Transport linowy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Transport linowy – jeden z naziemnych sposobów transportu. Można podzielić na transport naziemny i napowietrzny. Ten pierwszy pod nazwą transport linowo-terenowy dodatkowo na koleje linowo-terenowe (KL-T) oraz tramwaje linowe (TL).

Transport Miejski i Regionalny – istniejące od 1982 roku czasopismo naukowe wydawane przez Stowarzyszenie Inżynierów i Techników Komunikacji Rzeczpospolitej Polskiej. Tytuł publikuje artykuły z zakresu nauk technicznych oraz ekonomicznych. Stowarzyszenie Inżynierów i Techników Komunikacji Rzeczpospolitej Polskiej (SITK) – organizacja naukowo-techniczną zrzeszająca inżynierów i techników specjalności związanych z transportem drogowym i kolejowym.

Zgodnie z brzmieniem ustawy o publicznym transporcie zbiorowym transportem linowym można nazwać przewóz osób środkiem transportu poruszającym się za pomocą napowietrznej liny ciągnącej, z kolei transport linowo-terenowy to przewóz osób środkiem transportu poruszającym się po szynach lub po jednej szynie za pomocą liny napędowej.

Kolej linowo-terenowa – środek transportu szynowego, stosowany zazwyczaj do pokonywania spadków terenu. Wagon porusza się po torze za pomocą liny napędowej, zaś ta przesuwa się na kółkach podporowych między szynami. Istnieją dwa zasadnicze rodzaje tych kolei:Dźwig – urządzenie dźwigowe, dźwignica zwana również potocznie windą lub wyciągiem, przeznaczona do przemieszczania (podnoszenia) ładunków (osób lub towarów) w kabinach lub na platformach wzdłuż sztywnych prowadnic nachylonych do poziomu pod kątem większym niż 15 stopni, pomiędzy określonymi poziomami, zwykle na dużą wysokość. Dźwigi dzielą się na:

Przykładem transportu linowego mogą być koleje linowe (terenowe, napowietrzne), wyciągi narciarskie, wyciągi w wieżach szybów górniczych oraz dźwigi osobowe i towarowe. Zaletą transportu linowego są niskie nakłady na tworzenie drogi transportu w trudnym terenie (np. góry), małe prawdopodobieństwo wystąpienia nieszczęśliwego wypadku (np. winda jest najbezpieczniejszym środkiem transportu).

Winda (dźwig szybowy) – urządzenie podnoszące (dźwignica) zainstalowane na stałe, obudowane szybem (zamkniętym lub częściowo otwartym) w konstrukcji żelbetowej, murowanej lub stalowej przeszklonej lub obudowanej innymi materiałami, obsługujące ustalone poziomy, posiadające kabinę, poruszającą się pomiędzy prowadnicami, których pochylenie w stosunku do pionu wynosi mniej niż 15 stopni, służące do transportu osób lub towarów lub też samochodów.International Standard Serial Number, ISSN czyli Międzynarodowy Znormalizowany Numer Wydawnictwa Ciągłego – ośmiocyfrowy niepowtarzalny identyfikator wydawnictw ciągłych tradycyjnych oraz elektronicznych. Jest on oparty na podobnej koncepcji jak identyfikator ISBN dla książek, ISAN dla materiałów audio-wideo. Niektóre publikacje wydawane w seriach mają przyporządkowany zarówno numer ISSN, jak i ISBN.

Przypisy[ | edytuj kod]

Bibliografia[ | edytuj kod]

  • Tomasz Magiera, Kaja Wójcik, Paweł Kułaga. Naziemne systemy transportu linowego wspomagające miejskie środki transportu – rozwiązania historyczne. „Transport Miejski i Regionalny”. 01/2017, s. 19, styczeń 2017. redaktor naczelny Wiesław Starowicz. Kraków: Stowarzyszenie Inżynierów i Techników Komunikacji Rzeczpospolitej Polskiej. ISSN 1732-5153 (pol.). 




  • Reklama