Transport w Londynie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Transport w Londynie stanowi centrum połączeń drogowych, kolejowych i lotniczych w Wielkiej Brytanii. Miasto posiada rozbudowaną, gęstą sieć połączeń komunikacyjnych, w której zbiegają się krajowe linie kolejowe i autostrady. Ponadto, w Londynie znajduje się jedno z najruchliwszych lotnisk na świecie - Heathrow (obsługiwane przez ULTra, pierwszą w Londynie zautomatyzowaną kolejkę), a także port morski.

Southern – brytyjski przewoźnik kolejowy, posiadający koncesję na obsługę tras podmiejskich i regionalnych w południowej Anglii. Pierwszy okres koncesyjny rozpoczął się w październiku 2000 i trwał do roku 2009, po czym firma uzyskała jego przedłużenie do lipca 2015. Firma zarejestrowana jest pod nazwą New Southern Railway Ltd. W latach 2000-2004 działała pod marką South Central, a od 2004 jako Southern. Jej udziałowcami, za pośrednictwem swojej spółki Govia, są brytyjska Go-Ahead Group i francuski Keolis. 22 czerwca 2008 firma przejęła obsługę linii łączącej lotnisko Gatwick z centrum Londynu. Trasa ta jest sygnowana marką Gatwick Express.ULTra (Urban Light Transit) (Miejski lekki transport) to jeden z działających rozwiązań indywidualnego transportu miejskiego. Działające rozwiązanie na lotnisku Heathrow zastąpiło istniejące połączenie autobusowe między terminalem 5 a parkingiem samochodowym.

Wewnętrzny system komunikacji miejskiej w Londynie stanowi jeden z czterech głównych obszarów polityki burmistrza i zarządzany jest przez agencję wykonawczą Transport for London (TfL). TfL kontroluje większość środków transportu publicznego w granicach Wielkiego Londynu, w tym: London Underground, London Buses, Tramlink, Docklands Light Railway i London Overground. Pozostałe połączenia kolejowe obsługiwane są przez zewnętrznych przewoźników, a kontrolę nad nimi sprawuje Ministerstwo Transportu (Department for Transport). TfL kontroluje również większość głównych dróg.

Eurotunel (fr. Tunnel sous la Manche, ang. Channel Tunnel, także Eurotunnel) – tunel pod kanałem La Manche o długości ok. 50 km, uruchomiony w 1994. Łączy Calais we Francji z Folkestone w Wielkiej Brytanii. Został wybudowany i jest obsługiwany przez brytyjsko-francuskie, prywatne konsorcjum Eurotunnel plc. Koszt budowy wyniósł (w cenach z 1985) 4,65 miliarda £.Wielka Brytania, Zjednoczone Królestwo (ang. United Kingdom), Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (ang. United Kingdom of Great Britain and Northern Ireland) – unitarne państwo wyspiarskie położone w Europie Zachodniej. W skład Wielkiej Brytanii wchodzą: Anglia, Walia i Szkocja położone na wyspie Wielka Brytania oraz Irlandia Północna leżąca w północnej części wyspy Irlandia. Na wyspie tej znajduje się jedyna granica lądowa Zjednoczonego Królestwa z innym państwem – Irlandią. Poza nią, Wielka Brytania otoczona jest przez Ocean Atlantycki na zachodzie i północy, Morze Północne na wschodzie, kanał La Manche na południu i Morze Irlandzkie na zachodzie.

Metro i kolej lekka[ | edytuj kod]

Transport for London zarządza dwoma systemami kolejowymi, które nie są częścią krajowej sieci kolejowej. Większą jest londyńskie metro, obejmujące całe miasto, a mniejszą Docklands Light Railway, zautomatyzowana kolejka obsługująca centralną, wschodnią i południowo-wschodnią część miasta. Transport for London zarządza również systemem Tramlink skupionym w dzielnicy Croydon.

Brighton – miasto w Anglii, w hrabstwie ceremonialnym East Sussex, w jednolitej jednostce administracyjnej (unitary authority) Brighton and Hove, położone nad kanałem La Manche. Zamieszkuje je obecnie 155 919 osób. Jest to ważny ośrodek przemysłowy (elektronika) i kulturalno-naukowy. Znajdujący się tutaj University of Sussex jest w czołówce najlepszych uniwersytetów Wielkiej Brytanii. Ponadto w Brighton znajduje się jeszcze jedna uczelnia wyższa i politechnika.London River Services – oddział Transport for London (TfL) zarządzający transportem pasażerskim na rzece Tamizie w Londynie (Wielka Brytania). Jednostka udziela licencji prywatnym operatorom i właścicielom łodzi, oferującym usługi turystyczne i komunikacyjne, a także integruje system rzeczny z transportem publicznym w mieście.

London Underground[ | edytuj kod]

Underground.svg
Pociąg linii Jubilee na stacji Green Park
 Osobny artykuł: Metro w Londynie.

Potocznie znane jako The Tube, londyńskie metro jest najstarszym systemem metra w świecie, działającym od 1863 roku. Ponad 3 miliony pasażerów korzysta z niego każdego dnia, a od 2006 roku 1 miliard rocznie. Metro posiada 11 linii (Bakerloo Line, Central Line, Circle Line, District Line, Hammersmith & City Line, Jubilee Line, Metropolitan Line, Northern Line, Piccadilly line, Victoria Line, Waterloo & City line), z których większość łączy centrum miasta z przedmieściami, jak również zapewnia transport w obrębie centrum, zwłaszcza z głównych stacji kolejowych.

Port lotniczy Londyn-Luton (ang.: London Luton Airport, kod IATA: LTN, kod ICAO: EGGW) – międzynarodowe lotnisko położone koło Luton, 50 km na północ od centrum Londynu. Jest czwartym (pod względem liczby przewiezionych pasażerów) portem lotniczym obsługującym aglomerację londyńską. W 2011 obsłużył 9 513 704 pasażerów.Region Anglii Południowo-Zachodniej (South West) – jeden z dziewięciu regionów Anglii, utworzony w 1994 roku. Stolicami są Bristol oraz Plymouth.

Metro obsługuje 270 stacji i ma 402 kilometry tras, z czego 45% znajduje się pod ziemią. W metrze obowiązują Oyster card i Travelcard.

Docklands Light Railway[ | edytuj kod]

DLR roundel.svg
Zautomatyzowany pociąg Docklands Light Railway na stacji Stratford High Street
 Osobny artykuł: Docklands Light Railway.

Docklands Light Railway (DLR) to zautomatyzowana lekka kolej, uruchomiona w 1987 roku, obsługująca dzielnicę portową Docklands we wschodnim Londynie. Stanowi uzupełnienie systemu metra, dzieląc z nim stawki opłat za przejazdy i posiadając kilka stacji z możliwymi przesiadkami pasażerów pomiędzy dwoma systemami. W skład DLR wchodzi 45 stacji, 34 kilometry tras i ponad 100 pociągów.

Travelcard – bilet podróżny obowiązujący w Wielkim Londynie (Wielka Brytania), w ramach systemów: Underground, Overground, Docklands Light Railway, Tramlink, London Buses i National Rail. Travelcard można zakupić na okres jednego lub siedem dni, lub na dowolny okres od miesiąca do jednego roku, w punktach Transport for London, National Rail i ich agentów. Zależnie od miejsca zakupu i okresu ważności - bilet drukowany jest na papierze z paskiem magnetycznym, bądź kodowany na bezdotykowej, elektronicznej karcie wielokrotnego użytku, znanej jako Oyster card. Koszt Travelcard zależy od obszaru, na którym odbywają się przejazdy, w tym celu Londyn podzielony jest na strefy taryfowe.Heathrow Express - brytyjski przewoźnik kolejowy obsługujący linię łączącą lotnisko Heathrow z dworcem Paddington w Londynie. Firma działa od 1998, zaś jej właścicielem jest spółka BAA, do której należy również m.in. samo lotnisko. Flota przewoźnika składa się z 14 składów typu British Rail Class 332.

System obejmuje kilka dzielnic Londynu, sięgając na północ do Stratford, na południe do Lewisham, na zachód do Tower Gateway i na wschód Beckton, lotnisko City i Woolwich Arsenal. Ponadto, obsługuje stację Bank w City of London.

Rocznie z DLR korzysta prawie 70 milionów pasażerów. Docklands Light Railway jest zaznaczana na wszystkich schematach sieci metra.

ULTra[ | edytuj kod]

Pojazd ULTra
 Osobny artykuł: ULTra.

ULTra (Urban Light Transit) to w pełni automatyczny system złożony z „pod-ów”, małych, czteroosobowych, zasilanych bateriami samochodów. To innowacyjne rozwiązanie funkcjonuje na lotnisku Heathrow, gdzie zastąpiło dotychczasowe połączenie autobusowe między terminalem 5 a parkingiem samochodowym. Budowa zakończyła się w październiku 2008 roku, a następnie system testowany był m.in. przez pracowników lotniska. Pełne otwarcie ULTra nastąpiło w maju 2011 roku. System pozwolił na skrócenie czasu podróży z 15-20 minut do 5-6 minut, przy 50% oszczędności energii. ULTra nie znajduje się pod kontrolą Transport for London, lecz należy do zarządcy lotniska Heathrow.

Newcastle upon Tyne – miasto w Wielkiej Brytanii (Anglia) nad rzeką Tyne, w pobliżu jej ujścia do Morza Północnego w hrabstwie metropolitalnym Tyne and Wear.Burmistrz Londynu – najwyższy przedstawiciel samorządowej władzy wykonawczej na terenie Wielkiego Londynu. Jest on jedynym w Anglii szefem samorządowych władz wykonawczych wybieranym w wyborach powszechnych.

Tramwaje[ | edytuj kod]

Tramlink roundel.svg
Pojazd Tramlink na stacji Beckenham Junction
 Osobny artykuł: Tramlink.

System tramwajów w Londynie należy do najstarszych na świecie. Pierwsza linia tramwajowa została autoryzowana przez władze Londynu w 1870 roku i łączyła Brixton z Kennington, dzielnice położone w południowej części miasta. Rozległe linie tramwajowe zniknęły z ulic Londynu w połowie XX wieku, jednak nowy system został uruchomiony w 2000 roku w Croydon, na południowym krańcu Londynu. Sieć nazwana Tramlink łączy Croydon i okoliczne, naziemne stacje kolejowe z przedmieściami i z dzielnicą Wimbledon na południowym zachodzie miasta.

Southeastern - brytyjski przewoźnik kolejowy posiadający koncesję na obsługę połączeń pasażerskich w południowo-wschodniej Anglii. Okres koncesyjny rozpoczął się 1 kwietnia 2006 i potrwa do 31 marca 2014. Podobnie jak korzystająca z sąsiedniego obszaru koncesyjnego firma Southern, Southeastern jest wspólnym przedsięwzięciem dwóch grup transportowych: brytyjskiej Go-Ahead Group i francuskiej Keolis (za pośrednictwem ich spółki Govia). Pociągi przewoźnika zatrzymują się na 203 stacjach, z czego na 182 pełni on rolę administratora.Anglia Wschodnia (ang. East Anglia) – kraina geograficzno-historyczna we wschodniej Anglii obejmująca hrabstwa Norfolk i Suffolk, choć zwykle zalicza się do niej także obszar Cambridgeshire oraz Esseksu. Obecnie hrabstwa te wraz z Bedfordshire oraz Hertfordshire wchodzą w skład regionu administracyjnego East of England.

Łączna długość tras wynosi 28 kilometrów i posiada 39 przystanków. Tramwaje kursują na trzech liniach, a w czerwcu 2012 została uruchomiona czwarta.

Kolej[ | edytuj kod]

Pociąg Southeastern na stacji Charing Cross

Londyn jest punktem centralnym brytyjskiej sieci kolejowej. 14 stacji kolejowych zapewnia połączenia miejskie, międzymiastowe, międzynarodowe i lotniskowe. Większość obszarów miasta, nie pokrytych siatką połączeń metra i DLR, obsługiwane są przez kolej. Transport kolejowy nie jest podległy Transport for London, lecz realizowany jest przez prywatnych przewoźników.

Paddington (London Paddington) – dworzec kolejowy w centralnym Londynie, na terenie gminy City of Westminster, w dzielnicy Paddington. Jest to jedna z głównych stacji kolejowych stolicy, pełniąca funkcję stacji krańcowej dla połączeń kolejowych do południowo-zachodniej Anglii i południowej Walii. W 2019/2020 roku była to szósta pod względem ruchu pasażerskiego stacja w kraju, z roczną liczbą pasażerów szacowaną na blisko 45 mln. Piccadilly line – jedna z linii metra w Londynie, oznaczana kolorem ciemnoniebieskim. Istnieje od 1906 roku. Obecnie liczy 53 stacje (w tym 25 podziemnych), zaś łączna długość jej trasy wynosi 71 kilometrów. Korzysta z niej ok. 176 milionów pasażerów rocznie.

W Londynie znajdują się następujące stacje kolejowe: Blackfriars, Cannon Street, Charing Cross, Euston, Fenchurch Street, King’s Cross, Liverpool Street, London Bridge, Moorgate, Marylebone, Paddington, St. Pancras, Victoria i Waterloo.

Kolej podmiejska[ | edytuj kod]

London Overground

London Overground należące do London Overground Rail Operations i działające na podstawie koncesji Transport for London, obsługuje linie: North London, West London, Barking i Watford. Razem sieć stanowi 86 kilometrów tras i jest zintergrowana z londyńskim metrem. Akceptuje też karty Oyster. London Overground łączy 20 z 33 gmin Londynu.

Wielki Londyn (ang. Greater London) – region administracyjny w południowo-wschodniej Anglii obejmujący miasto Londyn. Region zajmuje powierzchnię 1579 km² i liczy około 8 173 900 mieszkańców. Rozciągłość południkowa Wielkiego Londynu wynosi 46 km, a równoleżnikowa 58 km, co czyni go jednym z największych obszarowo miast świata.Luton – miasto i dystrykt (unitary authority) w Anglii (Wielka Brytania), w hrabstwie Bedfordshire, położone 50 km na północ od centrum Londynu. W 2011 roku dystrykt liczył 203 201 mieszkańców.

Ponadto, połączenia na terenie Wielkiego Londynu, oraz poza nim, oferują następujący przewoźnicy: c2c, First Capital Connect, Greater Anglia, Heathrow Connect, First Great Western, Southeastern, Southern i South West Trains.

InterCity[ | edytuj kod]

Stacje kolejowe oferują długodystansowe połączenia InterCity z wybranymi częściami Wielkiej Brytanii. Należą do nich:

  • Euston, kierunki: West Midlands, North Wales, North West England i Szkocja, w tym Birmingham, Manchester, Liverpool i Glasgow.
  • King’s Cross, kierunki: East Midlands, Yorkshire, North East England i Szkocja, w tym Peterborough, Leeds, Newcastle i Edynburg.
  • Liverpool Street, kierunki: East Anglia, w tym Ipswich, Norwich i Cambridge.
  • Charing Cross i London Bridge, kierunki: South East England i południowe wybrzeże, w tym: Medway, Canterbury i Dover.
  • Paddington, kierunki: South West England i South Wales, w tym Reading, Bristol, Plymouth i Cardiff.
  • St Pancras, kierunki: East Midlands i Yorkshire, w tym Leicester, Nottingham, Derby i Sheffield.
  • Pociągi Eurostar
  • Victoria, kierunki: South East England i południowe wybrzeże, w tym: Brighton, Canterbury i Dover.
  • Waterloo, kierunki: South East England i południowe wybrzeże, w tym: Southampton, Portsmouth, Bournemouth i Weymouth.
  • Marylebone, kierunki: Chiltern Mainline, w tym: Aylesbury, High Wycombe i Birmingham.
  • Połączenia międzynarodowe[ | edytuj kod]

    Połączenia międzynarodowe oferowane są przez przewoźnika Eurostar z St Pancras International do Gare du Nord w Paryżu i do Bruxelles Midi w Brukseli (stacje pośrednie: Gare de Lille-Europe, Ashford International, Calais-Fréthun, Ebbsfleet International). Pociągi korzystają z Eurotunelu pod kanałem La Manche. Tabor stanowi 27 pociągów TGV Eurostar, w których mieści się po 750 pasażerów.

    London Bridge Station – stacja kolejowa w Londynie, w Southwark, na południowy wschód od London Bridge, około 2,6 km na wschód od Charing Cross. Posiada 15 peronów i obsłużyła w roku 2005 około 80,773 mln pasażerów.La Manche (z fr. „rękaw”; ang. English Channel, „Kanał Angielski”) – kanał morski oddzielający Wielką Brytanię od Francji. Poprzez Cieśninę Kaletańską łączy Morze Północne z otwartymi wodami Oceanu Atlantyckiego.


    Podstrony: 1 [2] [3] [4]




    Warto wiedzieć że... beta

    Birmingham – miasto (city) i dystrykt metropolitalny w Wielkiej Brytanii, w Anglii, w hrabstwie metropolitalnym West Midlands.
    Borough of Medway - dystrykt o statusie borough i unitary authority w hrabstwie ceremonialnym Kent w Anglii, nad rzeką Medway. Centrum administracyjne dystryktu znajduje się w Chatham.
    Reading (wym. /ˈrɛdɪŋ/) – miasto w Wielkiej Brytanii (Anglia), dawny ośrodek administracyjny hrabstwa Berkshire, w dystrykcie (unitary authority) Reading, nad Tamizą. W 2001 roku miasto liczyło 232 662 mieszkańców.
    TGV Eurostar - francuski, elektryczny zespół trakcyjny należący do rodziny pociągów TGV. Nazwa TGV Eurostar jest nazwą potoczną całej rodziny pociągów, każdy z zarządów kolejowych posiadających te składy używa własnych oznaczeń:
    InterCity (skrót IC) – kategoria pociągów uruchamianych przez przewoźników kolejowych w wielu krajach Europy (w Polsce przez spółkę PKP Intercity pod nazwą Express InterCity).
    Cardiff (wym. [ˈkɑrdɪf]; wal. Caerdydd, wym. [kɑːɨrˈdɨð]) – stolica i największe miasto Walii (region Wielkiej Brytanii), w hrabstwie Cardiff. Jest położone nad rzeką Taff, u jej ujścia do Kanału Bristolskiego. W 2011 roku miasto liczyło 335 145 mieszkańców.
    Przewoźnik kolejowy – przedsiębiorca, który na podstawie licencji wykonuje przewozy kolejowe lub zapewnia pojazdy trakcyjne.

    Reklama