Tongyong pinyin

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Tongyong pinyintranskrypcja standardowego języka mandaryńskiego (putonghua) na alfabet łaciński, którą w latach 2002-2008 próbował wprowadzić rząd Republiki Chińskiej.

16 września jest 259. (w latach przestępnych 260.) dniem w kalendarzu gregoriańskim. Do końca roku pozostaje 106 dni.Standardowy język mandaryński, nazywany często językiem mandaryńskim lub standardowym językiem chińskim jest oficjalnym standardem mówionego języka chińskiego, używanym jako język urzędowy w Chińskiej Republice Ludowej, Republice Chińskiej, jednym z czterech oficjalnych języków Singapuru, a także jednym z sześciu oficjalnych języków Organizacji Narodów Zjednoczonych. Faktycznie jest tylko jednym z języków mandaryńskich. Oparty jest na dialekcie pekińskim, ale nie jest z nim tożsamy. W poszczególnych państwach język ten nosi różne nazwy: w ChRL jest nazywany putonghua (chin. trad. 普通話, chin. upr. 普通话, pinyin: pǔtōnghuà – "mowa powszechna"), na Tajwanie – guoyu (chin. trad. 國語, uproszcz. 国语, pinyin: guóyǔ – "język państwowy"), w Singapurze – huayu (chiń. trad. 標準華語, uproszcz. 标准华语, biāozhǔn huáyǔ – "język chiński").

Tongyong pinyin został opracowany przez Yu Bor-chuana w 1998 roku na podstawie używanego w Chińskiej Republice Ludowej hanyu pinyin.

W 2000 roku minister edukacji Republiki Chińskiej złożył do parlamentu wniosek o uznanie tongyong pinyin za oficjalną transkrypcję języka mandaryńskiego. System został oficjalnie zaadaptowany przez tajwański rząd w sierpniu 2002, zastępując obowiązujący wcześniej – i w praktyce nieużywany – system MPS II.

Wprowadzanie i rezygnacja[ | edytuj kod]

Pomimo oficjalnego zatwierdzenia systemu tongyong pinyin przez rząd tajwański, nie upowszechnił się on. Poza Tajwanem okazał się zupełnie nieprzydatny, gdyż społeczność międzynarodowa od 1979 roku posługuje się systemem hanyu pinyin. Również sami Tajwańczycy nie używali nowej transkrypcji, a jej wprowadzenie spowodowało pogłębienie nazewniczego chaosu na wyspie, gdzie w zależności od regionu używano różnego systemu latynizacji. Wprowadzanie nowego systemu pozostawiono w gestii lokalnych władz; w sumie zaadoptowało go 68% urzędów. Tablice informacyjne w tongyong pinyin pojawiły się jedynie w większych miastach, takich jak Taizhong. Z kolei władze miejskie Tajpej odrzuciły pomysł wprowadzenia nowej transkrypcji i pozostały przy używanym w mieście od 2000 roku systemie hanyu pinyin.

Alfabet łaciński, łacinka, alfabet rzymski – alfabet, system znaków służących do zapisu większości języków europejskich oraz wielu innych. Jest najbardziej rozpowszechnionym alfabetem na świecie – posługuje się nim ok. 35% ludzkości. Wywodzi się z systemu służącego do zapisu łaciny.Hanyu pinyin – oficjalna transkrypcja standardowego języka mandaryńskiego (putonghua) – urzędowego języka Chin – na alfabet łaciński.

Wprowadzenie systemu spotkało się z ostrą krytyką. Krytycy zarzucali rządzącej Demokratycznej Partii Postępowej, że wprowadzenie nowego, niefunkcjonalnego systemu romanizacji motywowane jest jedynie względami politycznymi, a odrzucenie używanego na świecie od 20 lat systemu hanyu pinyin spowodowane jest tylko i wyłącznie tym, że posługuje się nim ChRL. Zwolennicy tongyong pinyin argumentowali z kolei, że system ten podkreśla kulturową niezależność Tajwanu i bardziej odpowiada lokalnej wymowie chińskiego.

Mandarin Phonetic Symbols II (Jùyīn fúhaù dì-èr shr̀; chin. trad. 注音符號第二式, chin. upr. 注音符号第二式, pinyin Zhùyīn fúhào dì’èr shì), w skrócie MPS 2, MPS II – system transkrypcji języka mandaryńskiego obowiązujący na Tajwanie w latach 1986-2002.Transkrypcja – w językoznawstwie system zapisu głosek danego języka za pomocą symboli graficznych (inaczej pisownia fonetyczna) lub system fonetycznej konwersji innego pisma. W szczególności może służyć do zapisu wyrazów jednego języka w formie pozwalającej łatwo odtworzyć brzmienie osobie go nie znającej – głoski jednego języka oddaje się wtedy znakami pisma innego języka, przy czym danej głosce nie zawsze musi odpowiadać tylko jeden znak, a niektóre znaki mogą być używane na oznaczanie kilku różnych głosek w języku wyjściowym. Transkrypcja taka zorientowana jest na odbiorcę posługującego się jednym, określonym językiem.

Stworzony został również wariant tongyong pinyin o nazwie Daighi tongiong pingim (臺語音標版), przewidziany do zapisu języka tajwańskiego. W 2006 roku został on jednak odrzucony przez tajwańskie ministerstwo edukacji i nie wprowadzono go do użytku.

16 września 2008 roku władze Tajwanu zrezygnowały z wprowadzania tongyong pinyin i zatwierdziły wprowadzenie jako oficjalnej romanizacji języka chińskiego z dniem 1 stycznia 2009 roku systemu hanyu pinyin. Jednocześnie rząd zapowiedział zaprzestanie dotowania z funduszy państwowych wszelkich projektów, które nie przejdą na zapis w systemie hanyu pinyin.

Taizhong (chiń.: 台中; pinyin: Táizhōng; pe̍h-ōe-jī: Tâi-tiong, oficjalnie używana nazwa w alfabecie łacińskim: Taichung City) – miasto w zachodnim Tajwanie. Ma status miasta wydzielonego. W 2010 roku liczyło 2 665 134 mieszkańców. Ośrodek szkolnictwa wyższego oraz spożywczego, włókienniczego, maszynowego i wysokich technologii. Ważny węzeł komunikacyjny.Transkrypcja języka chińskiego – różne systemy oddania dźwięków języka chińskiego za pomocą innych alfabetów. W ciągu wieków takich prób było wiele, obecnie największą popularnością na świecie cieszy się system hanyu pinyin, opracowany przez Chińczyków w 1956 roku i zaadoptowany oficjalnie na arenie międzynarodowej w 1979. Często można się spotkać również ze starszym systemem Wade-Gilesa, opartym na ortografii angielskiej oraz systemem Palladiusza opartym na cyrylicy, popularnym w Związku Radzieckim. Obecnie sinolodzy w Rosji posługują się także pinyinem (słowniki, podręczniki itd), natomiast system Palladiusza służy do transkrypcji na język rosyjski nazwisk, nazw geograficznych itd. Oprócz powyższych systemów, istnieją również konwencje narodowe w różnych krajach np. niemiecka, francuska, czeska itp. oparte na alfabecie łacińskim, oraz alternatywne sposoby transkrypcji opracowane w różnych okresach w krajach chińskojęzycznych wykorzystujące bądź to litery łacińskie, jak np. gwoyeu romatzyh, bądź też skrócone znaki wywodzące się z pisma chińskiego, jak bopomofo. Niektóre systemy transkrypcji, zwłaszcza polski i francuski, nie do końca odpowiadają obecnie przyjętemu systemowi pinyin, oddającego dźwięki współczesnego standardowego języka mandaryńskiego, z tego względu, że w niektórych przypadkach biorą one pod uwagę etymologię słów, a nie dzisiejszą wymowę pekińską. Na przykład w transkrypcji polskiej ts- przed -a, -o i -e oznacza polski dźwięk "c", zaś przed -i oraz -ü polski dźwięk "ć". Podobnie k- przed -i oraz -ü czyta się jak "ć", natomiast w pozostałych przypadkach jako "k". Przykładem takiego archaizującego zapisu jest polska nazwa "Pekin". Współczesna wymowa to mniej więcej Pejćing lub Bejdźing (w pinyin zapisywana jako Beijing). Takie etymologiczne rozróżnienie spółgłosek nie zachowało się we współczesnym języku literackim, natomiast istnieje ono do tej pory w wielu dialektach chińskich.


Podstrony: 1 [2] [3]




Warto wiedzieć że... beta

Tajpej (chiń.: 台北 lub 臺北; pinyin: Táibĕi; pe̍h-ōe-jī: Tâi-pak) – stolica Republiki Chińskiej (Tajwanu). Położona w północnej części wyspy nad rzeką Danshui He. Posiada status miasta wydzielonego. W 2010 roku miasto liczyło 2 618 772 mieszkańców.

Reklama