Telewizja cyfrowa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Telewizja cyfrowa – metoda transmisji sygnału telewizyjnego w postaci sygnału cyfrowego do odbiorników indywidualnych, np. odbiorników satelitarnych. Dzięki cyfrowej kompresji obrazu i dźwięku (w systemie MPEG-2 oraz MPEG-4) umożliwia przesłanie od 4 do 16 razy więcej programów telewizyjnych, niż w przypadku telewizji analogowej przy wykorzystaniu podobnego pasma. Pierwszy telewizor cyfrowy na świecie zaprezentowano w 1981 w Niemczech.

Transmisja – proces przesyłania dowolnej wiadomości lub ogólnie danych między nadawcą (nadajnikiem) a odbiorcą (odbiornikiem) zapisanej określonym, zrozumiałym dla obu stron kodem i po określonej drodze. Do transmisji mogą być wykorzystane media transmisyjne przewodowe lub bezprzewodowe.Elektroniczny Informator Programowy, Elektroniczny przewodnik po programach (ang. Electronic Program Guide – EPG) – przewodnik telewizyjny nadawany w formie tekstu, dostępny dla odbiorców sygnału telewizji cyfrowej (naziemnej, kablowej i satelitarnej).

Usługi dodatkowe[ | edytuj kod]

Transmisja cyfrowa umożliwiła łatwe dodanie szeregu usług dodatkowych, jak:

  • informacje o nadawanych programach (EPG – elektroniczny przewodnik po programach);
  • automatyczne wyszukiwanie programów;
  • kilka wersji językowych, możliwych do wyboru na jednym kanale telewizyjnym;
  • wybór trybu audio (mono, stereo, AC-3, E-AC-3, itp.);
  • napisy ekranowe;
  • kodowanie kanałów w celu ograniczenia kręgu uprawnionych odbiorców (telewizja płatna);
  • telewizja interaktywna;
  • przeprowadzanie ankiet, telebanking itp. dzięki kanałowi zwrotnemu;
  • kontrola rodzicielska.
  • W zależności od wykorzystywanego medium transmisyjnego, telewizja cyfrowa może być nadawana jako telewizja satelitarna (DVB-S, DVB-S2), telewizja naziemna (DVB-T, DVB-T2), telewizja kablowa (DVB-C, DVB-C2), telewizja mobilna (DVB-H).

    Kompresja danych (ang. data compression) – polega na zmianie sposobu zapisu informacji tak, aby zmniejszyć redundancję i tym samym objętość zbioru. Innymi słowy chodzi o wyrażenie tego samego zestawu informacji, lecz za pomocą mniejszej liczby bitów.Telewizja satelitarna – telewizja wykorzystująca nadajniki (tzw. transpondery) umieszczone na sztucznych satelitach Ziemi. Cechą charakterystyczną tego sposobu emisji jest możliwość pokrycia sygnałem ogromnych obszarów przy użyciu tylko jednego nadajnika oraz możliwość dotarcia z sygnałem do obszarów, na których tworzenie sieci nadajników naziemnych jest niemożliwe lub nieopłacalne.

    Zobacz też[ | edytuj kod]

  • Dirac (kodek),
  • Digital Video Broadcasting – seria standardów telewizji cyfrowej.
  • multipleks telewizyjny
  • Linki zewnętrzne[ | edytuj kod]

  • Cyfrowy Doradca – portal z poradnikami dotyczącymi odbioru cyfrowej telewizji.
  • Telewizja-Cyfrowa.com – plany rozwoju telewizji cyfrowej DVB-T w Polsce, wykaz nadajników.
  • Telewizja cyfrowa – warunki do odbioru telewizji cyfrowej w Polsce.
  • Nadajniki DVB-T w Polsce – interaktywny lokalizator nadajników DVB-T w Polsce (multipleksy ogólnopolskie i regionalne).
  • DVB-S (ang. Digital Video Broadcasting – Satellite) – jest standardem cyfrowej telewizji DVB, nadawanej przez satelity. Do kodowania sygnału używa się MCPC oraz SCPC. Do kompresji audio/wideo przyjęto standard MPEG-2, MPEG-4 część 2 oraz niedawno H.264/MPEG-4 AVC.Multipleks telewizyjny, multipleks telewizji cyfrowej, multipleks cyfrowy, multipleks naziemnej telewizji cyfrowej, multipleks DVB-T (w skrócie MUX lub MX z ang. multiplex) to pakiet kanałów telewizyjnych, radiowych i dodatkowych usług jednocześnie transmitowanych cyfrowo do odbiorcy w jednym kanale częstotliwości.




    Warto wiedzieć że... beta

    Telewizja interaktywna – połączenie zaawansowanych metod przekazu łączących telewizję i sieć Internet w celu zaangażowania odbiorcy w transmitowane treści.
    MPEG-2 – grupa standardów stratnej kompresji ruchomych obrazów i dźwięku zatwierdzona przez MPEG (ang. Moving Picture Experts Group) w 1994 roku. Od roku 1995 jest zatwierdzonym standardem ISO/IEC nr 13818.
    Set-top box (przystawka STB, dekoder STB) – elektroniczne urządzenie podłączane do telewizora. Umożliwia odtwarzanie video, dźwięku, przeglądanie stron internetowych, granie w gry komputerowe itp. Set-top box wykorzystuje w tym celu najczęściej antenę satelitarną, ale może wykorzystywać również łącze ethernetowe, łącze telewizji kablowej, linię telefoniczną (włączając w to DSL/ADSL) albo nawet zwykłą antenę UHF/VHF.
    Telewizja naziemna – telewizja wykorzystująca do emisji programów nadajniki znajdujące się na powierzchni Ziemi, umieszczone najczęściej na wzniesieniach lub wysokich budynkach dla zapewnienia pokrycia sygnałem możliwie dużego obszaru.
    DVB-C2 – (ang. Digital Video Broadcasting – Cable Second Generation) – jest standardem systemu cyfrowej telewizji kablowej w DVB. To ostatnia używana modulacja i technika kodowania by umożliwić wysoką efektywność sieci kablowych. W wielu przypadkach strumień pojemności transmisji jest ograniczony. DVB-C2 początkowo będzie używany do dostawy nowatorskich usług takich jak VOD (video-on-demand) i telewizji wysokich rozdzielczości HDTV, pomagając cyfrowym operatorom pozostać konkurencyjnym jak również, by sprostać wymaganiom retransmisji. W dłuższym okresie migracja aktualnych usług DVB-C do DVB-C2 też jest przewidywana przez operatorów gdyż postęp technologiczny się rozwija.
    DVB-T (ang. Digital Video Broadcasting – Terrestrial) – standard telewizji cyfrowej DVB nadawanej naziemnie, opublikowany po raz pierwszy w roku 1997. Cyfrowe wideo, dźwięk i dane dodatkowe są przesyłane w strumieniu transportowym MPEG przy użyciu modulacji COFDM. Do kompresji audio/wideo wykorzystano standard MPEG-2, zastąpiony ostatnio przez MPEG-4 (H.264). Następcą standardu DVB-T jest DVB-T2, który zostaje sukcesywnie wprowadzany w Wielkiej Brytanii (BBC).
    DVB-C (ang. Digital Video Broadcasting – Cable) – standard cyfrowej telewizji DVB kablowej. Jego następcą jest DVB-C2.

    Reklama