Tinis

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Tinis – starożytne miasto w Górnym Egipcie. Nazwę tego miasta znamy od Manetona, możliwie, że jest ono grecką wersją egipskiego Tanit.

Termin ten pojawił się w XVI wieku p.n.e., gdy Egipt wkroczył w okres silnej ekspansji terytorialnej pod rządami XVIII dynastii. Po zjednoczeniu kraju przez Narmera egipski władca nosił tytuł nesut-biti – Ten-który-należy-do-pszczoły-i-trzciny, bowiem w tym okresie godłem Górnego Egiptu była pszczoła, a Dolnego – trzcina. Z biegiem czasu zaczęto używać tytułu Król Górnego i Dolnego Egiptu oraz Król Południa i Król Północy.Manethon (Maneton) (III wiek p.n.e.) - zhellenizowany kapłan egipski, znający oprócz greki egipskie tradycje i potrafiący czytać hieroglify. Wykształcenie zdobył prawdopodobnie w Heliopolis lub w Mendes, mieszkał zaś w położonym w delcie Nilu Sebennytos.

Od nazwy miasta dwie pierwsze dynastie faraonów nazwano tynickimi (3150–2686 p.n.e.). Z niego miał wywodzić się Narmer, założyciel I dynastii.

Lokalizacja Tinis nie jest dokładnie znana, przypuszcza się, że znajdowało się w pobliżu dzisiejszego miasta Dżirdża, na północ od starożytnego Abydos.

Zobacz też[ | edytuj kod]

  • I dynastia
  • II dynastia
  • Dżirdża (arab. جرجا‎) - miasto w środkowo-wschodnim Egipcie (muhafaza Sauhadż), nad Nilem. Zamieszkuje je ok. 150 tys. mieszkańców; ośrodek handlowy regionu uprawy bawełny i trzciny cukrowej; siedziba biskupstwa koptyjskiego; cukrownia, oczyszczalnie bawełny; przemysł mleczarski; garncarstwo; port rzeczny.




    Reklama