Transkrypcja fonologiczna

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Transkrypcja fonologiczna (zwana również transkrypcją fonemiczną oraz transkrypcją fonetyczną szeroką) – system zapisu mowy uwzględniający tylko fonologicznie istotne cechy dźwięku. Opiera się na wzajemnej jednoznaczności znaku graficznego i dźwięku. Transkrypcję fonologiczną zapisuje się w nawiasach pochyłych //.

Fonem – według tradycyjnych teorii fonologicznych, najmniejsza jednostka mowy rozróżnialna dla użytkowników danego języka. Może mieć kilka reprezentacji dźwiękowych (alofonów), występujących w różnych kontekstach lub też zamiennie.

Zobacz też[ | edytuj kod]

  • fonem
  • transkrypcja fonetyczna
  • para minimalna
  • Przypisy[ | edytuj kod]

    Bibliografia[ | edytuj kod]

  • Kazimierz Polański: Encyklopedia językoznawstwa ogólnego. Wrocław: Ossolineum, 1999. ISBN 83-04-04445-5.
  • International Phonetic Association: Handbook of the International Phonetic Association. Nowy Jork: Cambridge University Press, 1999. ISBN 100-521-65236-7.Sprawdź autora:1.




  • Reklama