Trpimir II

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Trpimir II (zm. 935) – król Chorwacji z dynastii Trpimirowiczów w latach 928935.

Dalmacja (chorw. Dalmacija, wł. Dalmazia, serb. Далмација) – kraina historyczna w Chorwacji, Bośni i Hercegowinie oraz Czarnogórze na wschodnim wybrzeżu Adriatyku.Trpimir I – książę Chorwacji Dalmatyńskiej panujący od ok. 845 (lub 852) do 864 r., założyciel dynastii Trpimirowiczów – narodowej dynastii chorwackiej.

Był prawdopodobnie bratem lub synem pierwszego króla Chorwacji Tomisława I (oraz odpowiednio synem bądź wnukiem księcia Męcimira/Mutimira). Jego imię sugeruje związki dynastii Trpimirowiczów z poprzednimi władcami Chorwacji (istniał bowiem książę Trpimir I, panujący w latach 845–864).

Virtual International Authority File (VIAF) – międzynarodowa kartoteka haseł wzorcowych. Jej celem jest ujednolicenie zapisu nazw osobowych (haseł), dlatego zbiera z bibliotek z całego świata – ich różne wersje i prezentuje je razem, pod jednym, unikatowym identyfikatorem numerycznym. Pozwala to obniżyć koszty i zwiększyć użyteczność danych gromadzonych przez biblioteki. Informacje po dopasowaniu i połączaniu są udostępniane online bibliotekom na całym świecie. Trpimirowicze (chor. Trpimirovići) − narodowa dynastia chorwacka, która rządziła tym krajem, z przerwami, w latach 845-1091.

Po śmierci Symeona I Wielkiego, cara bułgarskiego, Cesarstwo Bizantyjskie nie potrzebowało już sojusznika do walki z Bułgarią. Za rządów Tomisława I to Chorwaci byli głównymi sprzymierzeńcami do wojaczki z nimi. Znakiem osłabionej pozycji Chorwacji było odebranie lennej Dalmacji i mianowanie jej bizantyjskim temem. Kontrola cesarstwa nad tym terenem była jednak tylko nominalna.

Split – (włoski: Spalato) miasto i port w Chorwacji (Dalmacja), nad Morzem Adriatyckim na niewielkim półwyspie. Główne miasto komitatu splitsko-dalmatyńskiego.Skradin (łac. Scardona) – niewielkie chorwackie miasto położone w żupanii szybenicko-knińskiej. Populacja miasta wynosi 3986 mieszkańców (dane spisu powszechnego z 2001). Skradin jest położony nad rzeką Krka niedaleko parku narodowego Krka.

Również prestiżowe znaczenie miało odebranie przez papieża Leona VI statusu biskupstwa miastu Nin (de facto stolicy kraju), a także przeniesienie biskupa Grzegorza z Ninu do Skradina. Umocniono równocześnie znaczenie kontrolowanego przez Bizancjum Splitu jako siedziby prymasa Chorwacji i Dalmacji.

W 1102, Koloman Uczony zakończył podbój Chorwacji i Dalmacji. Od tej pory władzę w kraju sprawował w imieniu władcy węgierskiego Ban (wicekról). Cesarstwo Bizantyńskie (w literaturze można też spotkać formę Cesarstwo Bizantyjskie) – termin historiograficzny używany od XIX wieku na określenie greckojęzycznego, średniowiecznego cesarstwa rzymskiego ze stolicą w Konstantynopolu. Używane zamiennie określenie Cesarstwo Wschodniorzymskie jest bardziej popularne w odniesieniu do okresu poprzedzającego upadek Cesarstwa Zachodniorzymskiego. Ze względu na dominację greckiej kultury, języka oraz ludności, Bizancjum było w wielu ówczesnych krajach Europy Zachodniej nazywane "Cesarstwem Greków", podczas gdy dla jego mieszkańców, podobnie jak dla obecnych Greków, było to Cesarstwo Rzymskie (łac. Imperium Romanum, gr. Βασίλειον Ῥωμαίων), a jego cesarze kontynuowali nieprzerwaną sukcesję cesarzy rzymskich. Świat islamu znał Bizancjum pod nazwą Rûm (ar. روم, "ziemia Rzymian"). Greckie słowo ρωμιοσύνη – rzymskość, dla Greków do dziś oznacza greckość. Dlatego nazywanie mieszkańców Cesarstwa przez krzyżowców "Grekami" mogło być dla nich obraźliwe. Zaś pod koniec istnienia Bizancjum określenie "Hellen" przestało oznaczać poganina, a Bizantyńczycy używali go podkreślając dumę ze swej starożytnej greckiej przeszłości.

De Administrando Imperio Konstantyna VII Porfirogenety notuje, że za panowania Trpimira II Chorwacja miała silną flotę o istotnej pozycji na Adriatyku. Trpimir II zmarł w 945 roku, a władzę po nim przejął syn Krzesimir I.

Bibliografia[ | edytuj kod]

  • Informacje na stronie FMG.ac
  • Przypisy[ | edytuj kod]

    1. John Van Antwerp Fine, John V. A. Fine, Jr., The Early Medieval Balkans: A Critical Survey from the Sixth to the Late Twelfth Century, University of Michigan Press, 1991, s. 269 ​ISBN 0-472-08149-7​.
    2. Newadvent.org (ang.). [dostęp 2015-01-24].




    Reklama