Uniwersytet Sztokholmski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Uniwersytet w Sztokholmie)
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Uniwersytet Sztokholmski, Uniwersytet w Sztokholmie (szw. Stockholms universitet) – szwedzki uniwersytet państwowy w Sztokholmie.

Uniwersytet (łac. universitas magistrorum et scholarium „ogół nauczycieli i uczniów”) – najstarszy rodzaj uczelni o charakterze nietechnicznym, której celem jest przygotowanie kadr pracowników naukowych oraz kształcenie wykwalifikowanych pracowników. Nauki przyrodnicze (w terminologii angielskiej zwane natural sciences) to mało precyzyjne określenie dziedzin nauki, które zajmują się badaniem różnych aspektów świata materialnego, ożywionego i nieożywionego, zazwyczaj z zastosowaniem aparatu matematycznego, jak również właściwej sobie metodologii.

Działalność rozpoczął w 1878, jako Sztokholmska Szkoła Wyższa (Stockholms högskola), prowadząc otwarte wykłady z dziedziny nauk przyrodniczych. W 1904 otrzymał prawo przyznawania stopni naukowych. W 1960 otrzymał status uniwersytetu. W 2012 kształcił 66 944 studentów i zatrudniał 4932 pracowników.

Wydziały[ | edytuj kod]

Na Uniwersytecie Sztokholmskim znajduje się około 70 różnych wydziałów i ośrodków w obszarach Nauk Humanistycznych i Społecznych. Niektóre z nich to:

Svante August Arrhenius (ur. 19 lutego 1859 w Uppsali, zm. 2 października 1927 w Sztokholmie) – szwedzki chemik i fizyk, jeden z twórców chemii fizycznej.Uczelnia publiczna – uczelnia utworzona przez państwo reprezentowane przez właściwy organ władzy lub administracji publicznej.
  • Wydział Biologii
  • Wydział Nauk Ekologii Roślin i Ochrony Środowiska
  • Wydział Biologii Molekularnej, Instytut Wenner-Gren
  • Wydział Zoologii
  • Wydział Chemii Analitycznej
  • Wydział Biochemii i Biofizyki
  • Wydział Materiałów i Chemii Środowiska
  • Wydział Neurochemii
  • Wydział Chemii Organicznej
  • Wydział Ziemi i Kształtowania Środowiska
  • Wydział Nauk Geologicznych
  • Wydział Geografii Fizycznej i Geologii Czwartorzędu
  • Wydział Astronomii
  • Wydział Matematyki
  • Wydział Matematyki i Nauk Edukacji
  • Wydział Meteorologii
  • Wydział Analiz i Informatyki Numerycznej
  • Wydział Fizyki
  • Informatyki Stacji Badawczej Tarfala
  • Wydział Archeologii i Filologii Klasycznej
  • Wydział Filologii Języków Bałtyckich i Germanistyki
  • Wydział Badań Etnologii, Historii Religii i Płci
  • Wydział Historii
  • Wydział Historii Sztuki
  • Wydział Edukacji Językowej
  • Wydział Lingwistyki
  • Wydział Literatury i Historii
  • Wydział Medioznawstwa
  • Wydział Badań Instytutu Muzykologii i Wydajności
  • Wydział Języków Orientalnych
  • Wydział Filozofii
  • Wydział Romanistyki
  • Wydział Języków i Literatur Słowiańskich
  • Wydział Wielojęzyczności i Filologii Szwedzkiej
  • Wydział Nauk Społecznych
  • Wydział Nauki Systemów Komputerowych
  • Wydział Studiów Dzieci i Młodzieży (w tym Centrum Studiów Kultury Dziecięcej)
  • Wydział Kryminologii
  • Wydział Historii Gospodarczej
  • Wydział Ekonomii
  • Wydział Geografii Człowieka
  • Wydział Nauk Politycznych
  • Wydział Psychologii
  • Wydział Antropologii Społecznej
  • Wydział Pracy Socjalnej
  • Wydział Socjologii
  • Wydział Pedagogiki Specjalnej
  • Wydział Statystyk
  • Instytut Międzynarodowych Stosunków Gospodarczych (IIES)
  • Instytut Badań nad Stresem
  • Szwedzki Instytut Badań Społecznych (SOFI)
  • Centrum Badań Społecznych nad Alkoholem i Narkotykami
  • Wydział Humanistyczny
  • Wydziału Prawa (Juridicum)
  • Wydział Nauk Przyrodniczych
  • Wydział Nauk Społecznych
  • Szkoła Biznesu.
  • Times Higher Education World University Rankings – ranking najlepszych uniwersytetów na świecie przygotowywany przez brytyjskie czasopismo „Times Higher Education”. Publikowany jest corocznie od 2010 roku. Chemia fizyczna, fizykochemia – jeden z głównych działów chemii zajmujący się poznaniem zjawisk fizycznych występujących w trakcie i na skutek przemian (reakcji) chemicznych. Chemia fizyczna zajmuje się także własnościami fizycznymi związków chemicznych wynikającymi bezpośrednio z ich struktury chemicznej. Ze względu na najwyższy spośród głównych działów chemii stopień użycia metod matematycznych jest też działem najbliższym fizyce. Zob. też fizyka chemiczna.


    Podstrony: 1 [2] [3]




    Warto wiedzieć że... beta

    Chemia organiczna – dziedzina chemii zajmująca się badaniem budowy, właściwości oraz reakcji związków chemicznych zawierających węgiel, a także opracowywaniem różnorodnych metod syntezy tych połączeń. Ponadto związki organiczne zawierać mogą atomy innych pierwiastków, takich jak wodór, tlen, azot, fosfor, krzem oraz siarka.
    Nagroda Nobla w dziedzinie literatury – nagroda uważana za najbardziej prestiżową międzynarodową nagrodę literacką na świecie. Ustanowiona razem z czterema innymi nagrodami przez Alfreda Nobla w testamencie z 1895, jest przyznawana od 1901.
    Szwecja, Królestwo Szwecji (Sverige, Konungariket Sverige) – państwo w Europie Północnej, zaliczane do państw skandynawskich. Szwecja jest członkiem Unii Europejskiej od 1995 roku. Graniczy z Norwegią, Finlandią i Danią.
    Paul Josef Crutzen (ur. 3 grudnia 1933 w Amsterdamie) – holenderski chemik atmosfery i meteorolog. W 1995 r. otrzymał Nagrodę Nobla z dziedziny chemii za pracę nad zmianami ilości ozonu.
    Język szwedzki (szw. svenska språket, svenska) – język północnogermański wschodni (wschodnioskandynawski), używany głównie w Szwecji i częściach Finlandii, przez ok. 9 mln ludzi. W Finlandii język szwedzki jest, obok fińskiego, językiem urzędowym, z uwagi na 5% szwedzkojęzycznych obywateli Finlandii zamieszkałych głównie na wybrzeżach tego kraju. Szwedzki jest dość dobrze zrozumiały dla Norwegów i w mniejszym stopniu także dla Duńczyków. Język standardowy w Szwecji, tzw. rikssvenska (szwedzki państwowy) oparty jest na dialektach regionu sztokholmskiego.
    Nationalencyklopedin – największa, szwedzka encyklopedia współczesna. Jej stworzenie było możliwe dzięki kredytowi w wysokości 17 mln koron, którego udzielił rząd szwedzki w 1980 roku i który został spłacony w 1990. Drukowana wersja składa się z 20 tomów i zawiera 172 tys. haseł. Wersja internetowa zawiera 260 tys. haseł (stan z czerwca 2005). Inicjatorem projektu był rząd szwedzki, który rozpoczął negocjacje z różnymi wydawcami. Negocjacje zakończyły się w 1985, kiedy na wydawcę został wybrany Bra Böcker z Höganäs. Encyklopedia miała uwzględniać kwestie genderowe i związane z ochroną środowiska. Pierwszy tom ukazał się w 1989 roku, ostatni w 1996. Dodatkowo w roku 2000 ukazały się trzy dodatkowe tomy. Encyklopedię zamówiło 54 tys. osób. W 1997 roku ukazało się wydanie elektroniczne na CD, a w 2000 pojawiło się wydanie internetowe, które jest uzupełniane na bieżąco.
    International Standard Name Identifier (ISNI) – unikalny identyfikator służący wystandaryzowanej identyfikacji obiektów, podmiotów, autorów dzieł, utworów i publikacji.

    Reklama