Tydeus

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Tydeus – postać z mitologii greckiej. Był synem Ojneusa, przyrodnim bratem Meleagra i ojcem Diomedesa. Był chroniony przez Atenę, która chciała dać mu nieśmiertelność.

Siedmiu przeciw Tebom (gr. Ἑπτὰ ἐπὶ Θήϐας Heptá epí Thḗbas) – w mitologii greckiej wyprawa siedmiu wodzów w obronie praw do tronu Polinika, który walczył ze swoim bratem Eteoklesem. W wyprawie uczestniczyli:Adrastos (gr. Ἄδραστος Ádrastos, łac. Adrastus) – w mitologii greckiej król Argos, greckiego miasta w Argolidzie.

Dopuściwszy się w młodości zabójstwa, musiał iść na wygnanie. Przyjął go Adrastos, który oczyścił go ze zbrodni. Tydeus poślubił jego córkę, Dejpyle. Po ślubie Tydeus wyruszył na wyprawę Siedmiu. Tam, pragnąc się wykazać męstwem i odwagą, walczył z najmężniejszymi Tebańczykami. Zawsze zwyciężał, zanim został śmiertelnie raniony przez Melanipposa. Kiedy przyniesiono mu odrąbaną głowę Melanipposa, Tydeus otworzył czaszkę i pożarł mózg wroga. Czyn ten tak zraził do niego Atenę, że pozwoliła mu umrzeć.

Atena (gr. Ἀθήνη Athene lub Ἀθηναίη Athenaie) – w mitologii greckiej bogini mądrości, sztuki, wojny sprawiedliwej oraz opiekunka miast, m.in. Aten i Sparty. Jedna z dwunastu głównych bogów olimpijskich. Jej atrybutami były: miecz, sowa, hełm, drzewo oliwne. Jej rzymskim odpowiednikiem jest Minerwa.Teby (Θῆβαι, Thívai, Thebaj lub Thive) – w starożytności główne miasto i centrum polityczne Beocji, w środkowej Grecji. Obecnie miasto zamieszkane przez 17-18 tys. ludzi.

Bibliografia[ | edytuj kod]

  • OCLC 749518000.
  • Mitologia grecka – zbiór mitów przekazywanych przez starożytną grecką tradycję opowieści o bogach i herosach, wyjaśniających miejsce człowieka w świecie, oraz samo funkcjonowanie świata, jego stworzenie i historię. Z mitologii czerpano wiedzę na temat świata i rozwijano na tej podstawie normy etyczne wyznaczające miejsce człowieka w ustalonym porządku świata. Wiedza płynąca z mitów nie stanowiła jednak nigdy "prawdy objawionej" i otwarta była na dyskurs, polemikę i krytykę. Sama zaś starożytna religia grecka, chociaż nie sposób o niej mówić w oderwaniu od mitologii będącej jej elementarną częścią składową, opierała się w znacznym stopniu na ortopraksji (jedności praktyk religijnych), nie zaś ortodoksji (jedności poglądów).




    Reklama