Teatr w Larisie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Teatr w Larisie (gr. Α' Αρχαίο Θέατρο Λάρισας) – starożytny teatr grecki z III w. p.n.e. w Larisie, jeden z największych tego typu w Grecji – na 10 tys. widzów, funkcjonujący początkowo jako teatr i miejsce spotkań najwyższego regionalnego organu administracyjnego Ligii Tesalskiej, pod koniec I w. p.n.e. przekształcony w rzymską arenę. W 2014 roku teatr został wpisany na grecką listę informacyjną UNESCO.

Węgar (węgarek) – pionowy element przy otworze okiennym lub drzwiowym otrzymany przez wysunięcie cegieł dla ścian murowanych lub dostawienie pionowych słupków dla ścian drewnianych lub kamiennych. Stanowi on oparcie dla ościeżnicy, oraz uszczelnienie jej połączenia z murem.Larisa (gr. Λάρισα) – miasto w środkowej Grecji (region administracyjny Tesalia), na Nizinie Tesalskiej, nad rzeką Pinios (uchodzi do Morza Egejskiego). Około 220 tys. mieszkańców. Stolica prefektury Larisa.

Historia[ | edytuj kod]

Teatr został wzniesiony w Larisie na początku III w. p.n.e. przy południowym zboczu wzgórza, na którym stał antyczny akropol. W pierwszych latach działalności wystawiano tu zarówno sztuki teatralne, jak i organizowano spotkania najwyższego regionalnego organu administracyjnego Ligii Tesalskiej. Pod koniec I w. p.n.e. teatr został przekształcony w rzymską arenę, która funkcjonowała do III–IV w. n.e. Po przekształceniu teatru w arenę, mieszkańcy Larisy wznieśli drugi teatr grecki. W II–III w. arena uległa znacznemu zniszczeniu przez trzęsienie ziemi, a podczas kolejnego trzęsienia ziemi w VII w. została prawie doszczętnie zburzona.

Akropol (gr. ἀκρόπολις akrópolis, od ἄκρος akros ‘najwyższy’ i πόλις pólis ‘miasto’) – w starożytnej Grecji osiedle, miasto lub jego część znajdująca się na wysokim wzgórzu, cytadela z pałacami i świątyniami.Język grecki, greka (starogr. dialekt attycki Ἑλληνικὴ γλῶττα, Hellenikè glõtta; nowogr. Ελληνική γλώσσα, Ellinikí glóssa lub Ελληνικά, Elliniká) – język indoeuropejski z grupy helleńskiej, w starożytności ważny język basenu Morza Śródziemnego. W cywilizacji Zachodu zaadaptowany obok łaciny jako język terminologii naukowej, wywarł wpływ na wszystkie współczesne języki europejskie, a także część pozaeuropejskich i starożytnych. Od X wieku p.n.e. zapisywany jest alfabetem greckim. Obecnie, jako język nowogrecki, pełni funkcję języka urzędowego w Grecji i Cyprze. Jest też jednym z języków oficjalnych Unii Europejskiej. Po grecku mówi współcześnie około 15 milionów ludzi. Język grecki jest jedynym językiem z helleńskich naturalnych, który nie wymarł.

W 2014 roku teatr w Larisie, obok innych piętnastu teatrów antycznych, został wpisany na grecką listę informacyjną UNESCO – listę obiektów, które Grecja zamierza rozpatrzyć do zgłoszenia do wpisu na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO.

Podstrony: 1 [2] [3]




Warto wiedzieć że... beta

UNESCO (ang. United Nations Educational, Scientific and Cultural Organization;pol. Organizacja Narodów Zjednoczonych do Spraw Oświaty, Nauki i Kultury; łac. unesco – łączę się w jedno) – organizacja wyspecjalizowana ONZ, której podstawowym celem jest wspieranie współpracy międzynarodowej w dziedzinie kultury, sztuki i nauki, a także wzbudzanie szacunku dla praw człowieka, bez względu na kolor skóry, status społeczny i religię.
Lista światowego dziedzictwa UNESCO w Grecji – lista miejsc w Grecji wpisanych na listę światowego dziedzictwa UNESCO, ustanowionej na mocy Konwencji w sprawie ochrony światowego dziedzictwa kulturowego i naturalnego, przyjętej przez UNESCO na 17. sesji w Paryżu 16 listopada 1972 i ratyfikowanej przez Grecję 17 lipca 1981 roku.
Trzęsienie ziemi – gwałtowne rozładowanie naprężeń nagromadzonych w skorupie ziemskiej, w wyniku przejściowego zablokowania ruchu warstw skalnych poruszających się wzdłuż linii uskoku. Uwalniająca się przy tym energia w około 20-30% rozchodzi się w postaci fal sejsmicznych, z których część dociera na powierzchnię Ziemi w postaci niszczących fal powierzchniowych.
Kolumna – pionowa podpora architektoniczna o kolistym przekroju trzonu. Jeden z najstarszych i najpowszechniej stosowanych w architekturze elementów podporowo-dźwigowych pełniących funkcje konstrukcyjne, budowany od czasów starożytnych.
Porządek dorycki (styl) – jeden z najbardziej znanych porządków architektonicznych czasów starożytnych. Charakteryzuje się on ciężkimi proporcjami, surowością i monumentalizmem. Walory artystyczne ustępowały w nim miejsca funkcjonalizmowi.
Belkowanie, entablatura (w architekturze klasycznej) – element konstrukcyjny leżący poziomo na kolumnach, półkolumnach i pilastrach. Składa się z trzech części: architrawu, fryzu i gzymsu.
Cavea - łaciński termin określający widownię teatru w kształcie półkola (lub koła) tworzonego przez wznoszące się rzędy kamiennych ław.

Reklama