Toluen

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Toluen (metylobenzen) – organiczny związek chemiczny z grupy węglowodorów aromatycznych, stosowany często jako rozpuszczalnik organiczny. Odkrywcą toluenu jest polski chemik Filip Walter.

Pobudliwość - zdolność do reakcji na bodźce, które są najczęściej związane z warunkami środowiska zewnętrznego. Określenie bodziec nie jest jednoznaczne. Znaczenie pojęcia jest np. inne w fizjologii niż w psychologii lub w behawioryzmie. Warunkiem pobudliwości jest istnienie potencjału spoczynkowego błony komórkowej neuronu. W chwili pobudzenia powstaje potencjał czynnościowy. Zwykle pobudzenie neuronu następuje po przekroczeniu przez bodziec odpowiedniego progu, np. progu słyszalności lub progu wyczuwalności węchowej, może jednak nastąpić również pod wpływem bodźca podprogowego.Frakcja – część mieszaniny wyodrębniana w procesie rozdzielania (np. rektyfikacji, destylacji, chromatografii, odwirowywania, rekrystalizacji, wymrażania). Rozdział mieszaniny na frakcje jest możliwy dzięki zróżnicowaniu właściwości fizycznych jej składników.

Właściwości[ | edytuj kod]

Toluen jest bezbarwną cieczą o przyjemnym, intensywnym zapachu. Nie miesza się z wodą, jest natomiast mieszalny z większością rozpuszczalników organicznych. Toluen jest substancją łatwopalną, w postaci płynnej spala się żółtym, silnie kopcącym płomieniem.

Tkanka (łac. textum, l. m. textus; gr. histos – utkanie, tkanka) – zespół komórek (wraz z istotą międzykomórkową) o podobnej budowie, określonych czynnościach, podobnym pochodzeniu, przemianie materii i przystosowanych do wykonywania określonej funkcji na rzecz całego organizmu. Tkanki są elementami składowymi narządów i ich układów. Dział biologii zajmujący się tkankami to histologia.Farmaceutyka – dział gospodarki zajmujący się lekami począwszy od ich projektowania poprzez produkcję aż do dystrybucji.


Podstrony: 1 [2] [3] [4]




Warto wiedzieć że... beta

Trotyl (2,4,6-trinitrotoluen, TNT), (NO2)3C6H2CH3 – organiczny związek chemiczny, nitrozwiązek, powszechnie stosowany jako kruszący materiał wybuchowy.
Mieszalność cieczy jest zjawiskiem, które dotyczy cieczy o zbliżonych właściwościach (znana reguła "podobne w podobnym"), np. ciecze polarne mieszają się z innymi cieczami polarnymi, ciecze niepolarne mieszają się dobrze z innymi cieczami niepolarnymi (zobacz np. napięcie powierzchniowe, heteroazeotrop, heterozeotrop).
Woniawiec balsamowy, drzewo balsamowe (Myroxylon balsamum) – gatunek wiecznie zielonego drzewa z rodziny bobowatych. Rośnie w Ameryce Środkowej (Kostaryka, Meksyk, Nikaragua, Panama,Wenezuela, Kolumbia, Ekwador oraz południowym skrawku Ameryki Północnej (środkowy Meksyk).
Liczba oktanowa – liczba określająca odporność na niekontrolowany samozapłon paliwa silnikowego do silników z zapłonem iskrowym, który może powodować jego spalanie stukowe (detonacyjne). Dokładna wartość liczby oktanowej jest równa procentom objętościowym zawartości izooktanu w takiej mieszaninie izooktanu i n-heptanu, która wywołuje identyczną liczbę stuków w silniku testowym jak analizowane paliwo.
Urząd Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych powstał 1 października 2002 w wyniku połączenia dwóch instytucji: Biura Rejestracji Środków Farmaceutycznych Materiałów Medycznych, które było częścią Instytutu Leków oraz Centralnego Ośrodka Techniki Medycznej. Początkowo Urząd działał w oparciu o ustawę z dnia 27 lipca 2001 roku o Urzędzie Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych.
Ropa naftowa (olej skalny, czarne złoto) – ciekła kopalina, złożona z mieszaniny naturalnych węglowodorów gazowych, ciekłych i stałych (bituminów), z niewielkimi domieszkami azotu, tlenu, siarki i zanieczyszczeń. Ma podstawowe znaczenie dla gospodarki światowej jako surowiec przemysłu chemicznego, a przede wszystkim jako jeden z najważniejszych surowców energetycznych.
Witold Seńczuk urodził się w 19 marca 1925 roku w Stanisławowie. Świadectwo dojrzałości uzyskał w 1946 roku w Liceum im. Króla Bolesława Chrobrego w Nowym Sączu. W latach 1946–1950 studiował na Akademii Medycznej w Gdańsku. W czasie studiów, w 1948 roku, podjął pracę w Katedrze Chemii Fizjologicznej. W 1959 roku przeszedł do Katedry Toksykologii. Doktorat z zakresu toksykologii uzyskał w 1961 roku w AM w Gdańsku, habilitował się w AM w Krakowie w 1965 roku. W 1967 roku został zaangażowany w Akademii Medycznej w Poznaniu na stanowisko kierownika Katedry Toksykologii, gdzie pracował do czasu emerytury w 1995 roku.

Reklama