Unia Patriotyczna (Kolumbia)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Unia Patriotyczna (hiszp. Unión Patriótica, UP) – partia polityczna w Kolumbii.

Język hiszpański (hiszp. idioma español, castellano) – język należący do rodziny romańskiej języków indoeuropejskich. Współczesne standardy literackie (z Hiszpanii i Ameryki hiszpańskojęzycznej) wywodzą się ze średniowiecznego języka kastylijskiego. Jeszcze dziś język hiszpański bywa nazywany kastylijskim, dla odróżnienia go od innych języków używanych w Hiszpanii (zob. niżej).Partia polityczna ("partia" od łac. pars, część) – dobrowolna organizacja społeczna o określonym programie politycznym, mająca na celu jego realizację poprzez zdobycie i sprawowanie władzy lub wywieranie na nią wpływu.

Historia[ | edytuj kod]

Powstała w 1985 roku. Pełniła funkcję reprezentacji politycznej partyzantów z Rewolucyjnych Sił Zbrojnych Kolumbii (FARC), niemniej jednak jej szeregi zasilili też działacze niezwiązani z rebeliantami.

W wyborach z 1986 roku członkowie partii zdobyli 350 miejsc w samorządach, 9 w niższej izbie parlamentu i 6 w senacie. Sukces wyborczy przyczynił się do rozpoczęcia rządowych represji przeciwko jej członkom i sympatykom.

W 1986 roku partia wystawiła kandydaturę Jaime Pardo Leala. Polityk zdobył 4,54% głosów. Leala rok później w zamachu.

FARC-EP (hiszp. Fuerzas Armadas Revolucionarias de Colombia – Ejército del Pueblo, pol. Rewolucyjne Siły Zbrojne Kolumbii - Armia Ludowa) – najstarsza, największa i o największym potencjale kolumbijska organizacja partyzancka biorąca udział w wojnie domowej w tym kraju. Przez rząd Kolumbii i wiele innych krajów uważana za organizację terrorystyczną. FARC-EP uważa się za agrarną platformę polityczną chłopstwa i ruch antyimperialistyczny inspirowany przez boliwarianizm.

W wyborach prezydenckich w 1990 roku partia wystawiła kandydaturę Bernardo Jaramillo Ossa. Polityk zginął na krótko przed wyborami.

Od 1988 do 1992 roku zabitych zostało od czterech do sześciu tysięcy działaczy i zwolenników partii. Za zabójstwami stały kolumbijskie służby oraz członkowie sił paramilitarnych i gangów narkotykowych. Represje kontynuowane były przez lata 90. W 1996 roku samochód przewodniczącej partii Aídy Avelli został ostrzelany pociskiem rakietowym. Polityk w trosce o swoje życie opuściła kraj.

Partia została oficjalnie rozwiązana w 2002 roku. Ugrupowanie w 2013 roku zostało ponownie zarejestrowane.

Ideologia[ | edytuj kod]

Jest partią lewicową.

Przypisy[ | edytuj kod]

  1. Rewolucyjne Siły Zbrojne Kolumbii, [w:] Encyklopedia PWN [online] [dostęp 2017-09-07].
  2. Ewita Spieglanin: Kolumbia: Pół wieku wojny i pokoju (pol.). krytykapolityczna.pl. [dostęp 2017-09-07].
  3. Revolutionary Armed Forces of Colombia - People's Army (ang.). web.stanford.edu. [dostęp 2017-09-07].
  4. Lucho Granados Ceja: Colombia's Patriotic Union: A Victim of Political Genocide (ang.). telesurtv.net. [dostęp 2017-09-07].




Reklama