Tmolos

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Tmolos (gr. Τμῶλος Tmō̂los, łac. Tmolus) – w mitologii greckiej bóg rzeki i góry Tmolos. Był synem Aresa i Teogone oraz mężem Omfale, z którą spłodził Teoklimenosa. Niektóre mity podają, iż był ojcem Tantala.

Ares (gr. Ἄρης Árēs, łac. Mars) – w mitologii greckiej bóg wojny, syn Zeusa i Hery. Jego odpowiednikiem w mitologii rzymskiej jest Mars. W astrologii identyfikowany z Baranem. Jeden z dwunastu bogów olimpijskich.Midas (gr. Μίδας Mídas, w źródłach asyryjskich Mita; VIII wiek p.n.e.) – władca Frygii, bohater wielu mitów greckich.

Sędziował w pojedynku muzycznym między Marsjaszem (w innej wersji mitu – Panem) i Apollem. Zwycięstwo przyznał Apollu. Kiedy Midas nie zgodził się z werdyktem, bóg ukarał go, przyprawiając mu ośle uszy.

Tmolos, polując na górze Karmanorion, zakochał się w łowczyni Arrippe, dziewiczej służce Artemidy. Arrippe uciekła przed Tmolosem do świątyni Artemidy, gdzie on, nie zważając na świętość miejsca, zgwałcił ją na łożu bogini. Zrozpaczona służka powiesiła się na belce. Przed śmiercią jednak wezwała boginię, by ta spuściła z uwięzi oszalałego byka. Tmolos podrzucony przez byka w powietrze spadł na ostre kamienie i spiczaste pale, przez co umierał długo w męczarniach. Jego syn, Teoklimenos, pochował go na miejscu, zmieniając nazwę góry na Tmolos. Miasto o tej samej nazwie wybudowane na stoku góry zostało zniszczone przez wielkie trzęsienie ziemi za panowania cesarza Tyberiusza.

Tyberiusz, Tiberius Claudius Nero (ur. 16 listopada 42 p.n.e.; zm. 16 marca 37 n.e.) – cesarz rzymski, syn Tyberiusza Klaudiusza i Liwii Druzylli. Oficjalna tytulatura cesarska Tiberius Caesar Augustus.Pan (gr. Πάν Pán, łac. Pan, Faun, Faunus) – wywodzący się z Arkadii grecki bóg opiekuńczy lasów i pól, strzegący pasterzy oraz ich trzód W rzymskim panteonie bogów Pan utożsamiany był z Faunem/Faunusem lub z bogiem lasów Silvanusem.

Bibliografia[ | edytuj kod]

  • Aaron J. Atsma: Tmolos (ang.). theoi.com. [dostęp 2013-08-15].
  • Robert Graves, Mity greckie, Henryk Krzeczkowski (tłum.), Aleksander Krawczuk, Zygmunt Kubiak (red.), Warszawa: Państwowy Instytut Wydawniczy, 1982, ISBN 83-06-00210-5, OCLC 169962378.
  • Omfale – według mitologii greckiej królowa Lidii, która kupiła Heraklesa na targu niewolników za trzy talenty srebra. Było to spełnienie przepowiedni Pytii związanej z zabójstwem Ifitosa. Omfale była córką króla Iardanesa (Iardanosa), żoną Tmolosa oraz matką Tantala i Teoklimenosa. W czasie służby u niej Herakles m.in. pokonał Syleusa, efeskich Kerkopów i zabił olbrzymiego węża nad rzeką Sagaris. Królowa Omfale miała z Heraklesem czterech synów: Lamosa, Agelaosa, Laomedonta i Tyrrenosa. Gdy Omfale poznała prawdziwą tożsamość swego niewolnika, obdarowawszy go podarkami, odesłała do Tirynsu.Marsjasz (także Marsjas, gr. Μαρσύας Marsýas, łac. Marsyas) – w mitologii greckiej frygijski sylen słynny z mistrzowskiej gry na flecie i znany z rywalizacji z Apollinem.




    Warto wiedzieć że... beta

    Mitologia grecka – zbiór mitów przekazywanych przez starożytną grecką tradycję opowieści o bogach i herosach, wyjaśniających miejsce człowieka w świecie, oraz samo funkcjonowanie świata, jego stworzenie i historię. Z mitologii czerpano wiedzę na temat świata i rozwijano na tej podstawie normy etyczne wyznaczające miejsce człowieka w ustalonym porządku świata. Wiedza płynąca z mitów nie stanowiła jednak nigdy "prawdy objawionej" i otwarta była na dyskurs, polemikę i krytykę. Sama zaś starożytna religia grecka, chociaż nie sposób o niej mówić w oderwaniu od mitologii będącej jej elementarną częścią składową, opierała się w znacznym stopniu na ortopraksji (jedności praktyk religijnych), nie zaś ortodoksji (jedności poglądów).
    Artemida (także Artemis; gr. Ἄρτεμις Ártemis, łac. Diana) – w mitologii greckiej bogini łowów, zwierząt, lasów, gór i roślinności; wielka łowczyni. Uważana również za boginię płodności, niosącą pomoc rodzącym kobietom. Podobnie jak Apollo był bogiem słońca i życia, tak Artemidę uznawano za boginię księżyca i śmierci. Wierzono bowiem, że bliźniacze rodzeństwo charakteryzuje podobna konstrukcja duchowa. Ze względu na związek między obrotami księżyca a przypływami i odpływami morza Artemidę zaczęto uważać za bóstwo opiekuńcze rybaków. Jej atrybutami były łuk i strzały, a ulubionym zwierzęciem łania. Była córką Zeusa i Leto (Latony), siostrą bliźniaczką Apollina. Należała do grona 12 bogów olimpijskich. Bogini-dziewica. Ulubionym zajęciem bogini było przemierzanie nocą dzikich górskich dolin, kotlin, gajów i lasów. Podróżowała zawsze w towarzystwie wiernych jej nimf. Jej obecność najbardziej odczuwano w pobliżu rzek i źródeł, w okolicach podmokłych i bagiennych. Uważano, że to podczas księżycowych nocy bezpieczniejsi są podróżni i trzody – Artemida była bowiem postrachem dla groźnych zwierząt. Jej ukochanym terenem łowieckim była Arkadia – dziewicza kraina wzgórz i zalesionych kotlin. Bliskie pokrewieństwo z Apollinem, a także afirmacja życia spowodowały, że uznano ją za wielką miłośniczkę tańca i muzyki
    Łacina, język łaciński (łac. lingua Latina, Latinus sermo) – język indoeuropejski z podgrupy latynofaliskiej języków italskich, wywodzący się z Lacjum (łac. Latium), krainy w starożytnej Italii, na północnym skraju której znajduje się Rzym.

    Reklama