, Wrzesień 5, 2013. [dostęp 2015-05-20].
    45. Catalog Page for PIA17046. W: Photo Journal [on-line]. NASA. [dostęp 2014-04-27].
    46. It's Official: Voyager 1 Is Now In Interstellar Space. W: UniverseToday [on-line]. [dostęp 2014-04-27].
    47. Tia Ghose: Voyager 1 Really Is in Interstellar Space: How NASA Knows. TechMedia Network, 13 wrzesień 2013. [dostęp 14 wrzesień 2013].
    48. J.-R Cook: How Do We Know When Voyager Reaches Interstellar Space?. NASA / Jet Propulsion Lab, 12 wrzesień 2013. [dostęp 15 wrzesień 2013].
    49. Paolo Ulivi, David M. Harland: Robotic Exploration of the Solar System: Part 1: The Golden Age 1957–1982. Springer Praxis, 2007, s. 451–452. ISBN 978-0-387-49326-8. (ang.)
    50. Voyager – Mission – Interstellar Mission. NASA, Sierpień 9, 2010. [dostęp Marzec 17, 2011].
    51. Future. NASA. [dostęp Październik 13, 2013].
    52. New Horizons Salutes Voyager. W: Solar System Exploration [on-line]. NASA, 2006-08-17. [dostęp 2012-09-07]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-06-01)].
    53. Voyger: Spacecraft Lifetime. W: Jet Propulsion Laboratory [on-line]. NASA, Marzec 3, 2015. [dostęp 2015-05-20].
    54. Voyager – Spacecraft – Spacecraft Lifetime. NASA Jet Propulsion Laboratory, Październik 18, 2010. [dostęp Wrzesień 30, 2011]. Cytat: shutdown order has not been determined
    55. Voyager to the Outer Planets and Into Interstellar Space. Fact Sheet. (ang.). NASA, 2013. [dostęp 2015-05-18].
    Tytan (Saturn VI) – największy księżyc Saturna, jedyny księżyc w Układzie Słonecznym posiadający gęstą atmosferę, w której zachodzą skomplikowane zjawiska atmosferyczne. Jest to również jedyne ciało poza Ziemią, na powierzchni którego odkryto powierzchniowe zbiorniki cieczy – jeziora. Nie wypełnia ich jednak woda, ale ciekły metan, który na Ziemi występuje w postaci palnego gazu.Spektroskopia – nauka o powstawaniu i interpretacji widm powstających w wyniku oddziaływań wszelkich rodzajów promieniowania na materię rozumianą jako zbiorowisko atomów i cząsteczek. Spektroskopia jest też często rozumiana jako ogólna nazwa wszelkich technik analitycznych polegających na generowaniu widm.


    Podstrony: [1] [2] [3] 4 [5] [6]



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    Napięcie elektryczne – różnica potencjałów elektrycznych między dwoma punktami obwodu elektrycznego lub pola elektrycznego. Symbolem napięcia jest U. Napięcie elektryczne jest to stosunek pracy wykonanej podczas przenoszenia ładunku elektrycznego między punktami, dla których określa się napięcie, do wartości tego ładunku. Wyraża to wzór
    Jednostka astronomiczna, oznaczenie au (dawniej również AU, w języku polskim czasem stosowany jest skrót j.a.) – pozaukładowa jednostka odległości używana w astronomii równa dokładnie 149 597 870 700 m. Dystans ten odpowiada w przybliżeniu średniej odległości Ziemi od Słońca. Definicja i oznaczenie zostały przyjęte podczas posiedzenia Międzynarodowej Unii Astronomicznej w Pekinie w 2012 roku.
    Układ ekliptyczny – sferyczny układ współrzędnych, gdzie kołem głównym jest ekliptyka, głównym kierunkiem zaś kierunek do punktu Barana. Współrzędne stanowią: szerokość ekliptyczna (kąt zawarty między płaszczyzną ekliptyki a kierunkiem do danego ciała niebieskiego) i długość ekliptyczna, mierzona od punktu Barana w kierunku ruchu Słońca po ekliptyce.
    Ekliptyka – (z gr. έκλειψις zaćmienie) wielkie koło na sferze niebieskiej, po którym w ciągu roku pozornie porusza się Słońce obserwowane z Ziemi.
    Mimas (Saturn I) – siódmy, pod względem wielkości, księżyc Saturna, odkryty razem z Enceladusem w 1789 roku przez Williama Herschela. Jest on najmniejszym znanym ciałem, zdolnym utrzymać kształt bliski sferycznemu (znajdującym się w równowadze hydrostatycznej) dzięki własnej grawitacji.
    Pasmo X (ang. X band) — fragment widma fal elektromagnetycznych w zakresie promieniowania mikrofalowego o częstotliwościach od 8 do 12,5 GHz. Pasmo to jest wykorzystywane przez niektóre satelity telekomunikacyjne, oraz wojskowe radary, głównie lotniczych systemów kierowania ogniem. Pojęcie pasma X jest używane również w odniesieniu do rozszerzonego pasma AM.
    Pamięć taśmowa (ang. tape memory) – typ masowej pamięci zewnętrznej, w której jako nośnik informacji jest wykorzystywana taśma magnetyczna.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.055 sek.