Tim Buckley

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Tim Buckley, właściwie Timothy Charles Buckley III (ur. 14 lutego 1947 w Waszyngtonie, zm. 29 czerwca 1975 w Santa Monica) – amerykański muzyk, wokalista, autor tekstów, producent muzyczny.

Starsailor – szósty album studyjny amerykańskiego muzyka i wokalisty Tima Buckleya, wydany w 1970 roku nakładem Straight Records.Stany Zjednoczone, Stany Zjednoczone Ameryki (ang. United States, US, United States of America, USA) – federacyjne państwo w Ameryce Północnej graniczące z Kanadą od północy, Meksykiem od południa, Oceanem Spokojnym od zachodu, Oceanem Arktycznym od północnego zachodu i Oceanem Atlantyckim od wschodu.

Był jedną z czołowych postaci muzyki lat 60. i 70. XX wieku. W swoich kompozycjach łączył różne style muzyczne wykorzystując elementy jazzu, rocka i rhythm and bluesa, a także eksperymentował z formami muzycznymi. Zmarł wskutek reakcji toksycznej po zażyciu (bezwiednie, będąc pijanym) heroiny podanej mu przez inną osobę. Ojciec Jeffa Buckleya, muzyka i wokalisty, tragicznie zmarłego w 1997 roku.

John Peel (ur. 30 sierpnia 1939 w Heswall w hrabstwie Merseyside, zm. 25 października 2004 w Cuzco w Peru) – brytyjski prezenter radiowy i dziennikarz muzyczny, związany z BBC.Jeff Buckley, właściwie Jeffrey Scott Buckley (ur. 17 listopada 1966 w Anaheim, Kalifornia; zm. 29 maja 1997 w Memphis, Tennessee) – amerykański piosenkarz, gitarzysta i autor tekstów. Syn Tima Buckleya, również piosenkarza. Zmarł w wyniku utonięcia.

Życiorys[ | edytuj kod]

Wczesne lata[ | edytuj kod]

Tim Buckley pierwszych 10 lat swojego życia spędził w Amsterdamie w stanie Nowy Jork. Następnie rodzina przeprowadziła się do Bell Gardens w Los Angeles. Jako dziecko zainteresował się muzyką folkową, nauczył się grać na bandżo i gitarze. Grał w szkolnych zespołach, a z Princess Ramoną oraz The Cherokee Riders odbywał tournée – miał wtedy około 15 lat. Twierdził, że to właśnie Princess Ramona poradziła mu zająć się folkiem. Nie wiadomo czy kobieta istniała naprawdę, czy była tylko tworem jego wyobraźni.

Tim Buckley – debiutancki, eponimiczny album studyjny amerykańskiego muzyka i wokalisty Tima Buckleya, wydany nakładem Elektra Records w 1966 roku.Chuck Berry, właśc. Charles Edward Anderson Berry (ur. 18 października 1926 w St. Louis) – amerykański muzyk, kompozytor piosenek, wokalista, gitarzysta, indywidualność sceniczna. Jest powszechnie uważany za jednego z najwybitniejszych pionierów rock and rolla. W 2003 pojawił się na 6. miejscu listy 100 największych gitarzystów wszech czasów magazynu "Rolling Stone".

Wkrótce zwrócił na siebie uwagę w klubach Los Angeles i okolicy. Zaprzyjaźnił się z dwoma innymi muzykami, w których pokładano wiele nadziei: Steve’em Noonhanem i Jacksonem Browne’em (byli nazywani Trójką z powiatu Orange). W tym czasie znacznie też poszerzył swoje zainteresowania muzyczne, fascynował go jazz (zwłaszcza John Coltrane) i rock and roll (Chuck Berry i Little Richard). Krążyła nawet historia, że jako gitarzysta zagrał na pierwszym albumie The Byrds.

The Velvet Underground – amerykańska grupa rockowa, będąca przedstawicielem awangardy rockowej i rocka eksperymentalnego.Pentangle – brytyjski zespół grający muzykę w stylu psychodelicznym i folk rockowym, kojarzony z ruchem hippisowskim.

Jego najbardziej znanym zespołem tego okresu byli The Bohemians, który zwrócili na siebie uwagę perkusisty Mothers of Invention, Jimmy’ego Carla Blacka, który przedstawił ich menedżerowi, Mothers Herbowi Cohenowi. Wywarli na nim na tyle znaczące wrażenie, że zorganizował występy Buckleya w The Night Owl Cafe w Nowym Jorku oraz pokazowy występ The Bohemians przed Jackiem Holzmanem z przedsiębiorstwa Elektra, który podpisał z nimi kontrakt. Muzycy z tej grupy, w mniejszym lub większym stopniu, towarzyszyli Timowi Buckleyowi w czasie jego kariery muzycznej. Byli to: perkusista Larry Beckett, poeta, który pisał niektóre teksty dla Buckleya; basista Jim Fielder, który wstąpił później do dwu wielkich grup tego okresu – Blood, Sweat and Tears oraz Buffalo Springfield oraz klawiszowiec Van Dyke Parks.

Waszyngton, D.C., formalnie Dystrykt Kolumbii (ang. Washington, D.C. /ˈwɒʃɪŋtən ˌdiːˈsiː/, District of Columbia), potocznie nazywany Waszyngtonem lub D.C. – założona 16 lipca 1790 stolica Stanów Zjednoczonych. David Carradine, właśc. John Arthur Carradine (ur. 8 grudnia 1936 w Hollywood, zm. 3 czerwca 2009 w Bangkoku) – amerykański aktor filmowy i telewizyjny, producent filmowy, reżyser, scenarzysta.

Początek kariery[ | edytuj kod]

Elektra postanowiła nagrać album solowy Tima. W tym czasie artysta ożenił się ze swoją dziewczyną z liceum, Mary Guibert. Grupa wyjechała na tournée, a gdy wrócił z nową dziewczyną, jego żona była w ciąży. Rozstali się, a Buckley łożył regularnie na utrzymanie swojego syna, Jeffreya. Wszyscy, którzy pracowali z nim zdawali sobie sprawę, że pracują z człowiekiem, któremu przeznaczone jest gwiazdorstwo na skalę światową. Miał wszelkie ku temu predyspozycje: bardzo przystojny (okładki płyt podkreślają androgyniczne cechy jego urody, co apelowało zarówno do kobiet, jak i mężczyzn), ze świetnymi włosami, pięknej budowy, z czterooktawowym głosem i niezwykłą charyzmą. Jednak zanim wydano album, nagrano singla z utworami „Once Upon a Time”/„Lady Give Me Your Key” (lub być może „Lady Give Me Your Heart”), który miał się ukazać natychmiast po „Light My Fire” The Doors, niestety zaginął i nic na temat tych utworów nie można powiedzieć.

Van Morrison, właśc. George Ivan Morrison (ur. 31 sierpnia 1945 w Belfaście) − północnoirlandzki kompozytor, piosenkarz rockowy, multiinstrumentalista i poeta. Kawaler Orderu Imperium Brytyjskiego.Frank Vincent Zappa (ur. 21 grudnia 1940 w Baltimore, zm. 4 grudnia 1993 w Los Angeles) – amerykański muzyk rockowy, jazzowy, wokalista, kompozytor oraz autor tekstów, lider zespołu „The Mothers of Invention”. Także aktor, reżyser, producent i scenarzysta filmowy.

Debiut płytowy[ | edytuj kod]

Album Tim Buckley został wydany w październiku 1966. Był to album folkrockowy, duchowo powiązany z nagraniami takich grup jak Love, The Byrds i The Mamas and the Papas. Na 12 piosenek 7 zostało napisanych przez duet Buckley-Beckett, a 5 tylko przez Buckleya. Towarzyszyli mu Parks, Fielder i Lee Underwood, jeden z najoryginalniejszych gitarzystów tego czasu (bliski przyjaciel piosenkarza, będzie z nim współpracował regularnie przez wiele lat). Tim grał na gitarze elektrycznej. Album zawierał wiele zaledwie zasygnalizowanych pomysłów, które zostaną później rozwinięte na następnych płytach. 17 listopada 1966 urodził się jego syn, późniejszy muzyk i wokalista, Jeff Buckley.

International Standard Name Identifier (ISNI) – unikalny identyfikator służący wystandaryzowanej identyfikacji obiektów, podmiotów, autorów dzieł, utworów i publikacji. Europa – część świata (określana zwykle tradycyjnym, acz nieścisłym mianem kontynentu), leżąca na półkuli północnej, na pograniczu półkuli wschodniej i zachodniej, stanowiąca wraz z Azją kontynent Eurazję.

Lata 1966 i 1967 artysta w większości spędził w Nowym Jorku wspierając koncerty Franka Zappy and Mothers of Invention i Nico, byłej wokalistki Velvet Underground. W czerwcu 1967 r. wrócił do Los Angeles, aby nagrać drugi album dla Elektry. Nowa hippisowska era była u szczytu rozwoju. Nowy album wyrósł z tej właśnie atmosfery i był jej idealnym przekazem. Goodbye and Hello to płyta epicka, bardzo złożona, najlepiej można ją określić jako psychodeliczny folk. W jej nagraniu wzięło udział dziesięciu muzyków, o których wiemy, oraz anonimowi muzycy z orkiestr. Na płycie gra zarówno Fielder, jak i Underwood, a także gitarzysta John Forsh oraz grający na kongach Carter C.C. Collins (który także zwiąże się z artystą na dłużej jako perkusista i perkusjonista). Znakiem szczególnym było użycie przez Buckleya 12-strunowej gitary. Z 10 piosenek połowa to kompozycje Tima, a druga połowa – duetu Buckley-Beckett. Był to album tak typowy dla tego okresu, że szybko wyszedł z mody; mimo tego mamy na tej płycie aż cztery klasyczne utwory piosenkarza: „Pleasant Street”, „I Never Asked to Be Your Mountain”, „Morning Glory” i „Once I Was”. Każda piosenka miała inny charakter. Akustyczny walczyk „Once I Was” ma zarówno muzyczne, jak i tekstowe podobieństwa do „The Dolphins” Freda Neila. Buckley i Beckett byli jego wielbicielami – uczestniczyli w sesji Neila nagrywającego album Fred Neil, który był przez nich uważany na najlepszą płytę lat 60. Album nie odniósł wielkiego sukcesu, na liście Billboardu osiągnął 171 pozycję.

Library of Congress Control Number (LCCN) – numer nadawany elementom skatalogowanym przez Bibliotekę Kongresu wykorzystywany przez amerykańskie biblioteki do wyszukiwania rekordów bibliograficznych w bazach danych i zamawiania kart katalogowych w Bibliotece Kongresu lub u innych komercyjnych dostawców. Wibrafon - perkusyjny instrument muzyczny, podobny do dzwonków, ksylofonu czy marimby. Zbudowany jest z metalowych płytek (czym odróżnia się od ksylofonu, w którym płytki są drewniane) połączonych z zestawem rur, pełniących rolę rezonatorów i tworzących wibrujące dźwięki przy uderzaniu płytek pałeczkami. Pałeczki mają drewniane lub ratanowe trzonki, a główki owinięte są zwykle włóczką, czasem filcem lub gumą.

Apogeum artystyczne[ | edytuj kod]

Rok 1968 r. artysta spędził występując z ad hoc zebranymi muzykami, chociaż trzon grupy, czyli Underwood i wibrafonista David Friedman, był stały. Z nimi także nagrał swój trzeci album, Happy Sad, który został wydany w kwietniu 1969 r. Nagrywanie albumu było przerywane wyjazdami na koncerty, podczas których krystalizowało się nowe brzmienie Buckleya pod olbrzymim wpływem jazzu. Muzyka była improwizowana i piosenkarz nie bał się awangardowych tonalnych eksperymentów. W ogóle lata 1968–1970 były okresem największej jego kreatywności, o czym świadczą wydane nagrania z koncertów i z sesji radiowych.

Billboard (The International Music-Record-Tape Newsweekly) – amerykański tygodnik poświęcony przemysłowi muzycznemu w Stanach Zjednoczonych.Woody Guthrie, właśc. Woodrow Wilson Guthrie (ur. 14 lipca 1912 w Okemah, Oklahoma, zm. 3 października 1967 w Nowym Jorku) – amerykański pieśniarz folk, gawędziarz. W 1988 został wprowadzony do Rock and Roll Hall of Fame. Autor wielu piosenek z lat wielkiego kryzysu i II wojny światowej, i m.in. "This Land is Your Land". Najsłynniejszy przedstawiciel subkultury hobo. Ojciec Arlo Guthriego.

Wiosną 1969 r. Buckley odbył tournée po Wielkiej Brytanii i Europie. Wielokrotnie pojawiał się w radiu i telewizji. Happy Sad był pierwszym z czterech jego albumów. Była to płyta odrywająca się od jego poprzedniego folkrockowego stylu. Buckley nie dotarł oczywiście tak daleko jak Captain Beefheart and His Magic Band. Zbliżoną stylistykę odnajdziemy raczej na takich płytach jak Sessions Freda Neila czy Astral Weeks Vana Morrisona.

WorldCat – katalog rozproszony łączący zbiory 71 000 bibliotek ze 112 krajów, które są uczestnikami serwisu Online Computer Library Center. Katalog jest tworzony i prowadzony przez biblioteki, których zbiory są w nim ujęte.The Byrds – amerykańska grupa rockowa grająca folk rock oraz psychodeliczny rock, kojarzona również z jangle popem. Była amerykańską odpowiedzią na zespoły "brytyjskiej inwazji" i jedną z najpopularniejszych grup swego czasu. Jedna z najwybitniejszych grup poprockowych z USA. Grupa obok Boba Dylana zdefiniowała brzmienie folk rocka dając podstawy pod przyszły rozwój gatunku.

Następny album Blue Afternoon został wydany w lutym 1970 r. przez przedsiębiorstwo Straight (Herba Cohena i Franka Zappy). Kolejny album Lorca, w zaledwie pół roku później, wydała jednak jeszcze Elektra. W 1974 r. Buckley powiedział: „Nagrałem Blue Afternoon, Lorcę i część Starsailora tego samego miesiąca”. W nagraniu Blue Afternoon brali udział ci sami muzycy, którzy wzięli udział w sesjach do Happy Sad, z wyjątkiem Collinsa (gra tylko w jednym utworze), zastąpionego przez Jimmy’ego Madisona. Chociaż ogólne odczucie albumu było zbliżone do poprzedniego, artysta położył tu większy nacisk na tradycyjną strukturę piosenek kosztem partii improwizacyjnych. Jedna z najlepszych piosenek płyty „Happy Time” została wydana na singlu w Wielkiej Brytanii. Innym wyróżniającym się utworem jest „Blue Melody”.

O.J. Simpson, właściwie Orenthal James Simpson (ur. 9 lipca 1947 w San Francisco, Kalifornia) - zawodnik futbolu amerykańskiego i aktor filmowy.Virtual International Authority File (VIAF) – międzynarodowa kartoteka haseł wzorcowych. Jej celem jest ujednolicenie zapisu nazw osobowych (haseł), dlatego zbiera z bibliotek z całego świata – ich różne wersje i prezentuje je razem, pod jednym, unikatowym identyfikatorem numerycznym. Pozwala to obniżyć koszty i zwiększyć użyteczność danych gromadzonych przez biblioteki. Informacje po dopasowaniu i połączaniu są udostępniane online bibliotekom na całym świecie.

W 1970 r. Buckley po raz drugi się ożenił. Wybranką była Judy Brejot Sutcliffe; jej siedmioletni syn Taylor został pasierbem muzyka.

Lorca, wydany w październiku, został nagrany znów z Collinsem i Underwoodem oraz organistą Johnem Balkinem. Większość albumu, tzn. cała druga strona są tradycyjnymi buckleyowskimi utworami. Natomiast dwa długie utwory ze strony pierwszej są efektem olbrzymiego kroku artysty w stronę nieodkrytych jeszcze obszarów awangardy. Są to „Anonymous Proposition” i „Lorca”. Oba położyły kres nadziejom, że piosenkarz wróci jeszcze do folku ze swoich pierwszych albumów.

Musical – forma teatralna, łącząca muzykę, piosenki, dialogi mówione i taniec. Ładunek emocjonalny dzieła – humor, patos, miłość, gniew – podobnie jak sama opowieść, jest wyrażany poprzez słowa, muzykę, ruch i aspekty techniczne przedstawienia, tworząc jedną, spójną całość. Od początków XX wieku produkcje teatru muzycznego są nazywane po prostu "musicalami". Wcześniejszą podobną do musicalu formą widowiska była extravaganza.Tim Hardin (właściwie Timothy Hardin, ur. 23 grudnia 1941, zm. 29 grudnia 1980) – amerykański piosenkarz, gitarzysta i kompozytor folkowy.

W 1971 r. ukazał się następny album artysty Starsailor nagrany z muzykami z Lorki i z nowymi nabytkami w postaci Mauri Baker (tympani) oraz Buzza i Bunka Gardnerów (z Mothers of Invention) grających na przeróżnych instrumentach dętych. Z 9 utworów Beckett jest współautorem czterech. Album jest przykładem dzikiej, wspaniale trudnej, atonalnej, wolnej muzyki. Jedynie dwie piosenki „Moulin Rouge” i „Song to the Siren” wykazują pewne podobieństwa do normalnych piosenek. Krytycy, którzy z reguły starają się zaszufladkować muzykę, którą oceniają, tutaj stanęli przed trudnym zadaniem; dla niektórych jasne było, że artysta opuścił w ogóle rejon muzyki. Idealistycznie myślący Buckley był przekonany, że tak wspaniała płyta, którą uważał za szczyt swojej twórczości, stanie się przebojem... Tymczasem stała się całkowitą klęską komercyjną, co wprowadziło piosenkarza w depresję. Przedsiębiorstwo Straight postanowiło nie finansować jego tournée i z konieczności artysta musiał się ograniczyć do okazjonalnych występów w małych klubach. Muzycy nie mogli się z tego utrzymać i jego grupa się rozpadła. W tym też czasie Buckley zaczął używać heroiny. Rodzina kupiła dom i piosenkarz na rok zaprzestał artystycznej działalności.

Little Richard, właśc. Richard Wayne Penniman (ur. 5 grudnia 1932 Macon) – amerykański piosenkarz, pianista, osobowość sceniczna, pastor.Clyde Jackson Browne (ur. 9 października 1948 w Heidelbergu w Niemczech) – amerykański muzyk rockowy, piosenkarz, gitarzysta i kompozytor związany z gatunkami folk rock i country rock. Obok Joni Mitchell, Jamesa Taylora, Boba Dylana i Neila Younga zaliczany do grupy najbardziej wpływowych artystów swego gatunku.

Buckley, który lubił rozsiewać wokół siebie romantyczne mity, rozpowiadał wszystkim, że pracował wtedy jako taksówkarz oraz kierowca Slya Stone’a. Jak się jednak okazało spędzał głównie czas w bibliotece namiętnie czytając książki. Grał także w niewydanym filmie Why? obok O.J. Simpsona, za co dostawał 420 dol. tygodniowo. Oprócz tego pracował nad własnym scenariuszem Fully Airconditioned Inside, który nie został ukończony.

Trout Mask Replica – podwójny, awangardowy album grupy Captain Beefheart and His Magic Band nagrany w marcu 1969 r. w ciągu 4,5 godziny i wydany w czerwcu 1969 r.Los Angeles – najludniejsze miasto amerykańskiego stanu Kalifornia, a zarazem drugie pod względem liczby mieszkańców miasto w Stanach Zjednoczonych (za Nowym Jorkiem), za sprawą populacji liczącej 3 792 621 mieszkańców (2010). Los Angeles zajmuje powierzchnię 1302 km² i położone jest w regionie Kalifornii Południowej. Miasto stanowi centrum aglomeracji Los Angeles-Long Beach-Santa Ana, którą w 2010 roku zamieszkiwało 12 828 837 osób, czyniąc z tego regionu 2. pod względem populacji obszar metropolitalny Stanów Zjednoczonych i jednocześnie jedną z najludniejszych metropolii świata. Los Angeles jest siedzibą hrabstwa Los Angeles, czyli najbardziej zaludnionego i jednego z najbardziej zróżnicowanych etnicznie hrabstw w Stanach Zjednoczonych. Z kolei obszar samego Los Angeles uznany został za najbardziej zróżnicowane etnicznie amerykańskie miasto. Mieszkańcy Los Angeles często określani są mianem „Angelenos”.

Okres rhythmandbluesowy[ | edytuj kod]

W 1972 r. przedsiębiorstwo Warner Bros. wydało jego kolejny album Greetings from L.A., który ponownie narobił zamieszania w szeregach zainteresowanych jego twórczością ludzi. Już przedtem odrzucili go jako awangardzistę. Teraz otrzymali ostry, fizyczny rhythm and blues, z całym jego instrumentarium i typowymi zagrywkami; instrumenty dęte, żeńskie chórki, elektryczny Fender. No i tematyką wszystkich utworów był seks. Jedynym dawnym muzykiem artysty był Collins, a centralną postacią wśród nowych muzyków był gitarzysta Joe Falsia, który będzie także grał w jego zespole koncertowym. Część utworów została napisana z Beckettem. Album ten stał się początkiem trzeciej fazy w twórczości artysty. Piosenkarz nie poszukiwał już nowych terenów muzycznych a raczej zwrócił się w stronę ustalonej już formy muzycznej. Ale nawet i teraz zbaczał czasem w stronę eksperymentów. Album sprzedał się lepiej od jego poprzednich dwu płyt, dzięki czemu Buckley stał teraz na pewniejszym gruncie. Był to okres pełen sukcesów, porównywalny do 1968 r. Szczególne sukcesy odnosił w Wielkiej Brytanii, gdzie regularnie koncertował. Najważniejsze branżowe pisma drukowały artykuły o nim. Pojawił się w słynnym programie telewizyjnym Old Grey Whistle Test (21 maja 1974 r.) oraz otworzył Festiwal w Knebworth. Miał także wiele pomysłów: wydanie podwójnego albumu koncertowego, który zawierałby wszystkie fazy jego twórczości, musical oparty na powieści Josepha Conrada Out of the Islands. Rozpatrywano jego osobę (obok Tima Hardina) do zagrania postaci Woody’ego Guthrie w filmie Bound for Glory (ostatecznie zagrał go David Carradine).

Biblioteka Narodowa Francji (fr. Bibliothèque nationale de France, BnF) – francuska biblioteka narodowa, znajdująca się w Paryżu. Przewidziana jest jako repozytorium dla wszystkich materiałów bibliotecznych, wydawanych we Francji. Obecnym dyrektorem Biblioteki jest Bruno Racine.Jazz – gatunek muzyczny, który powstał w początkach XX wieku (zapoczątkowany około 1900 roku), na południu Stanów Zjednoczonych w dzielnicy prostytutek Storyville w Nowym Orleanie; tradycyjnie początki jazzu łączą się z Congo Square jako połączenie muzyki zachodnioafrykańskiej i europejsko-amerykańskiej (bluesa, ragtime’u i muzyki europejskiej). Stanowi on połączenie muzyki ludowej, artystycznej i rozrywkowej.

Okres schyłkowy[ | edytuj kod]

W 1974 r. wydany został przez przedsiębiorstwo Discreet (Cohena i Zappy) album Sefronia. Została nagrana w trzech studiach z udziałem ponad 15 muzyków. Płyta ma charakter funkowo-soulowy. Po raz pierwszy pojawiają się na jego albumie piosenki innych autorów, które wykonywał podczas koncertów, takie jak „The Dolphins” Freda Neila, a także „Martha” Toma Waitsa.

Folk psychodeliczny albo Acid folk – gatunek muzyczny oparty na folkowych motywach i instrumentacji, ale z elementami rocka psychodelicznego. Powstał w latach 60., część nowych wykonawców funkcjonowała/funkcjonuje po 2000 roku.Love – amerykański zespół muzyczny, działający na przełomie lat sześćdziesiątych i siedemdziesiątych. Jego liderami byli Arthur Lee, wokalista, twórca piosenek i gitarzysta, oraz Bryan MacLean – gitarzysta i twórca piosenek. Love była jedną z pierwszych zróżnicowanych rasowo amerykańskich grup popowych. W jej muzyce dało się dostrzec niezwykle szerokie spektrum inspiracji - była ona kombinacją rock and rolla, garage rocka, muzyki folk, piosenki teatralnej i rocka psychodelicznego. Uznanie, jakim krytycy darzą obecnie grupę, daleko przekracza ograniczoną popularność, jaką cieszyła się ona w czasie swojego istnienia; album Forever Changes z 1967 jest często wzmiankowany jako jeden z najważniejszych w historii muzyki rockowej. 17 marca 1970 roku grupa nagrała z Jimim Hendriksem utwór "The Everlasting First" który znalazł się na płycie False Start.

W listopadzie 1974 r. wydał album Look at the Fool także utrzymany w funkowej stylistyce. Herb Cohen wkrótce przestał być jego menedżerem, mimo tego artysta koncertował przez resztę 1974 r. i w 1975 r. Po ostatnim koncercie tournée po Kalifornii i Teksasie zmarł 29 czerwca 1975 r. na skutek nadużycia heroiny. Jeden z jego przyjaciół dał mu heroinę, gdy Buckley był już mocno pijany. Ledwie przytomnego zawieziono go do domu. Wezwani ratownicy medyczni nie mogli go już uratować. Jego śmierć była raczej tragicznym wypadkiem, gdyż Buckley od jakiegoś czasu nie używał już narkotyków i nastąpiło przedawkowanie po pijanemu. Przyjaciel, który nie bacząc na jego stan, dostarczył mu narkotyku został oskarżony o morderstwo. W wyniku rozprawy sądowej został uznany winnym nieumyślnego zabójstwa.

Nowy Jork (ang. City of New York, również New York, New York City) – najludniejsze miasto w Stanach Zjednoczonych, a zarazem centrum jednej z najludniejszych aglomeracji na świecie. Nowy Jork wywiera znaczący wpływ na światowy biznes, finanse, media, sztukę, modę, badania naukowe, technologię, edukację oraz rozrywkę. Będąc między innymi siedzibą Organizacji Narodów Zjednoczonych, stanowi ważne centrum spraw międzynarodowych i jest powszechnie uważany za kulturalną stolicę świata.Joseph Conrad, właściwie Józef Teodor Konrad Korzeniowski herbu Nałęcz (ur. 3 grudnia 1857 w Berdyczowie, zm. 3 sierpnia 1924 w Bishopsbourne) – pisarz i publicysta angielski, z pochodzenia Polak.

Dziś Buckley osiągnął status kultowy dzikiego i wolnego muzycznego innowatora.

Podstrony: 1 [2] [3] [4]




Warto wiedzieć że... beta

King Crimson – brytyjska grupa muzyczna z kręgu awangardowego i progresywnego rocka. Nazwę zaczerpnęła od jednego z synonimów Belzebuba. Jej korzeni należy szukać w krótko działającym Giles, Giles and Fripp. Wskutek licznych zmian personalnych nigdy nie wykształciła stałego brzmienia. Założycielem i jej jedynym stałym członkiem jest Robert Fripp, wirtuoz gitary i melotronu. Muzyka King Crimson czerpie wiele inspiracji z muzyki poważnej, w tym współczesnej, także z awangardowego jazzu i jazz rocka. Złożoność i rożnorodność poszczególnych wcieleń zespołu nie pozwala na jednolitą analizę dokonań grupy. Charakterystycznym dla King Crimson jest to, że nigdy nie odstąpiła od awangardowej koncepcji na rzecz łatwiejszego brzmienia (Roberta Frippa charakteryzuje bardzo poważny stosunek do własnej twórczości). Grupa powstała w 1969 r. W 2010 roku zawiesiła działalność na czas nieokreślony.
Santa Monica – nadbrzeżne miasto w USA położone w zachodniej części hrabstwa i metropolii Los Angeles, w amerykańskim stanie Kalifornia.
Happy Sad – trzeci album studyjny amerykańskiego muzyka i wokalisty Tima Buckleya, wydany nakładem Elektra Records w 1969 roku.
Warner Bros. Entertainment (Warner Brothers) – amerykańska wytwórnia filmowa powstała w 1923 roku w Los Angeles. Obecnie należy do jednej z największych korporacji mediowych świata, Time Warner.
Elektra Records - amerykańska wytwórnia muzyczna, należąca do Warner Music Group, obecnie zarządzana przez Atlantic Records.
Trasa koncertowa, tournée (fr. tournée, IPA /tuʁ.ne/) – szereg następujących po sobie koncertów na żywo artysty lub grupy muzycznej i wykonywanych zgodnie z ustalonym harmonogramem w określonym rejonie geograficznym.
Nico, właśc. Christa Päffgen (ur. 16 października 1938 w Kolonii, zm. 18 lipca 1988 na Ibizie) – modelka, aktorka, piosenkarka, jedna z muz Andy’ego Warhola. Zasłynęła jako wokalistka The Velvet Underground, którego to zespołu altowiolista i współzałożyciel John Cale znacząco ukształtował jej własny dorobek muzyczny jako producent muzyczny, instrumentalista, kompozytor i autor śpiewanych przez nią piosenek i tekstów.

Reklama