• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Trylogia husycka



    Podstrony: 1 [2] [3]
    Przeczytaj także...
    Inkwizycja, Inquisitio haeretica pravitatis, Sanctum officium (łac. Inquisitio – śledztwo, badanie) – nazwa systemu śledczo-sądowniczego Kościoła katolickiego działającego od XIII do XIX wieku, utworzonego w celu wyszukiwania, nawracania i karania heretyków w oparciu o postanowienia ujęte w dokumentach soborowych, synodalnych oraz bullach papieskich.Sierotki, czes. sirotčí svaz, sirotci, východočeský husitský svaz, sirotčí bratrstvo – odłam taborytów, radykalnej grupy husytów. Grupa najbliższych współpracowników Jana Žižki, nazwana tak po jego śmierci, co symbolizowało więź między zmarłym a nimi. Nosili wyszywany kielich na szatach. Ich przywódcą w późniejszym okresie był Jan Kralovec.

    Trylogia husycka – nieoficjalna nazwa serii trzech powieści fantastyczno-historycznych napisanych przez Andrzeja Sapkowskiego w latach 2001–2006. Tłem wydarzeń całej serii są wojny husyckie, a głównym bohaterem jest Reynevan (Reinmar z Bielawy).

    W skład trylogii wchodzą następujące powieści:

  • Narrenturm
  • Boży bojownicy
  • Lux perpetua
  • W powieściach, oprócz postaci historycznych, ściśle związanych z opisywanym konfliktem zbrojnym, pojawiają się także osoby z wojnami niezwiązane, takie jak: Jan Gutenberg, Zawisza Czarny z Garbowa czy Mikołaj z Kuzy.

    Kanonik (łac. canonicus) – wczesnośredniowieczna nazwa duchownych, żyjących według reguł kanonicznych przy kościołach biskupich (katedrach); obecnie kapłan uhonorowany tą godnością za szczególne zasługi dla Kościoła lokalnego, zobowiązany do sprawowania określonych obrzędów liturgicznych wraz z innymi kanonikami lub miejscowym biskupem.Konrad V Kącki, także Konrad V Kantner (ur. między 1381 a 1387, zm. 10 września 1439) – książę oleśnicki z dynastii Piastów.

    Trylogia husycka została wydana w Polsce także w postaci audiobooka. W nagraniu udział wzięło ponad 100 lektorów, m.in. Krzysztof Gosztyła, Maciej Gudowski, Lesław Żurek, Henryk Talar i Krzysztof Wakuliński Nazywane superprodukcjami ze względu na liczbę aktorów, efekty specjalnie i muzykę, audiobooki te zostały opisane jako „najdłuższe słuchowisko radiowe, jakie kiedykolwiek powstało”.

    Pomurnik (Tichodroma muraria) – gatunek niewielkiego ptaka górskiego z rodziny pomurników (Tichodromidae), której jest jedynym przedstawicielem. Występuje w górach południowej i środkowej Europy oraz zachodniej i środkowej Azji. W Polsce jest to skrajnie nieliczny ptak lęgowy. Występuje przede wszystkim w Tatrach, które są najbardziej na północ wysuniętym stanowiskiem lęgowym tego gatunku w Europie. Jest gatunkiem osiadłym, odbywającym w okresie pozalęgowym krótkie wędrówki w niższe tereny górskie.Wojny husyckie – wojny religijne toczone pomiędzy husytami a Luksemburgami w Królestwie Czech w latach 1419-1436. Były one prowadzone przez czeskich husytów (głównie taborytów i Sierotki) przeciwko krucjatom organizowanym przez cesarza Zygmunta Luksemburskiego przy poparciu papiestwa.

    Bohaterowie[ | edytuj kod]

    Bohaterowie fikcyjni:

  • Reinmar z Bielawy, zwany Reynevanem – mężczyzna w młodym wieku, którego miłosne zawirowania prowadzą do licznych problemów, początkowo zakochany w Adeli, w następnej kolejności jego serce zdobywa Nikoletta (Jutta).
  • Występujący epizodycznie w pierwszym tomie serii Zawisza Czarny mówi o nim: „Oj nie umrzesz ty, chłopaczku, śmiercią naturalną!”, co było odniesieniem do jego zainteresowań: kobiet, czarów, medycyny (zielarstwo) czy alchemii. Sztuki magicznej uczył się na studiach w czeskiej Pradze, która uznawana jest za serce „heretyckiej zarazy”. Początkowo jego głównym celem jest pomszczenie brata, Peterlina von Bielau (Piotra z Bielawy), który był zwolennikiem husytów, za co został zamordowany przez Czarnych Jeźdźców dowodzonych przez Birkarta Grellenorta. Aby tego dokonać Reinmar ucieka ze Śląska do Czech, gdzie ma wielu znajomych. Staje się wyznawcą poglądów husyckich i przystępuje do Taboru, poszukując przy tym umiłowanej Jutty, o której porwanie podejrzewa inkwizycję. Podczas jego przygód towarzyszą mu przyjaciele Szarlej i Samson Miodek. Podróżując, podawał się za wiele postaci – między innymi Lancelota z Wozu, Reinmara Hagenau, księdza, czy egzorcystę.
  • Szarlejdemeryt, sprzymierzeniec Reinamara, „nie był zbyt wy­so­ki, był na­wet odro­bi­nę niż­szy od Rey­ne­va­na, ale de­tal ten umy­kał uwa­dze, al­bo­wiem nie­daw­ny de­me­ryt był bar­czy­sty, moc­no zbu­do­wa­ny i za­pew­ne sil­ny, co moż­na było wnio­sko­wać po ży­la­stych i gra­ją­cych mię­śnia­mi przed­ra­mio­nach, wy­zie­ra­ją­cych spod przy­krót­kich rę­ka­wów”. Szarlej wraz z Samsonem walczył w armii polnej Taboru i Sierotek z Hradca-Kralove.
  • Samson Miodek – „ol­brzy­mi, ostrzy­żo­ny do skó­ry męż­czy­zna o za­mglo­nych oczach i twa­rzy mało roz­gar­nię­te­go dziec­ka. Wa­li­gó­ra ów trzy­mał dwa pal­ce pra­wej dło­ni w ustach, lewą zaś przy­ci­skał do brzu­cha gli­nia­ny gar­nu­szek. Co kil­ka chwil osi­łek ohyd­nie po­cią­gał no­sem, od­ry­wał brud­ny i lep­ki gar­nu­szek od brud­nej i lep­kiej tu­ni­ki, wy­cie­rał pal­ce o brzuch, pa­ko­wał je do gar­nusz­ka, na­bie­rał mio­du i niósł do ust. Po czym ry­tu­ał po­wta­rzał się.”
  • Imię Samson zawdzięczał analogii do biblijnego olbrzyma, natomiast przydomek „Miodek” wziął się od ulubionej przekąski, którą w trakcie egzorcyzmów wyjadał klasztorny głupek. Posiada wybitną inteligencję, jest istotą bardzo wrażliwą i dobroduszną toteż kilkakrotnie ratował kompanów z opresji. Ponadto zna wiele języków, dysponował bogatą wiedzą i odpornością na magiczne sztuczki. Często cytował swą ulubioną powieść – „Boską komedięDantego. Uratował z rąk stręczyciela młodą adamitkę Marketę, po pewnym czasie wytworzyła się między nimi silna więź, Marketa została jego towarzyszką życia.
  • Bir­kart von Grel­le­nort – poufnik biskupa Konrada, wykonuje brudną robotę. „Wy­so­ki. Szczu­pły. Czar­ne wło­sy do ra­mion. Pta­sia twarz.”. Istota zmiennokształtna potrafiąca przybierać postać olbrzymiego pomurnika.
  • Magicznie wspierany przez wiedźmę Neufrę, a dla zwiększenia swoich mocy przyjmuje eliksiry sporządzanie przez Skirfira na zamku Sensenberg, m.in aurum potabile. Jest protegowanym biskupa wrocławskiego (i zwany przez niego synem) Konrada, jego szpiegiem i dowódcą specjalnego oddziału zabójców.
  • Urban Horn – szpieg i wywiadowca husycki. Stara się wykorzystać Reynevana jako szpiega husyckiego na Śląsku.
  • Tybald Rabegoliard, wędrowny bard i agitator husycki. Często spotyka się z Reynevanem i nieraz wyciąga go z kłopotów.
  • Otto Beesskanonik wrocławski, prepozyt w Archikatedrze św. Jana Chrzciciela. Opozycyjny w stosunku do biskupa Konrada. Ze względu na znajomość z wujem Reynevana (scholastykiem), pomaga Reynevanowi i przydziela mu do ochrony Szarleja.
  • Bohuchval Neplach, zwany Flutkiemdefraudant (według plotek były ksiądz katolicki), szef wywiadu Taboru, przyjęty na stanowisko jeszcze przez Jana Žižkę. Ciągle próbuje wyciągnąć od Reynevana informacje dotyczące napadu na poborcę podatkowego, wiozącego pieniądze przeznaczone na organizację krucjaty na Czechy.
  • Dzierżka de Wirsing – krewna Reynevana i znajoma Szarleja, przedsiębiorcza handlarka końmi, właścicielka stadniny w Skałce. Wiele razy ratuje Reynevana z opresji i wspomaga bohaterów.
  • Rixa Car­ta­fi­la de Fon­se­cażydówka, szpieg w służbie Władysława Jagiełły, pomaga Reynevanowi odszukać Juttę w zamian za informację o zamiarach dowódców husyckich, wiele razy ratuje głównego bohatera z opresji.
  • Łukasz Bożyczko – czarnoksiężnik, diakon, pomocnik i najbliższy współpracownik Grzegorza Hejncze oraz szpieg w służbie Władysława Jagiełły. Śledzi głównego bohatera i szantażuje go losem swojej ukochanej, by wyciągnąć od niego informację o zamiarach husytów.
  • Jutta de Apolda (Nikoletta) – kolejna ukochana Reynevana, przetrzymywana przez inkwizycję w celu manipulowania Reynevanem.
  • Adela von Stercza – żona Gelfrada von Stercza, kochanka Reynevana i księcia Jana ziębickiego
  • Gelfrad von Stercza – mąż Adeli, niespodziewanie powraca na Śląsk po jej śmierci i próbuje dokonać zamachu na księcia Jana

  • Bohaterowie historyczni:

    Henryk Józef Talar (ur. 25 czerwca 1945 w Kozach) – polski aktor teatralny, filmowy i dubbingowy, dyrektor teatrów, prezenter telewizyjny. Praga (czes. i słow. Praha, niem. Prag) – stolica i największe miasto Czech, położone w środkowej części kraju, nad Wełtawą. Jest miastem wydzielonym na prawach kraju, będąc jednocześnie stolicą kraju środkowoczeskiego.
  • Konrad IV Starszy, biskup wrocławski i namiestnik króla Zygmunta Luksemburskiego na Śląsk. Walczy z wpływami husyckimi na Śląsku, jednak bardziej z pobudek osobistych (dążenie do władzy i bogactwa), niż religijnych. Przedstawiony jako człowiek butny, arogancki, wiarołomny, skłonny do rozpusty, nie gardzący szantażem i przekupstwem.
  • Jan ziębicki, główny przywódca koalicji antyhusyckiej na Śląsku. W Trylogii, w bitwie pod Starym Wielisławiem ginie z rąk Reynevana.
  • Prokop Goły, jeden z głównych dowódców husyckich.
  • Grzegorz Hejncze, inkwizytor na Śląsku w latach 1461-1483, a nie w czasie wojen husyckich, studiował w Cambridge; w powieści tropi husyckich szpiegów, w młodości studiował razem z Reynevanem w Pradze.
  • Ambrož Hradecký, kaznodzieja, polityk, przywódca Orebitów i Sierotek.
  • Prokop Mały, jeden z głównych dowódców husyckich, współpracownik Prokopa Gołego, przywódca Sierotek.
  • Bolko Wołoszek, książę głogówecki i prudnicki. W młodości studiował wraz z Reynevanem w Pradze, w trylogii kilka razy ratował Reynevana z opresji.
  • Konrad Kantner, książę oleśnicki. W pierwszej książce pomaga Reynevanowi uciec przed pościgiem i zaznajamia go z Zawiszą Czarnym.
  • Puta z Czastolowic, czeski możnowładca. Szarlej i Reynevan spotykają go podczas turnieju w Ziębicach.
  • Biedrzych ze Strażnicy, czeski polityk, duchowny i wojskowy. W trylogii jest przyjacielem Reynevana.
  • Zygmunt Korybutowicz, książę litewski, pretendent do korony czeskiej. Wykorzystuje Reynevana jako donosiciela u wyższych dowódców husyckich.
  • Dobiesław Puchała, polski rycerz-husyta.
  • Andrzej Sapkowski (ur. 21 czerwca 1948 w Łodzi) – polski pisarz fantasy. Jest najczęściej po Lemie tłumaczonym polskim autorem fantastyki.Prokop Wielki - zwany również Gołym (cz. Prokop Holý, Prokop Veliký,) (ur. ok. 1380 – zm. 30 maja 1434, w bitwie pod Lipanami), radykalny kaznodzieja husycki, polityk, po śmierci Jana Žižki dowodził w polu wojskami husyckimi.


    Podstrony: 1 [2] [3]




    Warto wiedzieć że... beta

    Taboryci – najbardziej radykalny odłam husytyzmu powstały po rozpadzie głównego nurtu na początku lat dwudziestych XV wieku. Nazwa pochodzi od miasta Tábor w południowych Czechach, gdzie znajdowała się najważniejsza twierdza tej organizacji. Przywódcami taborytów byli m.in: Jan Žižka, Prokop Wielki, Prokopek. Po śmierci pierwszego, Taboryci rozdzielili się na Tabor właściwy i Sierotki.
    Magia, czary, czarostwo – ogół wierzeń i praktyk opartych na przekonaniu o istnieniu sił nadprzyrodzonych, które można opanować za pomocą odpowiednich zaklęć i czynności.
    Adamici (adamianie) – to określenie wielu grup religijnych, wywodzących się z chrześcijaństwa, naśladujących nagość Adama jako symbol pierwotnej czystości człowieka przed popełnieniem grzechu pierworodnego.
    Bractwo religijne (konfraternia) – zrzeszenie religijne, posiadające osobowość prawną. Jego celem jest pogłębianie religijnego życia członków, wzajemna pomoc oraz prowadzenie działalności religijnej lub społecznej.
    Boska Komedia (wł. La Divina Commedia) – poemat napisany przez włoskiego pisarza Dante Alighieriego, w latach 1308-1321. Boska Komedia jest syntezą średniowiecznej myśli filozoficznej, historycznej, teologicznej oraz panoramą świata. Jako arcydzieło literatury włoskiej, należy do klasyki światowej i wywarła znaczny wpływ na kulturę europejską.
    Zawisza Czarny z Garbowa herbu Sulima (łac. Zawissius Niger de Garbow et Rożnów; ur. ok. 1370 w Garbowie, zm. 12 czerwca 1428 w Golubacu) – sławny polski rycerz, niepokonany w licznych turniejach, symbol cnót rycerskich; starosta kruszwicki od 1417, starosta spiski od 1420.
    Biedrzych ze Strażnicy (czesk. Bedřich ze Strážnice, ur. ? – zm. 22 października 1459 r. w Potštejn) – czeski polityk, duchowny, dowódca wojskowy, przedstawiciel radykalnego husytyzmu. Pochodził ze szlacheckiego rodu morawskiego. Inicjator najazdów taboryckich na Śląsku i w Małopolsce w latach 1430 – 1434. W 1436 r. uzgodnił z Zygmuntem Luksemburskim legalizację kościoła taboryckiego. Od 1449 r. przeciwnik Jerzego z Podiebradów.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.882 sek.