• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Ulucz



    Podstrony: [1] [2] [3] 4
    Przeczytaj także...
    Gmina wiejska − gmina, która na swoim terytorium nie zawiera miasta (co nie wyklucza możliwości istnienia siedziby gminy w sąsiadującym mieście - Wśród gmin mających siedzibę w mieście, gdzie równocześnie funkcjonuje gmina miejska są zarówno niewielkie gminy jak Obrzycko (woj. wielkopolskie), które jako miasto liczy 2239 mieszkańców a gmina wiejska 4387 , Stoczek Łukowski (lubelskie) 2701 (miasto) oraz 5126 (gmina wiejska) oraz Kowal (kujawsko-pomorskie) odpowiednio 3495 oraz 4020, jak i gminy zdecydowanie większe, np. Ełk (57471, 10578) , Włocławek (117 264, 6417) oraz Tarnów (114 168, 24113)).Akta Grodzkie i Ziemskie (AGZ) – wydawnictwo źródłowe w XXV tomach, wydawane w latach 1868–1935 we Lwowie. Opublikowane akta pochodzą z czasów I Rzeczypospolitej z zasobu Archiwum tzw. Bernardyńskiego we Lwowie (Archiwum Krajowego Aktów Grodzkich i Ziemskich we Lwowie).
    Przypisy[ | edytuj kod]
    1. Raport o stanie Gminy Dydnia za 2020 r., dydnia.bip.gov.pl [dostęp 2021-06-07].
    2. GUS. Wyszukiwarka TERYT
    3. Rozporządzenie w sprawie wykazu urzędowych nazw miejscowości i ich części (Dz.U. z 2013 r. poz. 200)
    4. „topór z Ulucza” z II okresu epoki brązu [w:] Archeologia Polski, t. 49-50, 2004 str. 178
    5. Michał Parczewski. Ulucz, province of Krosno. A multi-culture settlement mainly from the early Middle Ages, the Bronze Age and the Hallstatt period. 1982
    6. Fr. Persowski. Studia nad pograniczem polsko-ruskim w X-XVI wieku. 1962.
    7. „dworu król. w Uluczu i napad na dwór (XI 1406, 1409-1413); Fastnacht Słownik historyczno-geograficzny ziemi sanockiej w średniowieczu
    8. Studia historyczne, t. 12. 1969, str. 178
    9. Lustracja województwa ruskiego, podolskiego i bełskiego, 1564-1565, ​ISBN 83-7181-193-4​, Warszawa 1992, 2001
    10. Aleksander Jabłonowski, Ziemie ruskie. Ruś Czerwona. W: Polska XVI wieku pod względem geograficzno-statystycznym. T. VII. Cz. II-a. Warszawa, 1903, s. 461.
    11. Mazurami na tych terenach nazywano chłopów polskich, http://www.rycerstwopodkarpacia.republika.pl/pulnarowicz/rozdz4.htm [w:] Pulnarowicz Władysław, Rycerstwo Polskie Podkarpacia, wyd. 2, Wydawnictwo „POBUDKI”, Przemyśl, 1937
    12. Mazowsze zasługuje na uwagę ze względu uzdolnień kolonizacyjnych ludności, które to plemię zapędzały na Ruś Czerwoną, w ziemię bialską, więc w sadyby dawnych Jaćwingów, na Podole. Wszędzie jednakże swoje plemienne cechy, a chociażby nazwę Mazurzy. Do dziś dnia (Tatomir Geografija Galicji 1876. str. 59) między Rabą a lewym brzegiem Sanu ludność miejscowa nosi nazwę Mazurów, z których część pod nazwą Grębowiaków (Lisowiaków al. Borowców) siedzi między Wisłą, dolnym Sanem po Mielec, i Leżajsk. Mamy zaś ślady, że w 1373 w Sanockiem nad Sanem, z daru księcia Władysława Opolczyka, a wówczas pana Rusi (lwowskiej) otrzymał wieś Jabłonicę Przybysław syn Fala z ziemi łęczyckiej (AGZ t. VII, str. 15-16)...” [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, Tom VI. III. Etnografia i stosunki społeczne. str. 191.
    13. „Ulucz, [Pfarrkirche.] Die Kirche (Fig. 60) mußte wegen Baufälligkeit geschlossen werden. Sie soll demoliert und an ihrer Stelle ein neues Gotteshaus erbaut werden.” [w:] Mitteilungen. Austria. Zentral-Kommission für Denkmalpflege in Wien. 1908 str. 311; w miejscu starej wybudowano nową drewnianą cerkiew w roku 1925, zniszczona w 1946
    14. „Najwcześniej osiedlili się tutaj bazylianie, o których wiemy, że w 1744 r. klasztor ten został przeniesiony z Ulucza do Dobromila.” [w:] Chwalcie z nami Panią świata: z dziejów kościoła na ziemi brzozowskiej. 1985, str. 18; „Rok 1700, wprowadzenia unii na Podkarpaciu, zapowiedział całkowity upadek wschodniego monastycyzmu. Likwidowano skity, małe monastery i mnichów spędzano do kilku wspólnot – tych znad Wiaru do Dobromila. „ [w:] Przegląd Prawosławny. Anna Radziukiewicz. Zamrożona świętość Onufriew Posadu. Nr 12 Grudzień 2006.
    15. „Eine alterthümliche griechisch-katholische Kirche im Dorfe Ulucz stammt nach mündlicher Überlieferung, von einem einstens hier gewesenen befestigten Schlosse, welches gegen die Schweden heldenmütig vertheidigt wurde. Es ist zu bedauern, dass von diesem Ereignisse und von dem Anführer jener Tapfern keine Erwahnung in der Geschichte vorkommt, auch von dem Schlosse sehr wenige Spuren verblieben.” [w:] Mitteilungen der KK Central-Commission (zur/für) Erforschung und Erhaltung der Kunst- und Historischen Denkmale. t. X, str. XCIX, Mieczysław z Potoka-Potocki
    16. Skorowidz wszystkich miejscowości położonych w królestwie Galicyi i Lodomeryi jakoteż w wielkim księstwie Krakowskiem i księstwie Bukowińskiem, pod względem politycznej i sądowej organizacyi kraju wraz z dokładnem oznaczeniem parafii, poczt i właścicieli tabularnych, ułożony porządkiem abecadłowym. Lwów: Karol Wild, 1855, s. 230.
    17. Marcin Drewicz. Prawo o wywłaszczeniu ziemian w Polsce w latach 1919-1952. 2007
    18. Jerzy Piórecki: Dwory i Ogrody w Dolinie Sanu – dziedzictwo kulturowo-przyrodnicze. 2006. s. 210. [dostęp 2014-08-04].
    19. Bartnik postępowy. str. 18, 1929; Wierny swemu dziedzictwu: księga jubileuszowa dedykowana profesorowi Józefowi Półćwiartkowi str. 135, 2010, „był też dwór, a obok niego wiekowy dąb”
    20. Wierny swemu dziedzictwu. 2010
    21. Andrzej Sowa. Stosunki polsko-ukraińskie 1939–1947. 1998; Stanisław Rzepski. Z dziejów 8. Drezdeńskiej Dywizji Piechoty im Bartosza Głowackiego. str. 297-320; Włodzimierz Wołoszyn, Wojskowy Instytut Historyczny. Pod Budziszynem i Dreznem: z dziejów 30. pułku piechoty. str. 278, 288
    22. „W styczniu 1946 roku Polacy uderzają na Ulucz, gdzie skoncentrowały się doborowe oddziały UPA”. [w:] Józefa Radzymińska. Nie zniszczeni przez grom. Ministerstwa Obrony Narodowej, 1981 str. 319
    23. Eugeniusz Misiło. Repatriacja czy deportacja. str. 89
    24. Eugeniusz Misiło. Repatriacja czy deportacja. str. 178
    25. Stanisław Kryciński, Piotr Antoniak. Przemyśl i Pogórze Przemyskie. str. 350-351.
    26. „Chociaż nie zawsze – były wioski, które dobrowolnie wspomagały działania UPA. Z Ulucza wywodziło się również wielu członków UPA” [w:] Andrzej Romaniak Prawda i Pamięć: 61. rocznica napadu UPA na Witryłów, Łodzinę i Hłomczę
    27. [w:] OKŚZpNP Rzeszów, prokuratorzy Marek Sowa, Marian Papiernik. Śledztwo w sprawie zbrodni popełnionych przez nacjonalistów ukraińskich w latach 1945-1946 na szkodę ludności polskiej zamieszkałej na terenie Temeszowa, Ulucza, Witryłowa pow. Brzozów, tj. przestępstwa z art. 148 § 2 pkt 1, 2, i 4 oraz § 3 kk w zw. z art. 1 pkt 1 lit., podjęte 8 listopada 2000.
    28. [w:] Andrzej Romaniak Prawda i Pamięć: 61. rocznica napadu UPA na Witryłów, Łodzinę i Hłomczę. 7 września 2007, esanok
    29. Współczesna rzeźba ludowa Karpat Polskich, 1979; Polska sztuka ludowa, t. 12, wyd. 1, 1958
    30. Parafia na stronie diecezji. [dostęp 2017-01-12]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-10-25)].
    31. Rodowód kompozytora. „Nowiny”, s. 2, Nr 173 z 6-8 września 1991. 

    Linki zewnętrzne[ | edytuj kod]

  • Ułucz, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XV, cz. 2: Januszpol – Wola Justowska, Warszawa 1902, s. 674.
  • Ulucz wielokulturowa wieś na Podkarpaciu, Polskie Radio Rzeszów, 18 sierpnia 2010 [zarchiwizowane z adresu 2013-05-04].


  • Podstrony: [1] [2] [3] 4



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    Wiar (ukr. Вігор, Wihor) – rzeka w południowo-wschodniej Polsce i północno-zachodniej Ukrainie, w dorzeczu Wisły. Długość - 70,4 km, z tego 59,1 km w Polsce, 11,3 km na Ukrainie. Prawy dopływ rzeki San. Powierzchnia zlewni - 798,2 km.
    Hłomcza dawniej też Hłumcza (Chłomiec w latach 1977-1983 Świerczewo) – wieś w Polsce położona w województwie podkarpackim, w powiecie sanockim, w gminie Sanok.
    Barka – rodzaj statku o płaskim dnie, służącego do transportu ładunków w żegludze śródlądowej. Barki są najczęściej pozbawione własnego napędu.
    Dydnia – wieś w Polsce położona w województwie podkarpackim, w powiecie brzozowskim, w gminie Dydnia, Pogórze Dynowskie. Leży 15 km na wschód od Brzozowa, 8 km na południe od Niewistki.
    Lasowiacy, Lesioki – grupa etnograficzna zamieszkująca głównie Równinę Tarnobrzeską i Płaskowyż Kolbuszowski – w węższym ujęciu widły Wisły i Sanu, w szerszym także prawy brzeg Sanu. Lasowiacy i Borowiacy Sandomierscy przez niektórych etnografów zaliczani są do szeroko ujmowanej grupy Sandomierzan, odróżniając się od głównej części zamieszkującej lewy brzeg Wisły, m.in. ze względu na puszczański charakter osadnictwa. Jest to stosunkowo późno wyodrębniona grupa, a jednocześnie jedna z nielicznych grup zamieszkujących ziemie polskie, która wykształciła własny etnonim, tj. Lesioki, przez etnografów przekształcony w Lasowiacy.
    Zmiany nazw miejscowości w południowo-wschodniej Polsce 1977 dokonały się zgodnie z Zarządzeniem Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z 9 sierpnia 1977 r. w sprawie zmiany nazw niektórych miejscowości w województwach: krośnieńskim, nowosądeckim, przemyskim, rzeszowskim i tarnobrzeskim ogłoszonym w Monitorze Polskim nr 21 z 22 sierpnia 1977 r., poz. 112, podpisanym przez Marię Milczarek.
    Ekonomia samborska - ekonomia, królewszczyzny w Ziemi Przemyskiej, powstałe jako dobra państwowe w XVI wieku w rejonie Sambora.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.041 sek.