Touzi Datong

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Touzi Datong (ur. 819, zm. 914; chiń. 投子大同, pinyin Tóuzĭ Dàtóng; kor. 투자대동 T’uja Taedong, jap. Tōsu Daidō, wiet. Đầu Tử Đại Đồng) – chiński mistrz chan, uczeń Cuiweia Wuxuego.

Qingyuan Xingsi (青原行思; ur. 660, zm. 740) kor. Chǒngwǒn Haengsa, jap. Seigen Gyōshi, wiet. Thanh Nguyên Hành Tư) – chiński mistrz chan Południowej szkoły chanu. Znany także jako Jizhou Xingsi i Qingzhu Xingsi.Dharma (skt. धर्म; pali Dhamma धम्म; chiń. 法, pinyin fǎ; kor. pǒp 법, talma; jap. ホウ hō lub タツマ datsuma; wiet. pháp, đạt-ma; tyb. ལྷ་ཆོས།, Wylie lha chos) – wieloznaczny termin występujący w religiach dharmicznych, np. w buddyzmie i hinduizmie.

Życiorys[ | edytuj kod]

Pochodził z Shuzhou w południowej części dzisiejszej prowincji Anhui.

Dom opuścił jako młody człowiek i rozpoczął praktykę chan u mistrza Bao Tangmana. Najpierw studiował techniki medytacyjne, których opis znajdował się w Anapana sutra, a więc najpewniej chodziło tu o uspokojenie umysłu i śledzenie swojego oddechu.

W jakiś czas potem przeczytał Sutrę girlandową i rozpoczął praktykę u mistrza chan Cuiweia Wuxuego. Po osiągnięciu oświecenia udał się w wędrówkę po Chinach. Po jakimś czasie powrócił w okolice, z których pochodził i osiadł na górze Touzi.

Avataṃsaka sūtra lub Buddhāvataṃsaka sūtra; chin. (Da fang guang fo) huayan jing (大方廣佛華嚴經); kor. (Taebang gwangbul) hwaŏm kyŏng (화엄경); jap.(Daihōkōbutsu) kegon kyō ( ); wiet (Đại phương quảng phật hoa nghiêm kinh, Kinh Hoa nghiêm kinh; tyb.Sangs-rgyas phal-po-che shes-bya ba śin-tu-rgyas-pa-chen-pohi mdo ( ) – sanskryckie pismo mahajany, powstałe w Indiach ok. 200 r. Przybliżonym tłumaczeniem może być nazwa Sutra girlandowa.Dajian Huineng (曹渓慧能; ur. 638; zm. 713) – chiński mistrz chan, założyciel małej szkoły chan, zwanej szkołą południową lub nagłego oświecenia. Po działaniach jego ucznia Hezego Shenhuia uznany za Szóstego Patriarchę. Stworzył ideologiczne i praktyczne podstawy w pełni rozwiniętego chanu.

Na górze tej wybudował sobie chatkę; przebywał tam ponad 30 lat. Jego sława jako nauczyciela chanu rosła i Zhaozhou Congshen wybrał się do niego. Pewnego dnia Zhaozhou przybył do Dongcheng [w pobliżu] góry Touzi. Touzi zszedł z góry. Spotkali się na drodze. Zhaozhou spytał go Czy nie jesteś gospodarzem z góry Touzi? Touzi rzekł [jak żebrak] Herbatę, sól, monetę, proszę pomóż mi! Zhaozhou udał się do chatki Touziego i usiadł w niej. Po jakimś czasie powrócił Touzi niosąc dzban z olejem. Zhaozhou powiedział Od dawna słyszałem o Touzim, ale od czasu, gdy tu przyszedłem widzę tylko zasiedziałego sprzedawcę oleju. Touzi powiedział Zobaczyłeś tylko zasiedziałego sprzedawcę oleju. Ale nie rozpoznałeś Touziego. Zhaozhou powiedział Kto to jest Touzi? Touzi podniósł dzban z olejem i krzyknął Olej! Olej! Zhaozhou spytał Co powiesz o człowieku, który doświadcza wielkiej śmierci i w ten sposób osiąga życie? Touzi powiedział Nie może podróżować w nocy. Musi przybyć w dzień. Zhaozhou powiedział Kiedyś dokonałem kradzieży, ale jesteś gorszy niż ja.

Ponieważ do mistrza nieustannie przbywali uczniowie spragnieni jego nauk, wybudowano klasztor, który często nie mógł pomieścić chętnych. Mimo tego mistrz udzielał nauk nawet w zatłoczonej sali.

Zhaozhou Congshen (趙州從諗) (ur. 778, zm. 897) (kor. Choju Chongsim (조주종심); jap. Jōshū Jūshin (趙州従シン); wiet. Triệu Châu Tòng Thẩm) – jeden z najbardziej znanych mistrzów zen (właściwie chan) w starożytnych Chinach. Znany z błyskotliwych debat słownych (wenda), za pomocą których pokazywał swoim uczniom zen.Bodhidharma (skt बोधिधर्म; chiń Putidamo 菩提达摩; kor. Pori Dalma; jap. Bodai Daruma; wiet. Bồ-đề-đạt-ma) – na wpół legendarna postać buddyzmu mahajany. Był 28. patriarchą buddyzmu indyjskiego i pierwszym patriarchą buddyzmu chan). Za pierwszego patriarchę uważa go także buddyzm zen, będący kontynuacją chan. Tradycja mówi, że przybył z Indii do Chin, by przynieść przekaz Dharmy Buddy. Mimo że istnieją dokumenty chińskie, które wspominają mnicha buddyjskiego o takim imieniu, są też głosy negujące prawdziwość legendy.
Mnich spytał [mistrza] Czy w całym zbiorze zapisanych nauk jest jakaś jedna szczególnie ważna czy też nie? Touzi powiedział Zademonstruj nauki wszystkich pism! Mnich spytał Jedna Dharma powszechnie odświeża wszelkie istnienie. Co to za Dharma? Touzi powiedział Padający deszcz. Mnich spytał Co to jest ostatnie słowo? Touzi odparł Słowo, którego nie rozumiesz na początku.

W 883 r. rewolta Huang Chao spowodowała chaos i katastrofę. Jeden z bandytów przyłożył nóż do mistrza i powiedział Co tu robisz żyjąc tu? Touzi spokojnie kontynuował wyjaśnianie Dharmy. Gdy skończył, bandyta pokłonił się, zdjął swoje ubranie i ofiarował je jako dar.

Język japoński (jap. 日本語 nihongo lub nippongo) – język używany przez ok. 130 mln mieszkańców Japonii oraz japońskich emigrantów na wszystkich kontynentach.Cuiwei Wuxue (chiń.: 翠微無學; pinyin: Cuìwēi Wúxué; ur. 739, zm. 824) (kor.; jap. Suibi Mugaku; wiet.) – chiński mistrz chan z tradycji południowej szkoły chan.

6 dnia 4 miesiąca 914 r. mistrz lekko zachorował. Mnisi wezwali lekarza.

Touzi powiedział Cztery wielkie czynności życia odpływają i przypływają nieustannie. Nie musicie się tym przejmować. Potrafię zatroszczyć się o siebie.

Po wypowiedzeniu tych słów mistrz usiadł w medytacyjnej pozycji i zmarł.

Otrzymał pośmiertne imię "wielki nauczyciel Współczujący Pomocnik".

Pojęcia Chiny używa się w odniesieniu do krainy historycznej, obejmując wówczas całokształt chińskiej historii i kultury (zobacz: historia Chin), lub w węższym znaczeniu, w odniesieniu do Chińskiej Republiki Ludowej.Język chiński (chiń. upr. 汉语, chiń. trad. 漢語, pinyin Hànyǔ; lub chiń. upr./chiń. trad. 中文, pinyin Zhōngwén) – język lub grupa spokrewnionych języków (tzw. makrojęzyk), należących do rodziny chińsko-tybetańskiej.

Występuje w gong’anach 41, 79, 80 i 91 z Biyan lu.

Linia przekazu Dharmy[ | edytuj kod]

Pierwsza liczba oznacza ilość pokoleń mistrzów od 1 Patriarchy indyjskiego Mahakaśjapy.

Druga liczba oznacza ilość pokoleń od 28/1 Bodhidharmy, 28 Patriarchy Indii i 1 Patriarchy Chin.

Trzecia liczba oznacza początek nowej linii przekazu w danym kraju.

Hanyu pinyin – oficjalna transkrypcja standardowego języka mandaryńskiego (putonghua) – urzędowego języka Chin – na alfabet łaciński.Shitou Xiqian (石頭希遷; ur. 700, zm. 790; kor. Sǒkju Hŭijon, jap. Sekitō Kisen, wiet. Thạch Đầu Hi Thiên) – chiński mistrz chan szkoły północnej, jeden z kluczowych mistrzów w historii chanu.
  • 33/6. Dajian Huineng (638713)
  • 34/7. Qingyuan Xingsi (660740)
  • 35/8. Shitou Xiqian (700790)
  • 36/9. Zhaodi Huilang
  • 36/9. Jingzhao Shili
  • 36/9. Changzu Kuang (bd)
  • 37/10. Shishi Qingguang (bd)
  • 36/9. Dadian Baotong (zm. 819)
  • 37/10. Sanping Yizhong (768824) lub (781-872)?
  • 37/10. Hanyu (768824)
  • 36/9. Danxia Tianran (738824)
  • 37/10. Cuiwei Wuxue (739–(824)
  • 38/11. Zingbing (bd)
  • 38/11. Touzi Datong (819914)
  • 39/12. Dongkeng Yanjun (882-966)
  • 39/12. Dayang Daokai (bd)
  • 39/12/1. Ch'anyu Togwang (869958) Korea
  • Bibliografia[ | edytuj kod]

  • Andy Ferguson: Zen's Chinese Heritage. Boston: Wisdom Publications, 2000, s. 193-196. ISBN 0-86171-163-7.
  • Korea – dawne, obecnie nieistniejące zjednoczone państwo obydwu Korei: Północnej i Południowej, usytuowane na Półwyspie Koreańskim we wschodniej Azji. Graniczy od północy z Chinami i od północnego-wschodu z Rosją. Obszar zamieszkuje jednolita grupa etniczna – Koreańczycy. Po zakończeniu II wojny światowej, w 1945 roku, Korea została podzielona na dwa państwa: Republikę Korei (Korea Południowa) oraz Koreańską Republikę Ludowo-Demokratyczną (Korea Północna). Od 1948 roku do 1950 (wybuch wojny koreańskiej) granica pomiędzy Koreą Północną a Koreą Południową przebiegała dokładnie przez 38° równoleżnik, jednak od 1953 roku granice uległy zmianie.Język koreański – izolowany język używany na Półwyspie koreańskim. Według niektórych teorii łączony z językami ałtajskimi lub ajnoskim. Używany jest głównie w Korei Południowej oraz Północnej, a także w sąsiadującej z Koreą Północną chińskiej prefekturze autonomicznej Yanbian. Na świecie językiem tym posługuje się ok. 78 milionów ludzi, włączając w to duże skupiska w republikach dawnego Związku Radzieckiego, USA, Kanadzie, Brazylii i Japonii.




    Warto wiedzieć że... beta

    Kōan (jap. 公案, kōan; chiński: gōng’àn) – problem lub pytanie oparte na paradoksie, stosowane w buddyzmie zen. Próby poszukiwania i znalezienia odpowiedzi na to pytanie pomagają w skupianiu uwagi, co jest podstawą medytacji typu skupionej uważności (ang. Focused Attention). Często kōany są stosowane jako ćwiczenia dla uczniów, których umysły są jeszcze zbyt niespokojne, by mogli oni efektywnie przejść do medytacji metodą otwartej obserwacji (ang. Open Monitoring). Praktyka skupionej uważności wykorzystująca kōany, podobnie jak inne rodzaje medytacji, ma za zadanie umożliwić medytującemu osiągnięcie stanu oświecenia.
    Język wietnamski (wiet. tiếng Việt, tiếng Việt Nam lub Việt ngữ) – jest narodowym i oficjalnym językiem Wietnamu. Wietnamski jest językiem ojczystym Wietnamczyków (người Việt / người kinh), stanowiących ok. 87% populacji tego kraju, oraz ok. dwóch milionów wietnamskich emigrantów. Jako drugi język używany jest przez mniejszości narodowe Wietnamu.
    Zapiski Błękitnej Skały albo Błękitnego Urwiska (chin. 碧巖錄, pinyin: Bìyán lù; kor. Pyǒkam lok, jap.: 碧巌録 Hekiganroku, wiet. Bích nham lục) – Zapiski Lazurowej Skały lub Księga Błękitnej Skały. Jeden z najbardziej znanych zbiorów gong’anów (kōanów), a zarazem jeden z klasycznych tekstów chanu (jap. zenu).

    Reklama