Teletechnika

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Teletechnika – dziedzina techniki, zajmująca się praktycznym zastosowaniem telekomunikacji – dotyczy zagadnień związanych z produkcją, projektowaniem, wykonawstwem i utrzymaniem sieci, urządzeń i systemów teletechnicznych (telekomunikacyjnych).

Transmisja – proces przesyłania dowolnej wiadomości lub ogólnie danych między nadawcą (nadajnikiem) a odbiorcą (odbiornikiem) zapisanej określonym, zrozumiałym dla obu stron kodem i po określonej drodze. Do transmisji mogą być wykorzystane media transmisyjne przewodowe lub bezprzewodowe.Radio – dziedzina techniki zajmująca się przekazywaniem informacji na odległość za pomocą fal elektromagnetycznych.

Specjalności teletechniczne[ | edytuj kod]

  • Telefonia
  • Teledacja (inaczej Transmisja danych, Teleinformatyka, sieci komputerowe)
  • sygnalizacja (alarmowa, p. poż., informacyjna)
  • Kontrola dostępu
  • Telewizja (rozsiewcza, dozorowa (CCTV), kablowa)
  • Radiofonia
  • Telemechanika
  • Telemetria (także Telemedycyna, teleopieka)
  • Telematyka
  • inne
  • Telematyka - rozwiązania telekomunikacyjne, informatyczne i informacyjne oraz rozwiązania automatycznego sterowania dostosowane do potrzeb obsługiwanych systemów fizycznych – wynikających z ich zadań, infrastruktury, organizacji, procesów utrzymania oraz zarządzania – i zintegrowane z tymi systemami.Teleinformatyka, ICT (akronim od ang. Information and Communication Technologies) – dział telekomunikacji i informatyki, zajmujący się technologią przesyłu informacji oraz narzędziami logicznymi do sterowania przepływem oraz transmisją danych za pomocą różnych medium. Jest obecnie uznawane za jedną z ważniejszych gałęzi IT.


    Podstrony: 1 [2] [3] [4]




    Warto wiedzieć że... beta

    Telemetria – dziedzina telekomunikacji zajmująca się technikami przesyłu wartości pomiarowych na odległość. Polega ona zazwyczaj na umieszczaniu w terenie urządzeń, które dokonują pomiaru wybranej wielkości oraz automatycznego przesyłu danych drogą radiową lub telefoniczną do centrali. Do przesyłania wyników pomiarów używa się układów radiowych, modemów, Internetu oraz sieci telefonii komórkowej.
    Prawo telekomunikacyjne – polskie prawo zawarte w ustawie z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. z 2004 r. Nr 171, poz. 1800) z późniejszymi zmianami oraz w innych ustawach.
    Pozwolenie na budowę – dokument urzędowy otrzymany w drodze decyzji administracyjnej zezwalający na rozpoczęcie i prowadzenie budowy lub wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu budowlanego (art. 3 pkt 12 Prawa budowlanego, Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 t.j. z późniejszymi zmianami).
    Kontrola dostępu – system polegający na zainstalowaniu odpowiednich urządzeń lub oprogramowania oraz wdrożeniu procedur organizacyjnych, mających na celu identyfikację podmiotu.
    Telefonia – dział telekomunikacji obejmujący zagadnienia wykorzystania środków do łączności głosowej na odległość, w szczególności przez zestawianie połączeń pomiędzy telefonami.
    Certifikat zawodowy (także: Uprawnienia zawodowe, Licencja zawodowa, w wersji skróconej certyfikat, licencja, uprawnienia) – dodatkowe kwalifikacje zawodowe zdobywane na drodze procesu certyfikacji, dodatkowych szkoleń, egzaminów lub często także po udowodnieniu przebycia wymaganej praktyki. Niektóre z certyfikatów uprawniają do używania dodatkowych tytułów czy też skrótów tychże tytułów, mających za zadanie uhonorować posiadacza owych uprawnień. W większości przypadku tzw. "zawodów zaufania publicznego" często uprawnienia do wykonywania zawodu przyznawane są przez samorzady zawodowe.
    System alarmowy to zespół urządzeń służących najczęściej zabezpieczeniu danego obiektu przed włamaniem (system alarmu włamania) lub pożarem (system przeciwpożarowy).

    Reklama