Tribigild

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
.mw-parser-output table.zolnierz-lotnictwo td.naglowek{color:black!important;background:#95a7b9!important}.mw-parser-output table.zolnierz-marynarka td.naglowek{color:white!important;background:#6082B6!important}.mw-parser-output table.zolnierz-lądowe td.naglowek{color:white!important;background:#556B2F!important}.mw-parser-output table.zolnierz-paramilitarny td.naglowek{color:black!important;background:#b6b3c7!important}

Tribigild (żył w IV wieku, zmarł w 399 roku) – ostrogocki żołnierz służący w armii bizantyjskiej. Był przywódcą buntu Gotów przeciwko Cesarstwu, który to bunt spowodował jeden z największych kryzysów mających miejsce podczas panowania cesarza Arkadiusza.

Dardanele (tur. Çanakkale Boğazı) – cieśnina między Półwyspem Bałkańskim a Azją Mniejszą, łączy Morze Egejskie z morzem Marmara. Długość 120,5 km, szerokość 1,3-18,5 km, główne porty to Gelibolu i Çanakkale. W starożytności znana jako Hellespont.<|||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| - |||||||||| |||||||||| ||||||||||>

Tribigild pojawia się w źródłach jako wódz Ostrogotów osiadłych we Frygii i sojusznik cesarstwa z tytułem comes. W 399 roku w czasie wizyty na cesarskim dworze miał spotkać się ze złym traktowaniem i dużym dyshonorem co mocno uraziło jego dumę. Po powrocie do Frygii zebrał swoje wojska, wypowiedział posłuszeństwo Arkadiuszowi i zaczął łupić Azję Mniejszą. Wieści o jego postępach dotarły do Konstantynopola. Cesarz i jego doradcy w obawie przed przekroczeniem przez buntowników Hellespontu zdecydowali się wysłać do Azji Mniejszej wojska. Tymczasem Tribigild miał olbrzymie problemy z rdzenna ludnością Azji Mniejszej, która zaczęła organizować swoje milicje i przeciwstawiać się napastnikom.

Pizydia (gr. Πισιδία, łac. Pisidia) – historyczna kraina w południowo-zachodniej Azji Mniejszej. Na wschodzie graniczyła z Cylicją i Izaurią, na południu z Pamfilią, na zachodzie z Licją i Karią, na północy z Frygią. Była uważana czasami za część Frygii lub Pamfilii, trudno obecnie wskazać jej dokładne granice. Od III wieku p.n.e. władali nią Seleukidzi, po porażce Antiocha III w wojnie z Rzymem w 188 p.n.e. trafiła pod władzę Pergamonu, w 133 p.n.e. przypadła Rzymowi razem z całym państwem pergameńskim. Będąc krainą mało dostępną władza Seleucydów a potem Pergamonu, była czysto nominalna. Początkowo nie została włączona do rzymskiej prowincji Azji lecz funkcjonowała jako państewko wasalne.Germanie, inaczej Germanowie – odłam Indoeuropejczyków żyjący w północnej i środkowo-północnej Europie, na północ od ludów celtyckich, posługujący się językami germańskimi.

Dowódcy wojsk bizantyjskich które znalazły się w Azji Mniejszej, Leon i Gainas (który również był Gotem) bali się wydać buntownikom otwartą bitwę. Ich armia składała się w dużej części z German i nie mogli oni być pewni wierności swoich żołnierzy. W pewnym momencie wydawało się że problem sam uległ rozwiązaniu ponieważ mieszkańcy Pizydii i Pamfilii rozbili Ostrogotów i zepchnęli ich ku wybrzeżu. Gainas wysłał wówczas Leona żeby ten rozprawił się z pokonanymi barbarzyńcami, ale jego wyprawa niespodziewanie zakończyła się klęską a Tribigild podjął marsz na północ. Gainas rozpoczął negocjacje z buntownikami i wysłał do Konstantynopola posłów z żądaniami przedstawionymi mu przez Tribigilda. Buntownik domagał się usunięcia z dworu eunucha Eutropiusza na co cesarz przystał. W Konstantynopolu uznano jednak że Gainas jest w zmowie ze swoim rodakiem (a być może i krewnym) i domagano się postawienia go przed sądem. Na wieść o tych wydarzeniach Gainas otwarcie sprzymierzył się z Tribigildem i ruszył na Konstantynopol. Tribigild zginął w czasie przemarszu połączonych gockich armii.

Arkadiusz, Flavius Arcadius (ur. 377/378, zm. 1 maja 408) – cesarz wschodniorzymski w latach 395–408, syn cesarza Teodozjusza I Wielkiego i Aelii Flacilli, brat cesarza zachodniorzymskiego Honoriusza oraz Galli Placidii. Mąż Aelii Eudoksji, z którą miał córkę Pulcherię. Jego synem był również Teodozjusz II.Cesarstwo Bizantyńskie (w literaturze można też spotkać formę Cesarstwo Bizantyjskie) – termin historiograficzny używany od XIX wieku na określenie greckojęzycznego, średniowiecznego cesarstwa rzymskiego ze stolicą w Konstantynopolu. Używane zamiennie określenie Cesarstwo Wschodniorzymskie jest bardziej popularne w odniesieniu do okresu poprzedzającego upadek Cesarstwa Zachodniorzymskiego. Ze względu na dominację greckiej kultury, języka oraz ludności, Bizancjum było w wielu ówczesnych krajach Europy Zachodniej nazywane "Cesarstwem Greków", podczas gdy dla jego mieszkańców, podobnie jak dla obecnych Greków, było to Cesarstwo Rzymskie (łac. Imperium Romanum, gr. Βασίλειον Ῥωμαίων), a jego cesarze kontynuowali nieprzerwaną sukcesję cesarzy rzymskich. Świat islamu znał Bizancjum pod nazwą Rûm (ar. روم, "ziemia Rzymian"). Greckie słowo ρωμιοσύνη – rzymskość, dla Greków do dziś oznacza greckość. Dlatego nazywanie mieszkańców Cesarstwa przez krzyżowców "Grekami" mogło być dla nich obraźliwe. Zaś pod koniec istnienia Bizancjum określenie "Hellen" przestało oznaczać poganina, a Bizantyńczycy używali go podkreślając dumę ze swej starożytnej greckiej przeszłości.

Bibliografia[ | edytuj kod]

  • www.roman-emperors.org
  • Noel Lenski, recenzja pracy Wolfganga Hagla: Arcadius Apis Imperator: Synesios von Kyrene und sein Beitrag zum Herrscherideal der Spätantike, Bryn Mawr Classical Review
  • The history of the Decline and Fall of the Roman Empire




  • Warto wiedzieć że... beta

    Goci (goc. 𐌲𐌿𐍄𐌰𐌽𐍃; łac. Gothi; u Pliniusza Starszego Gutones; u Tacyta Gotones) – jedno z największych i najważniejszych plemion wschodniogermańskich, mówiące językiem gockim.
    Pamfilia, Pamfylia, Pamphylia gr. Pamphylía (Παμφυλία), dawniej Mopsopia – w starożytności była krainą w południowej Azji Mniejszej, pomiędzy Licją i Cylicją, rozciągająca się od Morza Śródziemnego do gór Taurus (obecnie Antalya w Turcji). Granicząca od północy z Pizydią.
    Konstantynopol – nazwa Bizancjum nadana miastu przez Konstantyna Wielkiego, który wybrał je na swoją siedzibę; w latach 330–395 stolica cesarstwa rzymskiego; w latach 395–1453 stolica Cesarstwa Bizantyńskiego i Cesarstwa Łacińskiego (1204–1261); stolica państwa osmańskiego w latach 1453–1922.

    Reklama